Οι συναυλίες του Jay-Z στο Yankee Stadium: Πώς δημιουργήθηκε η μουσική

Όλα αυτά, όπως λέει το τρίο, ήταν ένας συνδυασμός επιμελούς προετοιμασίας σύμφωνα με τις οδηγίες του Jay και της αυθορμητικότητας της πρόσκλησης καλεσμένων κατά τη διάρκεια των βραδιών, μεταξύ των οποίων οι Eminem, Rihanna, Beyoncé και Blue Ivy Carter. Μαζί, δημιούργησαν μια στιγμή που, αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τους Knicks, έθεσε τις βάσεις για ένα καλοκαίρι στη Νέα Υόρκη που προμηνύεται ιστορικό. Μετά τις συναυλίες στο Yankee Stadium, οι Blackstone, Guru και Edwards συναντήθηκαν για να συζητήσουν πώς συνέβαλαν στη διαμόρφωση των παραστάσεων, πριν ξανασυναντηθούν για εμφανίσεις στο Λονδίνο, το Παρίσι και το Λος Άντζελες αργότερα φέτος.

Πώς νιώθετε τώρα που έχει περάσει περίπου μια εβδομάδα από τις συναυλίες στο Yankee Stadium;

Προετοιμαστήκατε για το Roots Picnic ταυτόχρονα με τις συναυλίες στο Yankee Stadium; Πώς καταφέρατε να τα συνδυάσετε όλα;

Blackstone: Προετοιμαζόμασταν για το Roots, που ήταν μια συναυλία του Jay-Z το Σάββατο. Κάναμε μια ιδιωτική συναυλία την Παρασκευή το βράδυ, μια τυχαία συνεργασία με τον Jay-Z. Και μετά, την Κυριακή, ήταν το προσωπικό μου σετ με δικά μου κομμάτια. Οπότε βρισκόμουν σε έναν μουσικό ανεμοστρόβιλο. Ένα από τα πράγματα που με βοηθούν να συγκεντρωθώ είναι ότι είμαι θαυμαστής του Jay. Είναι μουσική που μπορώ να βάλω στο αυτοκίνητό μου και να οδηγήσω ακούγοντάς την, που ακούμε εγώ και οι φίλοι μου. Γι’ αυτό και είμαι εξοικειωμένος με τη μουσική. Τα τραγούδια με τα οποία δεν είμαι τόσο εξοικειωμένος, τα μελετώ όπως κάνω με οτιδήποτε άλλο ασχολούμαι. Αλλά επειδή είμαι εξοικειωμένος με αυτά, είναι σχεδόν δεύτερη φύση μου να γνωρίζω τουλάχιστον την τονικότητα, τα τέμπο και τέτοια πράγματα.

Τα μοτίβα άλλαξαν επειδή κάνουμε τις ζωντανές μας εμφανίσεις, και ο Omar προγραμματίζει και τα ταιριάζει, ενώ ο Young Guru βάζει διαφορετικό στίχο πάνω σε διαφορετικό ρυθμό. Κι εγώ είμαι εδώ και γράφω την παρτιτούρα για τα έγχορδα, για να βεβαιωθώ ότι έχουμε τις σωστές μεταβάσεις και όλα αυτά τα πράγματα. Όσο για το να ξέρω ποιο είναι το τραγούδι, φίλε, είναι πραγματικά υπέροχο να παίζεις και να δουλεύεις για κάποιον του οποίου θαυμάζεις την τέχνη. Έτσι, αυτές οι πρόβες γίνονταν έντονες, αλλά μπορούσαν να γίνουν και σκόπιμες. «Αυτό είναι που θα ολοκληρώσουμε για σήμερα, για αυτή την εβδομάδα, για ό,τι κι αν είναι». Και μετά αρχίζουμε απλά να το παίζουμε. Νομίζω λοιπόν ότι η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν το γεγονός ότι, μετά τους Roots, έπρεπε να προετοιμαστούμε για τρεις διαφορετικές παραστάσεις. Και μάλλον δεν έχω κάνει κάτι τόσο φιλόδοξο από την περιοδεία 777 με τη Rihanna. Ο Jay έχει γίνει πολύ φιλόδοξος όσον αφορά τέτοιου είδους πράγματα, τα οποία του έχουν φέρει επιτυχία σε κάθε τομέα της ζωής του. Γι’ αυτό δεν αρκούμαστε ποτέ στον τρόπο με τον οποίο προσπαθούμε να αναδείξουμε τη μεγαλοσύνη του, γιατί πάντα υπάρχει ένα ακόμα επίπεδο να φτάσουμε.

Οι παραστάσεις ήταν σαφώς προσεγμένες, αλλά από την πλευρά του θεατή, φαινόταν ότι υπήρχε κάποιος βαθμός αυτοσχεδιασμού. Ήταν όλα προγραμματισμένα εκ των προτέρων ή αφήσατε περιθώρια για να εισάγετε νέα στοιχεία;

Blackstone: Η απάντηση είναι και τα δύο. Αυτό που μπορεί να κάνει η ζωντανή μουσική είναι να βασίζεται στο συναίσθημα. Έτσι, η διαδικασία των προβών αφορούσε το να βρούμε τις σωστές δομές, τις τονικότητες, τις μεταβάσεις, τους ρυθμούς και τα μοτίβα. Αλλά επίσης, όταν βρίσκεσαι στη στιγμή, φίλε, παίζω το μπάσο και ακούω το «Song Cry» και το νιώθω. Οπότε μπορεί να κάνω ένα επιπλέον slide ή ένα μικρό gliss. Ο κιθαρίστας στο σόλο του για το «U Don’t Know» είναι [basing it on how] το κοινό αντιδρά σε αυτόν, αυτό είναι κάτι που δεν έχει προγραμματιστεί. Ο ντράμερ που χτυπάει ένα συγκεκριμένο κύμβαλο και τονίζει κάποιες χορευτικές κινήσεις και τέτοια πράγματα δεν είναι προγραμματισμένο. Οπότε το ζωντανό ανθρώπινο στοιχείο δεν θα αντικατασταθεί ποτέ. Υπάρχει πάντα χώρος για αυτοσχεδιασμό.

Edwards: Και παρόλο που το πλαίσιο είναι καθορισμένο, εξακολουθεί να είναι κάπως αυθόρμητο, γιατί ακόμα μαθαίνουμε τρεις διαφορετικές παραστάσεις. Οπότε τώρα είμαστε στη σκηνή και προσπαθούμε να θυμηθούμε ποια έκδοση είναι αυτή, ποια έκδοση του «Empire» παίζουμε απόψε.

Guru: Η ιδέα του «Takeover» είναι μια ιδέα στην οποία ο Jay δείχνει μεγάλη ωριμότητα. Φυσικά, το «Takeover» περιλαμβάνεται [“The Blueprint”], αλλά όλοι γνωρίζουν το περιεχόμενο του «Takeover». Ο κόσμος θα επικεντρωθεί στο κομμάτι του Nas, αλλά στην πραγματικότητα αφορά τον Prodigy. Είναι μια ένδειξη σεβασμού· δεν πρόκειται να ερμηνεύσω το «Takeover». Αυτός ο άνθρωπος έχει πεθάνει. Τουλάχιστον καταφέραμε να δείξουμε ότι ο Jay και ο Nas τα βρήκαν, κάτι που πιστεύω ότι ήταν ένα απίστευτο μείγμα ιδεών στην παράσταση. Αλλά το να μην ερμηνεύσω το «Takeover» είναι μια πολύ συνειδητή επιλογή, επειδή ο Prodigy δεν είναι εδώ. Αν λοιπόν ο Prodigy ήταν εδώ, θα έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να φέρουμε τους Mobb Deep στη σκηνή για να δείξουμε ότι έχουν τακτοποιήσει τις διαφορές τους όλα αυτά τα χρόνια. Αν λοιπόν δεν υπάρχει το beat του «Takeover» στην παράσταση και ο κόσμος έρχεται για να το δει αυτό, τότε μπορεί να πάει προς μια άλλη κατεύθυνση για ένα άλλο κομμάτι.

Πολλοί έφυγαν από τις συναυλίες στο Yankee αναρωτιόμενοι πώς προέκυψε η στιγμή με τον Nas.

Guru: Θα ήθελα απλώς να αναφερθώ στον Shawn Carter, τον κορυφαίο επιμελητή, γιατί αυτή είναι δική του ιδέα. Και ξέρει πού πρέπει να γίνει αλλαγή, πού πρέπει να τροποποιηθούν τα πράγματα. Και έτσι, μόλις δώσει αυτό το πλαίσιο, εγώ απλώς υλοποιώ το προσχέδιο και του το στέλνω πίσω. Και μετά αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ιδέες. Και νομίζω ότι μέρος αυτής της διαδικασίας γίνεται εξ αποστάσεως, μέσω μηνυμάτων. Αλλά όταν βρεθούμε στο ίδιο δωμάτιο, ανακαλύπτουμε και διαφορετικούς τρόπους να κάνουμε τα πράγματα και λέμε: «Α, ας αλλάξουμε αυτό εδώ. Ας επιστρέψουμε στο “NY State of Mind” εδώ».

Η εκπομπή «Extra Innings» ξεκίνησε με καθυστέρηση, αφού μερικοί άνθρωποι έσπασαν τις πύλες. Πώς ήταν η ατμόσφαιρα στα παρασκήνια; Σκέφτηκες ότι η εκπομπή θα μπορούσε να ακυρωθεί και να αναπρογραμματιστεί;

Guru: Είμαι μαζί με τον Jay εδώ και πολύ καιρό, είναι ένας εξαιρετικά έξυπνος άνθρωπος. Παίρνει σπουδαίες αποφάσεις υπό πίεση. Αυτή ίσως να είναι η καλύτερη απόφαση που τον έχω δει να παίρνει, δείχνοντας υπομονή. Επειδή είμαι αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι πράγματα όπως το City College. Και αυτό θα ήταν 1.000 φορές χειρότερο από το City College. Οπότε, να κάθομαι εκεί και να σκέφτομαι: «Όλοι αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν για εισιτήρια, αγόρασαν ρούχα, έκαναν όλα αυτά τα πράγματα, ήρθαν και δεν μπορούν να μπουν… Αν άκουγαν τη μουσική να ξεκινά, θα μπορούσε να είχε ξεσπάσει σοβαρή ταραχή έξω και κάποιος θα μπορούσε να είχε χάσει τη ζωή του». Έτσι, εκείνη τη στιγμή, σκέφτεσαι την ασφάλεια. Αλλά ταυτόχρονα ελπίζω και προσεύχομαι να μπορέσουμε τελικά να πραγματοποιήσουμε τη συναυλία.

Οι συναυλίες, για μένα, έφεραν στο προσκήνιο την ιδέα της κληρονομιάς, το πώς αυτή δημιουργείται σε πραγματικό χρόνο και διαμορφώνεται όχι μόνο από τον καλλιτέχνη, αλλά και από τους θαυμαστές και την ανταλλαγή ενέργειας μεταξύ τους. Σε απασχολούσε η σκέψη της κληρονομιάς ενώ οργάνωνες και πραγματοποιούσες αυτές τις συναυλίες;

Guru: Σκέφτομαι την κληρονομιά συνεχώς. Υπάρχει ένας διακόπτης για μένα που ενεργοποιείται όταν βρισκόμαστε σε φάση πρόβας και συναυλίας. Είμαι απόλυτα επικεντρωμένος στην ευθύνη που έχω εκείνη τη στιγμή. Πώς θα το οργανώσουμε αυτό; Τι είναι η παράσταση; Αλλά πριν από τις παραστάσεις και στα διαλείμματα, σκέφτομαι πάντα την κληρονομιά. Όποτε δημιουργούμε ένα άλμπουμ, σκέφτομαι την κληρονομιά, επειδή έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο όπου το να αποκτούμε απλώς πράγματα δεν έχει πια σημασία. Τώρα έχει να κάνει με τα επιτεύγματα και το να σκεφτόμαστε ποια θα είναι η ιστορία της ζωής μας όταν δεν θα είμαστε πια εδώ, να μεταδίδουμε πληροφορίες και να το κάνουμε με τρόπο που να το βλέπει ο πολιτισμός.