Καθώς παρακολουθούσα το νέο, μεγαλειώδες έπος του Κρίστοφερ Νόλαν «Η Οδύσσεια» την περασμένη εβδομάδα, μου πέρασε από το μυαλό μια περίεργη σκέψη. Μήπως ο Ματ Ντέιμον είναι, στην πραγματικότητα, κάπως υποτιμημένος; Ξέρω, ξέρω — με την πρώτη ματιά, αυτό φαίνεται υπερβολικό για έναν ηθοποιό που έχει προταθεί για τρία Όσκαρ, είναι ουσιαστικά ο Αμερικανός Μποντ χάρη στον ρόλο του Τζέισον Μπορν και έχει αναδείξει αμέτρητες κλασικές ταινίες του σύγχρονου Χόλιγουντ, από το «Good Will Hunting» έως το «The Departed». Υπάρχει σαφώς μια γενική συναίνεση ότι ο 55χρονος είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει. Και όμως, φαίνεται ότι παραγνωρίζεται παράξενα σε σύγκριση με τους ευρέως αναγνωρισμένους «GOAT» της γενιάς του: τους Λέον, τους Μπέιλ, τους Χοακίν Φοίνιξ.
Όπως και να έχει, με «The Odyssey», θα συνεχίσουμε να παραβλέπουμε τον απόλυτο «κοινό άνθρωπο» του Χόλιγουντ, με δική μας ευθύνη. Είναι απολύτως εκπληκτικός στον ρόλο του Οδυσσέα, του βασιλιά της Ιθάκης, μιας θρυλικής μορφής που ο Ντέιμον απεικονίζει ως σαφώς μη εξαιρετική — έναν βαθιά ανθρώπινο άνδρα γεμάτο ατέλειες και περισσότερα τραύματα από τον πόλεμο απ’ ό,τι ο χαρακτήρας του στην ταινία «Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν»—πέρα από τους σφιχτούς μυς και την εντυπωσιακή γενειάδα. Είναι πιθανώς η καλύτερη ερμηνεία του μέχρι τώρα: η τέταρτη υποψηφιότητά του για Όσκαρ ερμηνείας είναι σίγουρη, και ίσως να είναι ακριβώς αυτή που θα του δώσει το προβάδισμα. Αυτό με έκανε να σκεφτώ: «Έι, στην πραγματικότητα είμαι αρκετά μεγάλος θαυμαστής του Ντέιμον. Και θα έπρεπε να είστε κι εσείς. Αλλά από πού να ξεκινήσετε; Λοιπόν, κατά τη γνώμη μου, αυτές οι ταινίες είναι οι καλύτερές του.
Good Will Hunting (1997)
