Τα τελευταία χρόνια (από το “Top Gun: Maverick”), ο Τομ Κρουζ χαιρετίστηκε συχνά ως Ο Τελευταίος Αστέρας της Ταινίας. Είναι σίγουρα ο χρυσός κανόνας, αν και θα ήταν σκόπιμο να προσθέσουμε και τους Μπραντ Πιτ και Τζούλια Ρόμπερτς σε αυτήν την κατηγορία. Και οι τρεις αισθάνονται σαν το The Last Movie Stars — αν και αυτό που λέω πραγματικά, φυσικά, είναι ότι είναι οι τελευταίοι αστέρες του κινηματογράφου που βγήκαν από τη μονοκαλλιέργεια. Γι’ αυτό και τα τρία είναι μονοσταρ. Ακόμα νιώθεις ότι οποιοσδήποτε από αυτούς, υπό το σωστό φως, μπορεί να κατέχει την οθόνη και να έχει τον κόσμο. Αυτό είναι ψημένο στο κάρμα της παρουσίας τους. Είναι αυτό που καθοδηγεί την ποιότητά τους μεγαλύτερη από τη ζωή.
Ταυτόχρονα, θα ήταν ανόητο και οπισθοδρομικό να κοιτάξουμε τον Τομ και τον Μπραντ και την Τζούλια και να δηλώνουμε ότι το πράγμα με τον σταρ του κινηματογράφου τελειώνει μαζί τους. Κάτι τελειώνει με αυτούς. Μια ορισμένη είδος του σταρ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο σταρ του κινηματογράφου έχει φύγει. Εξακολουθούν να κοπούν καθώς μιλάμε. Οι αστέρες του κινηματογράφου πιθανότατα δεν θα είναι ποτέ τόσο μεγάλοι όσο ήταν παλιά, αλλά ένα νέο είδος αστεριών ανατέλλει από τις στάχτες του κατακερματισμένου, μετα-ρομαντικού, μεταμοντέρνου κόσμου μας. Και δεν υπάρχει πιο τέλεια ενσάρκωση του νέου σταρ από τον Robert Pattinson.
Απλώς παρακολουθήστε τον στο “Primetime”, όπου υποδύεται τον Chris Hansen, τον οικοδεσπότη του “To Catch a Predator”, ως απατεώνα και χαζοχαρούμενο, έναν άνθρωπο με εμμονή με τις αξιολογήσεις αλλά και με εμμονή να βλέπει – και να πουλάει – τον εαυτό του ως διαιτητή της “αρετής”. Ο τρόπος με τον οποίο τον υποδύεται ο Πάτινσον, ο Χάνσεν του «Primetime» μοιάζει με ένα fusion του Geraldo Rivera και του Dracula. λουσμένος σε λαμπερό νέον χρώμα, μοιάζει ακόμα περισσότερο με βαμπίρ από ό,τι ο Έντουαρντ Κάλεν του Πάτινσον. πρακτικά έχει κυνόδοντες. Θα μπορούσατε να πείτε, “Ο Chris Hansen δεν μοιάζει έτσι”, αλλά αυτό που είναι παράξενο για το “Primetime” είναι ότι ο Pattinson φαίνεται να παίζει το εσωτερικός Ο Χάνσεν, το ανήσυχο οπορτουνιστικό ερπετό που μετέτρεψε το «To Catch a Predator» σε μια διεφθαρμένη μορφή θεάτρου squirm. Η εκπομπή προσποιήθηκε ότι «συνέλαβε» άνδρες που ζητούσαν σεξ με παιδιά, αλλά η πραγματική της ατζέντα ήταν να τα ταπεινώσει δημόσια. Ήταν πραγματικά μια ηδονοβλεψική φαντασίωση εκδίκησης. Δεν χρειάζεται να βάλετε τον εαυτό σας στη θέση του «υπεράσπισης των παιδεραστών» για να πείτε ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτό.
Ο Pattinson δίνει μια μαγευτική ερμηνεία και το πιο συναρπαστικό σε αυτό είναι ότι είναι μια ερμηνεία σταρ. Η ταινία απεικονίζει τον Κρις Χάνσεν ως έναν πεζό υποκριτή, αλλά ο τρόπος που λειτουργεί είναι ότι τον έχουμε κολλήσει. Είναι το ελαιώδες κέντρο βάρους της ταινίας. Και ίσως ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να πετύχει είναι με έναν σταρ του κινηματογράφου. Θα μπορούσατε όμως να φανταστείτε τον Τομ Κρουζ ή τον Μπραντ Πιτ σε έναν ρόλο σαν αυτόν; Στη μακρά και ποικίλη καριέρα του, ο Κρουζ έχει «σκοτεινιάσει» – ποτέ πιο λαμπρά από το «Magnolia» (η σπουδαιότερη ερμηνεία του· του έκλεψαν το Όσκαρ όταν ο Χάρβεϊ Γουάινστιν χρησιμοποίησε τα κόλπα του για να το κερδίσει για τον Μάικλ Κέιν για το θεαματικό «Cider House Rules»). Ο Cruise, με έναν τρόπο κινουμένων σχεδίων, σκοτεινιάζει επίσης στο “Digger”, μια ταινία που πρόκειται να βγει στην αγορά με ένα splat. Αλλά στο “Primetime”, ο Pattison είναι μαυρισμένος. Αυτός είναι ο νευρικός δυσπεπτικός μαγνητισμός του. Είναι ένα αστέρι για την εποχή της εντροπίας — για μια εποχή που όλα καταρρέουν.
Ο Pattinson, φυσικά, κυκλοφόρησε από αυτό που έμοιαζε με ένα franchise μονοκαλλιέργειας: τις ταινίες «Twilight». Έπαιξε τον Έντουαρντ, τον 108χρονο έφηβο βρικόλακα, με μια σκυθρωπή μαρτυρία που σας άφηνε να καταλάβετε ότι αυτός ο αιμοβόρος δεν ήταν χαμένο αγόρι. Έχοντας όμως καθιερωθεί ως ένα νέο-ύφους νευρασθενικό είδωλο, ο Πάτινσον πήρε μια απόφαση καριέρας που ήταν οδηγημένη, τολμηρή και εκκεντρική, και έμεινε σε αυτήν. Το 2012, τη χρονιά της τελικής ταινίας «Twilight», «Breaking Dawn — Part 2», πρωταγωνίστησε επίσης στο «Cosmopolis» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, υποδυόμενος έναν δισεκατομμυριούχο ρότερ που ξοδεύει ολόκληρη την ταινία οδηγώντας σε μια λιμουζίνα, κάνοντας παρακμιακά πράγματα και από εκείνη τη στιγμή ο Πάτινσον δεν επέστρεψε ποτέ στους ρόλους του «Κόσμου».
Αναζήτησε τις πιο εκνευριστικές ινδές που μπορούσε να βρει, παίζοντας έναν νευρωτικό TE Lawrence στο «Queen of the Desert» του Werner Herzog, έναν τρελό ληστή τραπεζών των Queens στο «Good Time» των αδελφών Safdie, τον υπολειπόμενο βοηθό του εξερευνητή στο «The Lost City» του James Gray στο «The Lost City» του Dr. Φάρος», εξαφανίζεται σε κάθε ρόλο με σκουληκική αφοσίωση. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που διήρκεσε σχεδόν 10 χρόνια, πρακτικά περίμενες να δεις τον Pattinson με ένα γκοθ τατουάζ στο στήθος του που έγραφε «Ηθοποιός χαρακτήρων στο κορμί του κορυφαίου άνδρα».
Δεν έπαιζε. το εννοούσε. Ακόμη και όταν τελικά τελείωσε το σερί του στο scuzz-indie, δεν ήταν με τον συνηθισμένο τρόπο, με κάποιο μεγάλο slick sellout. Έκανε το “Tenet” για τον Christopher Nolan και στη συνέχεια έκανε ένα άλμα στην αρένα του franchise με το “The Batman”, το οποίο μπορεί να είναι η πιο συναρπαστική ταινία υπερήρωων που έγινε ποτέ (ο μόνος διαγωνισμός της θα ήταν ο “The Dark Knight” και κατά κάποιο τρόπο ο “The Batman” είχε κερδίσει). Ο Μπρους Γουέιν του ήταν αρκετά περιπλανώμενος για να κάνει το βλέμμα του Κρίστιαν Μπέιλ να είναι δροσερή. Αλλά η παράσταση ήταν κυκλοθυμική και λαμπρή και αποκρυστάλλωσε την πίστη του Pattinson. Αυτός ήταν ένας ηθοποιός χαρακτήρων στο κορμί ενός ηγετικού άνδρα. Ήταν όμως και κάτι άλλο: ένα νέο είδος αστέρα του κινηματογράφου. Και το 2026, μια χρονιά που κατέχει ο Pattison, άντλησε αυτό το αντιυγιεινό χάρισμα σε τρεις παραστάσεις, η καθεμία πιο σκοτεινή από την προηγούμενη: το νευρικό του ναυάγιο ενός επικείμενου γαμπρού στο «The Drama». ο κακός μνηστήρας του στην «Οδύσσεια» (μια ερμηνεία που θα μπορούσε να του δώσει ένα Όσκαρ). και ο ξεφτιλισμένος «κραυγιστής» του «ειδηματογραφιστή» στο «Primetime».
Δεν είναι μόνο ότι είναι υπέροχος σε κάθε μία από αυτές τις ταινίες. Στο «The Drama» και στο «Primetime», έκανε αυτό το μοναδικό και καθοριστικό πράγμα για τον κινηματογράφο: Έβαλε πισινό στα καθίσματα. (Μάλλον δεν έβλαψε ούτε σε αυτό το τμήμα στο “The Odyssey”.) Βοήθησε το γεγονός ότι είχε το A24 – το νέο Miramax – για να βοηθήσει να εξασφαλιστεί η δημοτικότητά του. Αλλά δεν μπορείς να ποιμάνεις αυτό που δεν υπάρχει ήδη. Μια ολόκληρη γενιά ακολούθησε τον Pattinson από τις ταινίες «Twilight» μέχρι τη στιγμή που βρίσκεται τώρα.
Για να επιστρέψουμε, για λίγο, στο παλιό είδος σταρ: Ο Τομ Κρουζ, ο Μπραντ Πιτ και η Τζούλια Ρόμπερτς είναι σπουδαίοι ηθοποιοί, αλλά σε κάθε περίπτωση κέρδισαν τις καρδιές μας παίζοντας εξιδανικευμένες εκδοχές αυτού που είμαστε. Κρουαζιέρα με τον αλαζονικό καθαρό μαβερίκο, τον Πιτ το λαμπερό κακό αγόρι, τον Ρόμπερτς την πυρακτωμένη όμορφη γυναίκα: Το αστέρι τους βασίζεται στο ότι είναι θεοί του παλιού κινηματογράφου. Γνωρίζουμε ήδη πώς ο Κρουζ, μετά το φλόγα του «Digger», θα σηκωθεί και θα ξεσκονίσει: Θα επιστρέψει στο να παίξει το αιώνιο αστέρι των ονείρων μας του Τομ Κρουζ. Αλλά ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι ο αντι-Κρουζ, γιατί η αριστοκρατία του βασίζεται στο πόσο είναι διατεθειμένος να απομακρυνθεί από το ιδανικό. Αυτή είναι η ανάποδη αίγλη του — ότι θα τον ακολουθήσουμε οπουδήποτε.
