ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ SPOILER: Αυτή η ιστορία περιέχει μικρά spoilers για το “Behemoth!” στους κινηματογράφους 4 Δεκεμβρίου
Το «Behemoth!» του Tony Gilroy! υποκλίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης την Παρασκευή και το Tully Hall του Lincoln Center φαινόταν το κατάλληλο μέρος για να προβληθεί μια ταινία για έναν μουσικό.
Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Gilroy, η ταινία πρωταγωνιστεί στον Pedro Pascal ως τσελίστας που επιστρέφει στο Λος Άντζελες μετά από μια ζωή στο δρόμο. Η μουσική είναι στο DNA του – οι γονείς του ήταν μουσικοί, όπως και οι παππούδες του. Η μουσική χρησιμεύει ως συσκευή αφήγησης, με τις ερμηνείες του Άλεξ, είτε στη σκηνή είτε σε ταινίες στις οποίες δούλεψε, να προκαλούν αναδρομές που αποκαλύπτουν γιατί άφησε το Χόλιγουντ και τι τον έφερε πίσω.
Ο Gilroy ήθελε ξεχωριστές παρτιτούρες για κάθε ταινία στην οποία δουλεύει ο Alex. Αντί να βασίζεται σε έναν μόνο συνθέτη, ο Gilroy στράφηκε σε εννέα συνθέτες: Michael Abels, Emily Bear, Lukas Frank, Michael Giacchino, James Newton Howard, Henry Jackman, Nami Melumad, Brandon Roberts και Alan Silvestri, γνωστός ως Behemoth Collective, για να δώσει διακριτές κινηματογραφικές ενδείξεις για τα έργα μυθοπλασίας του Alex. Με αυτόν τον τρόπο, κάθε συνθέτης έφερε τις μοναδικές φωνές του στην ταινία.
Μιλώντας με Ποικιλία, Ο Gilroy εξηγεί ότι καθόταν με την ιδέα για χρόνια. Θυμήθηκε την πρώτη φορά που μπήκε στη σκηνή του John Williams Scoring Stage, βουτηγμένη στην ιστορία του Χόλιγουντ. “Μπαίνετε εκεί, και υπάρχει η συναισθηματική δύναμη και η μυρωδιά αυτού του δωματίου. Είναι ένας τέτοιος χώρος εργασίας, και μετά συμβαίνει αυτό το απίστευτο μαγικό πράγμα και δεν υπάρχει μέρος για να μπει η μουσική εκτός από τα μικρόφωνα και στα αυτιά σας. Δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό το δωμάτιο.”
Συνέχισε λέγοντας, “Είναι ένα ζωηρό συναισθηματικό έναυσμα και απλώς αναρωτιόμουν κάθε φορά που πήγαινα εκεί – γιατί δεν έκανε κανείς μια ταινία για αυτό; Κάθε φορά που πήγαινα, έλεγα “Θεέ μου, κάπου πρέπει να υπάρχει μια ταινία εδώ”. Δεν μπορούσα να το καταλάβω.”
Τελικά, το έκανε.
Έγραψε ένα σενάριο που είναι ένα γράμμα αγάπης για τη μουσική του κινηματογράφου και την τέχνη του σκοράρισμα, επιμελώντας προσεκτικά μια ιστορία που του επέτρεψε να ενσωματώσει απρόσκοπτα το έργο του Behemoth Collective στην ταινία.
Ο Gilroy δεν ήθελε έναν συνθέτη. «Ήξερα ότι έπρεπε να έχω διαφορετικές φωνές και μόλις το ανοίξεις, θέλεις να το κάνεις σαν ηθοποιοί», εξηγεί. «Έφτιαξα παρασκήνια για όλες τις παραστάσεις, έτσι όλες οι εκπομπές έχουν μια ιστορία και μπορούσα να πω σε όλους τους συνθέτες ποιες ήταν οι πλοκές της εκπομπής τους». Με αυτό άρχισε να πηγαίνει σε συνθέτες. “Ο Χένρι Τζάκμαν ήταν ο πρώτος που ήρθε και ήταν τόσο ενθουσιώδης από την αρχή. Μου έδωσε τον ενθουσιασμό να συνεχίσω με αυτό. Μίλησα με μερικούς ανθρώπους που ήξερα. Ήξερα ότι ήθελα τον Michael Giacchino για το σύνθημα κινουμένων σχεδίων. Ήξερα ότι θα έφερνα πίσω τον Μπράντον” και έτσι η συλλογικότητα συνήλθε τελικά.
Ποικιλία μίλησε και με τους εννέα συνθέτες για να αναλύσει τα στοιχεία τους και τα βασικά όργανα που χρησιμοποίησαν για να φέρουν το “Behemoth!” σκοράρουν μαζί.
Μάικλ Άμπελς
Ο Abels ανέλαβε να συνθέσει τη μουσική για τις προπονήσεις σόλο τσέλο του Alex. Σε μια σκηνή, ο Άλεξ εξασκείται σε ένα δωμάτιο και η μουσική μετατρέπεται σε μια αναδρομή του Άλεξ ως εξάχρονου θαύματος που ερμηνεύει το Πρελούδιο Νο. 1 του Τσέλο του Μπαχ στο «The Tonight Show with Johnny Carson». Ο Άμπελς εξηγεί, «Η μουσική μεταμορφώνεται από μια άσκηση προθέρμανσης στο πραγματικό κομμάτι του Μπαχ».
Έμιλυ Μπαρ
Ο Bear έγραψε το ερωτικό θέμα για το “Season of Glass”. Λέει, «Είναι εμπνευσμένο από τις παρτιτούρες του γαλλικού και ιταλικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60: πολλά πλούσια έγχορδα, όμορφες αρμονικές, πολλές προόδους εμπνευσμένες από την τζαζ, αλλά σε ορχηστρικό σκηνικό».
Ο Gilroy έδωσε ένα λεπτομερές παρασκήνιο για τη φανταστική ταινία, περιγράφοντας μια νεαρή χήρα, ένα πλούσιο καλοκαιρινό σκηνικό στην Ανατολική Ακτή και ένα αγόρι που ετοιμάζεται να πάει στον πόλεμο. Ο Bear έγραψε επίσης ένα βαλς για μια σκηνή όπου η νεαρή χήρα διδάσκει στο αγόρι να χορεύει. Ο Bear σημειώνει, “Είναι αυτό το πολύ οικείο, αργό, δοκιμαστικό βαλς που έχει κάποια σύγκρουση από κάτω, οπότε προσθέσαμε πολλά αντίστιξη και περίεργα χρωματικά πράγματα από κάτω.”
Λούκας Φρανκ
Ο Φρανκ συνέθεσε το πρωτότυπο τραγούδι της ταινίας, “Your God Is Sleeping”, καθώς και το “Serian Suite”, το οποίο είναι συνδεδεμένο με τον χαρακτήρα του Άλεξ. “Η σουίτα είναι η κάτω παύλα που ανοίγει παντού. Μπαίνει παντού”, εξηγεί ο Frank.
Το προετοιμασμένο πιάνο ήταν βασικό στοιχείο της «Σουίτας Serian». “Υπάρχει κάποιος που τρυπάει σε μια χορδή για να κάνει αυτόν τον χαμηλό ήχο droning”, σημειώνει ο Frank. «Όλη η ταινία ανοίγει με τον ήχο του πεντάλ που κατεβαίνει από το πιάνο και μετά μπαίνουν μερικές απλές χορδές».
Michael Giacchino
Ο Giacchino έγραψε μουσική χρησιμοποιώντας μια τυπική ορχήστρα για το καρτούν “Happy & Slappy”, το οποίο συνέθεσε ο πατέρας του Alex κατά τη διάρκεια της καριέρας του.
«Έπρεπε να γράψω ένα σύνθημα που έγραψε ο πατέρας του για αυτά τα κινούμενα σχέδια στη δεκαετία του ’60, παρόμοια με το «Tom and Jerry», εξηγεί ο Giacchino. Η μουσική χρησιμοποιείται σε μια σκηνή όπου ο Άλεξ παρακολουθεί τον αδερφό του να τσακώνεται ενώ παίζει η παρτιτούρα του καρτούν, συγχρονίζοντας χιουμοριστικά με τη δράση.
Χένρι Τζάκμαν
Ο Τζάκμαν δημιούργησε τη μουσική για το «Spies Don’t Run», μια άλλη φανταστική ταινία της ιστορίας. Ο Jackman το περιγράφει ως «ελαφρώς «Jason Bourne-ish», με γεύση Μέσης Ανατολής».
Η δουλειά του Τζάκμαν περιελάμβανε πολλαπλές περιόδους βαθμολόγησης. Αλλά για το “Spies Don’t Run”, το πήρε σοβαρά και κατέληξε να σκοράρει μια σουίτα έξι λεπτών χρησιμοποιώντας “ένα συνδυασμό ορχήστρας, λίγο ελαφρώς αφηρημένα φωνητικά, με αρκετά βαριά κρουστά”.
Nami Melumad
Ο Melumad συνεισέφερε το σύνθημα για μια από τις ταινίες της ταινίας, το “Tolerance Hill”. Εξηγεί ότι η καθοδήγηση του Gilroy βοήθησε στη διαμόρφωση της προσέγγισής της. «Ο Τόνι το περιέγραψε ως μια ταινία εποχής μέσα στην ιστορία, αλλά έπρεπε επίσης να μας οδηγήσει συναισθηματικά μέσω του Άλεξ, του κύριου χαρακτήρα, καθώς επισκέπτεται ξανά το σπίτι της παιδικής του ηλικίας».
Ο Μελουμάντ στράφηκε στην άρπα, ένα όργανο που έπαιζε η μητέρα του Άλεξ, για να προκαλέσει ζεστασιά, νοσταλγία και θλίψη. «Είναι πολύ λεπτό», λέει.
Τζέιμς Νιούτον Χάουαρντ
Ο Χάουαρντ συνέθεσε το συναισθηματικό φινάλε της ταινίας. «Είναι καθαρή υπογράμμιση — ένα σόλο πιάνο που εκφράζει τη θλίψη αυτού που συμβαίνει στην ιστορία», λέει. Ο Χάουαρντ δημιούργησε πολλές παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένου ενός ντουέτου πιάνου και τσέλο και ορχηστρικών διασκευών. «Εκεί ενώνονται όλα», σημειώνει.
Μπράντον Ρόμπερτς
Ο Ρόμπερτς είχε αναλάβει να γράψει το «Look Away Jones», ένα κομμάτι που προοριζόταν να ακούγεται σαν τη μουσική που είχε γράψει ο πατέρας του Άλεξ για μια τηλεοπτική εκπομπή. Ο Ρόμπερτς λέει ότι ο Γκίλροι το περιέγραψε ως «ένα θεματικό τραγούδι τζαζ μπάντας που καπνίζει όλο και περισσότερο για αυτό το φανταστικό σόου για έναν πρώην αστέρα του ποδοσφαίρου που έγινε ντετέκτιβ».
Για να προετοιμαστεί, ο Roberts άκουσε πολύ Quincy Jones και άλλη θεματική μουσική από εκείνη την εποχή. «Ήταν ένα θέμα να δημιουργήσω ένα θέμα που ένιωθα ότι υπήρχε στην πραγματικότητα και θα μπορούσε να ήταν στην τηλεόραση του δικτύου εκείνη την εποχή», εξηγεί.
Ο Ρόμπερτς συνεργάστηκε με τη διάσημη φλαουτίστα Katisse Buckingham, που έπαιζε τζαζ φλάουτο και τον Tim Liu, ο οποίος συγκέντρωσε μια ομάδα μουσικών. «Το έριξαν έξω από το πάρκο», λέει ο Roberts.
Άλαν Σιλβέστρι
Ο Σιλβέστρι συνέθεσε το σύνθημα που παίζει κατά τη διάρκεια της βαθμολόγησης για το «Open World», μια μεγάλη υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ και είναι ένας τίτλος-δόλωμα για μια φανταστική παραγωγή που ονομάζεται «Behemoth». Στη συνέχεια, αιμορραγεί από τη συνεδρία βαθμολόγησης σε μια σειρά στην ταινία. Ο Σιλβέστρι το περιγράφει ως «μια μεγάλη στιγμή κάπαρης». Και προσθέτει, «Το προσέγγισα σαν να ήταν μια περιπέτεια υψηλού κινδύνου».
Ο Σιλβέστρι χρησιμοποίησε μια μεγάλη ορχήστρα για να δημιουργήσει μια παρτιτούρα που έπαιζε τη ληστεία εντελώς ευθεία, παρά τη χιουμοριστική της υπόθεση.
Δείτε το τρέιλερ παρακάτω.
