Το “LONESOME HEAVEN” του Stefano Gallici αντλεί από διαδρομές στην έρημο της Καλιφόρνια, stoner rock και αεροπορικό υπόστεγο του Howard Hughes.
Μια μειωμένη παλέτα περιλαμβάνει φυσικά λευκά, σατέν χρωματισμένο από σκουριά, ξεθωριασμένα μαύρα και λευκασμένη από τον ήλιο μπλε σκόνη.
Η σειρά έρχεται σε αντίθεση με κατεστραμμένα σμόκιν και τζιν με ραμμένες ουλές με ράφτη από μέσα προς τα έξω που αποκαλύπτουν τις χαλαρές φόδρες.
Η συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 της Ann Demeulemeester ξεκινά κάπου ανάμεσα σε έναν άδειο αυτοκινητόδρομο της ερήμου και έναν ενισχυτή κιθάρας που έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Με τίτλο «Lonesome Heaven», η έβδομη συλλογή του Stefano Gallici για το σπίτι αντλεί την ατμόσφαιρά του από μια διαδρομή στην έρημο της Καλιφόρνια, όπου τεράστιες εκτάσεις ανοιχτής γης, σκόνης και σιωπής συγκρούστηκαν με τον βαρύ βράχο του Kyuss’ Καλώς ήρθατε στο Sky Valley. Αυτή η αντίφαση –το κενό φορτισμένο με ένταση– διατρέχει τα ρούχα. Αντί να ερμηνεύει την αμερικανική Δύση κυριολεκτικά, ο Gallici τη φιλτράρει μέσα από το γνώριμο σκοτάδι του σπιτιού, καταλήγοντας σε κάτι πιο κοντά σε ένα ξεθωριασμένο, ρομαντικό όραμα της Καλιφόρνια: λευκασμένη από τον ήλιο, μοναχική και ελαφρώς στοιχειωμένη.
Η γκαρνταρόμπα ακολουθεί την ίδια απογυμνωμένη λογική. Το λευκό, το μαύρο και η μπλε σκόνη που προέρχεται από ρούχα εργασίας κυριαρχούν, αλλά το καθένα αφήνεται να διαβρωθεί σε πιο απαλές παραλλαγές: το ελεφαντόδοντο, η κιμωλία και το εκρού κάθονται δίπλα σε σατέν βαμμένο με σκουριά. Το πυκνό μαύρο μετατοπίζεται σε ξεθωριασμένο κάρβουνο πριν γίνει γυαλιστερό σε αιχμηρό μετάξι. το μπλε πλένει προς τους ξεθωριασμένους τόνους και το βαριά δουλεμένο τζιν. Η ραπτική φαίνεται συχνά σαν να έχει επιβιώσει από χρόνια φθορά, να έχει γυριστεί προς τα έξω, έτσι οι επενδύσεις χαλαρώνουν και η κατασκευή γίνεται μέρος της επιφάνειας. Τα ριγέ βαμβακερά θυμίζουν παλιές στολές μηχανικών, ενώ τα παντελόνια και τα μπουφάν εργασίας είναι ταλαιπωρημένα παρά διατηρημένα. Το κατεστραμμένο και ραμμένο με σημάδια τζιν φέρνει μια πιο τραχιά μορφή στο μείγμα, κάνοντας τη φθορά και την ατέλεια να αισθάνονται αναπόσπαστα παρά διακοσμητικές προσθήκες.
Από εκεί, ο «Μοναχικός Παράδεισος» κινείται ελεύθερα ανάμεσα σε περιόδους και αρχέτυπα. Ο Gallici περιγράφει τη συλλογή σαν μια νεότερη εκδοχή του να είχε ανακαλύψει μια παλιά γκαρνταρόμπα σε μια σοφίτα, να ξεχωρίζει κομμάτια και να τα επανασυνδέει χωρίς να ανησυχεί για το αρχικό τους πλαίσιο. Η αεροπορία έγινε ένα από εκείνα τα απροσδόκητα νήματα μετά από μια επίσκεψη στο πρώην υπόστεγο του Χάουαρντ Χιουζ στο Λος Άντζελες, τροφοδοτώντας τους κωδικούς που σχετίζονται με τις πτήσεις στην ήδη ξεπερασμένη γλώσσα της σεζόν. Ένα από τα πιο υποβλητικά κομμάτια είναι ένα σμόκιν που φανταζόταν σε κατάσταση σχεδόν κατάρρευσης – επίσημη τελετή απογυμνώθηκε από τις παρθένες συνειρμούς του και αντ ‘αυτού «φορεμένο μέχρι θανάτου ή στην αιωνιότητα». Αυτή η εικόνα αποκρυσταλλώνει μεγάλο μέρος του SS27: η ραπτική παραμένει κομψή, αλλά η ομορφιά της έγκειται σε αυτό που έχει ξεθωριάσει, χαλαρώσει ή έχει αρχίσει να καταρρέει.
