Ο ηθοποιός που έγινε σκηνοθέτης δεν είναι σχεδόν ένα νέο φαινόμενο του Χόλιγουντ, αλλά οι γυναίκες που φορούν και τα δύο καπέλα σπάνια έχουν λάβει τις ίδιες προσκλήσεις στα Όσκαρ.
Οι άντρες έχουν κερδίσει 20 υποψηφιότητες για Όσκαρ ερμηνείας για ταινίες που σκηνοθέτησαν, με οκτώ επίσης να κερδίζουν νεύματα σκηνοθεσίας και ερμηνείας για την ίδια ταινία. Καμία γυναίκα δεν έχει πετύχει κανένα κατόρθωμα, αλλά η Olivia Wilde θα μπορούσε να είναι η πρώτη.
Με το «The Invite», την τρίτη ταινία της Ουάιλντ ως σκηνοθέτη, έχει κάνει την πιο δυνατή υπόθεση για τη δουλειά της πίσω από την κάμερα και έχει δώσει στον εαυτό της έναν ρόλο υποκριτικής που θα μπορούσε να τη βάλει στα βιβλία ιστορίας των Όσκαρ. Σε μια χρονιά γεμάτη από ανταγωνιστές μεγάλου προϋπολογισμού, συμπεριλαμβανομένου του μυθολογικού έπους του Christopher Nolan «The Odyssey», του ισπανόφωνου δράματος του Los Javis «La Bola Negra» και του επερχόμενου «Dune: Part Three» του Denis Villeneuve, η ταινία του Wilde παρέμεινε ενθουσιώδης για το κοινό. Το γενικό κοινό έχει συμμετάσχει και οι ψηφοφόροι του κλάδου συνεχίζουν να πακετάρουν τις προβολές των βραβείων ακόμη και με την ταινία διαθέσιμη για παρακολούθηση στο σπίτι. Το “The Invite” αναδεικνύεται γρήγορα ως το ισχυρότερο στοίχημα βραβείων της A24 της σεζόν.
Διασκευασμένη από τους Rashida Jones και Will McCormack από την ισπανική ταινία του 2020 του Cesc Gay “The People Upstairs”, η ταινία ακολουθεί τον Joe (Seth Rogen) και την Angela (Wilde) καθώς προσκαλούν τους γείτονές τους στον επάνω όροφο, Hawk (Edward Norton) και Pina (Penélope για τον Diner Cruz.), Αυτό που ξεκινά ως μια φιλική βραδιά μετατρέπεται σε κάτι για το οποίο κανένα ζευγάρι δεν είναι προετοιμασμένο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ουάιλντ μπαίνει επίσης σε μια κούρσα σκηνοθεσίας με ελάχιστες γυναίκες να φαίνονται σε μεγάλη διαμάχη. Επί Ποικιλία Τα πιο πρόσφατα δημοσιευμένα τσαρτ πρόβλεψης καλύτερου σκηνοθέτη (στις 8 Οκτωβρίου), εμφανίζεται μαζί με μόνο δύο άλλες γυναίκες σκηνοθέτιδες στην πρώτη 30άδα: τη Siân Heder για το “Being Heumann” και την Beth de Araújo για την “Josephine”.
Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο για το Χόλιγουντ.
Οι άνδρες σταρ έχουν μετατρέψει εδώ και καιρό την επιτυχία τους στην κάμερα σε ευκαιρίες πίσω από τον φακό. Ο Λόρενς Ολίβιε έφτιαξε ταινίες γύρω από τις ερμηνείες του στον Σαίξπηρ, ενώ ο Όρσον Γουέλς ήταν μόλις 25 ετών όταν σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο κλασικό «Πολίτης Κέιν». Αυτός ο δρόμος από τον κορυφαίο άνθρωπο στον συγγραφέα είναι γνωστός στο Χόλιγουντ, με αξιόλογους όπως ο Γουόρεν Μπίτι, ο Κλιντ Ίστγουντ και ο Κέβιν Κόστνερ να καθιερώνονται ως σημαντικοί σκηνοθέτες χωρίς να απομακρύνονται από την ηγεσία στις δικές τους ταινίες.
Ο Λέσλι Χάουαρντ ήταν ο πρώτος που κέρδισε το βραβείο ηθοποιού για μια ταινία που σκηνοθέτησε, μοιράζοντας την καρέκλα του σκηνοθέτη και τα εύσημα με τον Άντονι Άσκουιθ στο «Pygmalion» (1938). Θα ακολουθούσαν ονόματα όπως ο Charles Chaplin, Welles, Woody Allen και άλλοι. Συνολικά, οι άνδρες κατευθύνθηκαν σε 20 υποψηφιότητες υποκριτικής, με αποτέλεσμα δύο νίκες:
- Leslie Howard: “Pygmalion” (1938, σε συν-σκηνοθεσία με τον Anthony Asquith)
- Τσαρλς Τσάπλιν: «Ο μεγάλος δικτάτορας» (1940)
- Όρσον Γουέλς: «Πολίτης Κέιν» (1941)
- Laurence Olivier: “Henry V” (1944)
- Laurence Olivier: “Hamlet” (1948, νικητής)
- Laurence Olivier: “Richard III” (1955)
- Woody Allen: “Annie Hall” (1977)
- Warren Beatty: “Heaven Can Wait” (1978, σε συν-σκηνοθεσία με τον Buck Henry)
- Warren Beatty: “Reds” (1981)
- Kenneth Branagh: “Henry V” (1989)
- Kevin Costner: “Dances With Wolves” (1990)
- Clint Eastwood: “Unforgiven” (1992)
- Billy Bob Thornton: “Sling Blade” (1996)
- Robert Duvall: «The Apostle» (1997)
- Roberto Benigni: “Life Is Beautiful” (1997, νικητής)
- Ed Harris: “Pollock” (2000)
- Clint Eastwood: “Million Dollar Baby” (2004)
- Denzel Washington: “Fences” (2016)
- Bradley Cooper: “A Star Is Born” (2018)
- Bradley Cooper: “Maestro” (2023)
Οι γυναίκες είχαν πολύ λιγότερες ευκαιρίες να φτάσουν σε αυτό το σημείο στην καριέρα τους, ξεκινώντας από την ίδια την κατηγορία σκηνοθεσίας. Μόνο εννέα γυναίκες έχουν προταθεί για την καλύτερη σκηνοθεσία τα 98 χρόνια και τρεις έχουν κερδίσει:
- Lina Wertmüller: “Seven Beauties” (1975)
- Jane Campion: “The Piano” (1993) και “The Power of the Dog” (2021, νικητής)
- Sofia Coppola: “Lost in Translation” (2003)
- Κάθριν Μπίγκελοου: «The Hurt Locker» (2009, νικητής)
- Greta Gerwig: «Lady Bird» (2017)
- Chloé Zhao: “Nomadland” (2020, νικητής) και “Hamnet” (2025)
- Emerald Fennell: “Promising Young Woman” (2020)
- Justine Triet: “Anatomy of a Fall” (2023)
- Coralie Fargeat: “The Substance” (2024)
Καμία από αυτές τις γυναίκες δεν πρωταγωνίστησε στις ταινίες που σκηνοθέτησαν, και στην 98χρονη ιστορία των Όσκαρ, υπήρξαν τόσο λίγες στενές συνομιλίες. Ίσως το πιο αξιοσημείωτο ανήκει στην Barbra Streisand (δύο φορές). Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο «Yentl» (1983), το οποίο κέρδισε το Όσκαρ για τη μουσική του και κέρδισε την Έιμι Ίρβινγκ μια προσφορά δεύτερου γυναικείου ρόλου. Η Στρέιζαντ, ωστόσο, δεν έλαβε υποψηφιότητες για το έργο της, παρά το γεγονός ότι έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας. Η επόμενη σκηνοθετική της προσπάθεια, «The Prince of Tides» (1991), στην οποία πρωταγωνίστησε, κέρδισε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης ταινίας και ανδρικού ρόλου για τον Νικ Νόλτε. Ωστόσο, ο Στρέιζαντ έμεινε και πάλι εκτός του ψηφοδελτίου σκηνοθεσίας, παρά τις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και DGA.
Η Olivia Wilde στο “The Invite”
Α24
Εάν η Ουάιλντ κερδίσει υποψηφιότητες τόσο για υποκριτική όσο και για σκηνοθεσία, θα ήταν μεταξύ μόνο οκτώ ανδρών που έχουν λάβει υποψηφιότητες υποκριτικής και σκηνοθεσίας για την ίδια ταινία:
- Όρσον Γουέλς: «Πολίτης Κέιν» (1941)
- Laurence Olivier: «Hamlet» (1948)
- Woody Allen: “Annie Hall” (1977)
- Warren Beatty: “Heaven Can Wait” (1978) και “Reds” (1981)
- Kenneth Branagh: “Henry V” (1989)
- Kevin Costner: “Dances With Wolves” (1990)
- Clint Eastwood: “Unforgiven” (1992) και “Million Dollar Baby” (2004)
- Roberto Benigni: «Life Is Beautiful» (1997)
Άρα ο Beatty και ο Eastwood το έχουν κάνει δύο φορές, αλλά μια γυναίκα δεν το έχει κάνει ούτε μία φορά; Αυτό πρέπει να αλλάξει, όχι;
Ο καθένας μπορεί να αναγνωρίσει ότι η σκηνοθετική καριέρα του Ουάιλντ είχε τα πάνω και τα κάτω της. Το «Booksmart» (2019) την καθιέρωσε ως μια συναρπαστική νέα σκηνοθέτιδα με ξεχωριστή φωνή και αίσθηση για τους ηθοποιούς και τις ερμηνείες τους. Το “Don’t Worry Darling” (2022) έγινε μια ιστορία από μόνη της, με τίτλους που αφορούσαν περισσότερο την παραγωγή και την κυκλοφορία του παρά οτιδήποτε άλλο. Το “The Invite” την επαναφέρει σε μια μικρότερη, πιο οικεία ιστορία και το A24 το υποστηρίζει με μεγάλο τρόπο.
Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Ουάιλντ κάνει εντύπωση και σε ένα άλλο ελπιδοφόρο για Όσκαρ: το «Behemoth!» του Tony Gilroy, το οποίο προβλήθηκε ως Κεντρική Επιλογή στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης και ώθησε τον πρωταγωνιστή Pedro Pascal στη συνομιλία του καλύτερου ηθοποιού. Στο δράμα της Searchlight Pictures, η Ουάιλντ καταβροχθίζει κάθε καρέ ως η πρώην κοπέλα του Πασκάλ, μια γυναίκα τόσο τρομακτική όσο και της μόδας. Η σειρά της σε ένα άλλο που ξεχωρίζει στο Sundance, το “I Want Your Sex”, είναι επίσης αγαπημένο στη βιομηχανία, προσθέτοντας την αίσθηση ότι αυτή ήταν, αναμφίβολα, η χρονιά του Wilde.
Λοιπόν, ο Wilde θα λάβει πρόσκληση και από τον κλάδο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας; Υπάρχει ακόμη μια μακρά σεζόν βραβείων μπροστά για να μάθουμε αν θα απαντήσει.
