Ο Matthew Lillard μπορεί να ήταν περισσότερο γνωστός για τις εμφανίσεις του σε όλο το δημοφιλές franchise «Scream», αλλά όταν γύρισε την αρχική δόση, δεν πίστευε ότι θα γινόταν το καλτ κλασικό που θεωρείται σήμερα.
«Ήμουν στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου, οδηγούσα σπίτι από τη δουλειά ένα βράδυ, περίπου στις έξι το πρωί, αιμόφυρτος», είπε ο Λίλαρντ κατά τη διάρκεια ενός πάνελ στο New York Comic Con (μέσω EW). Εξήγησε ότι αυτός και οι συμπρωταγωνιστές του συζητούσαν για τις επόμενες κινήσεις καριέρας τους: η Courtney Cox επέστρεφε στο “Friends”, ενώ η Neve Campbell επέστρεφε στο “Party of Five”. “Και κυριολεκτικά ήμουν πιλότος και λέω, “Αυτή η ταινία είναι κουτσή. Κανείς δεν θα τη δει. Θα πάω να γίνω τηλεοπτικός σταρ”, είπε ο Λίλαρντ.
Συνέχισε να λέει «αυτός ο πιλότος δεν πήγε ποτέ, και εδώ είμαστε 30 χρόνια μετά», προσθέτοντας «κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ποτέ» τι θα γινόταν το «Scream». Η πρώτη ταινία, που κυκλοφόρησε το 1996, ξεκίνησε ένα franchise επτά ταινιών, με την τελευταία δόση να έχει κυκλοφορήσει νωρίτερα φέτος.
Ο Lillard έπαιξε έναν από τους αρχικούς δολοφόνους του Ghostface, τον Stuart “Stu” Macher, στην ταινία. Εκτός από τους Cox και Campbell, πρωταγωνίστησε δίπλα στους Skeet Ulrich, David Arquette, Drew Barrymore και άλλους.
Πρόσφατα, ο Lillard έγινε ειλικρινής για τα συναισθήματά του για ένα άλλο franchise στο οποίο πρωταγωνίστησε: το live-action των αρχών της δεκαετίας του 2000 “Scooby-Doo” και “Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed”. Ενώ συμμετέχει σε Ποικιλίατης σειράς βίντεο “Know Their Lines”, ο ηθοποιός “She’s All That” παραδέχτηκε ότι άρχισε να δυσανασχετεί με τις ταινίες μετά την απογοήτευση του τελευταίου στο box office.
«Ήταν η πρώτη μεγάλη ταινία στην οποία συμμετείχα και ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για μένα», είπε. “Και μετά ένιωσα ότι το “Scooby Doo” είναι αυτή η μεγάλη ταινία, τώρα θα πάω και θα γίνω μεγάλος σταρ του κινηματογράφου. Και ήταν σωστό αυτή τη στιγμή, μετά τη δεύτερη ταινία, που η καριέρα μου πήρε μια πραγματική σύγχυση για πολύ καιρό. Όπως, μπορεί να είμαι ένας από αυτούς τους τύπους της δεκαετίας του ’90 που δεν επιστρέφουν ποτέ. Αυτή η ταινία είναι μια σχέση αγάπης-μίσους για μένα. φταίω γι’ αυτό δεν δουλεύω».
