Μια νεαρή γυναίκα που μπήκε στην προετοιμασία ενός πολιτικού μακελειού, από απρόθυμη μάρτυρα έγινε συνεργός στο “Once Upon a Time in the Philippines”, το ντεμπούτο από το E del Mundo εμπνευσμένο από τη σφαγή στο Maguindanao το 2009.
Το έργο είναι μέρος της Ασιατικής Αγοράς Έργων, η οποία λειτουργεί στο πλαίσιο της Ασιατικής Αγοράς Περιεχομένου & Κινηματογράφου (ACFM) του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν.
Τοποθετημένο σε μια επινοημένη τοποθεσία που στρέφεται προς τα νότια της χώρας, η ταινία επικεντρώνεται στον Σαμ, έναν 19χρονο που εργάζεται σε ένα βενζινάδικο και παγιδεύεται σε δολοφονίες από τον ιδιωτικό στρατό μιας πολιτικής φυλής. Στη συνέχεια, κυνηγά τον φίλο της, που τώρα αγνοείται και πιθανώς συμμετέχει στη σφαγή, και διαπιστώνει ότι το ένα ίδρυμα μετά το άλλο είναι συνδεδεμένα με τον ίδιο μηχανισμό βίας.
Το 2009, ένοπλοι άνδρες σταμάτησαν μια συνοδεία αμάχων, συγγενών, δικηγόρων και δημοσιογράφων που κατευθυνόταν για να υποβάλει εκλογικές δηλώσεις στο Μαγκουιντανάο και σκότωσαν 58 ανθρώπους, τουλάχιστον 32 από αυτούς δημοσιογράφους και εργαζόμενους στα μέσα ενημέρωσης. Οι παραγωγοί σημειώνουν ότι θεωρείται ευρέως η πιο θανατηφόρα επίθεση σε δημοσιογράφους που έχει καταγραφεί.
Η Del Mundo ανατράφηκε κάτω από το βάρος ενός γεγονότος με το οποίο λέει ότι οι Φιλιππίνες δεν συμβιβάστηκαν ποτέ πραγματικά. “Έφτασα να πιστεύω ότι οι φρικαλεότητες αυτού του μεγέθους είναι σπάνια έργο ενός μόνο τέρατος. Γίνονται δυνατές από ένα πλήθος ανθρώπων που υπακούουν, συμμετέχουν, μένουν σιωπηλοί ή απλώς σταματούν να κάνουν ερωτήσεις”, λέει. «Αυτή η πεποίθηση μετέτρεψε την ταινία σε κάτι πιο κοντά σε μια ιατροδικαστική εξέταση του εαυτού μου μέσα στη δική μου κοινωνία».
Την ελκύει η ευθραυστότητα του γυναικείου μυαλού μέσα σε μια αποπνικτική ζωή που διαμορφώθηκε από άνδρες και η σταθερή αποδοχή της βίας που ενσωματώνεται σε αυτήν. Η Del Mundo αποκαλεί την ταινία «μια ιστορία ενηλικίωσης που καταβροχθίζεται από την πολιτική πραγματικότητα των Φιλιππίνων» και χρησιμοποιεί τη Sam, αν και φανταστική, ως τη διαδρομή της σε ένα συλλογικό τραύμα. «Ελπίζω το κοινό να φύγει με την αναγνώριση ότι ανήκουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς και ότι κάτι μεγαλύτερο ζει μέσα μας, το καλό, το κακό και το άσχημο όλων», λέει.
Η παραγωγή της ταινίας είναι των Kyle Nieva και Gian Carlo Librojo από το Philippines’ Screen Asia με την Pamela Reyes, σε συμπαραγωγή με τη γαλλική Piano Sano Films και τη Νορβηγική DUOfilm. Συμπαραγωγοί είναι οι Idris Lettifi, Marie Fuglestein Lægreid, Linda Bolstad Strønen και Ingrid Lill Høgtun. Η Screen Asia παρήγαγε επίσης την ταινία VR «Yellowfin» της del Mundo, η οποία έκανε πρεμιέρα στις Κάννες.
Η Nieva λέει ότι η προηγούμενη συνεργασία έδωσε στους παραγωγούς ισχυρή πίστη στο όραμα της del Mundo και ότι προσεγγίζει την πολιτική βία μέσα από την εμπειρία μιας νεαρής γυναίκας και όχι από το θέαμα. Για τον Librojo, έναν δημοσιογράφο, το έργο έχει προσωπικό βάρος. “Η σφαγή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο ως ένα κλειστό κεφάλαιο στην ιστορία. Αποκαλύπτει δομές πολιτικής εξουσίας, φόβου και ατιμωρησίας που συνεχίζουν να διαμορφώνουν την κοινωνία των Φιλιππίνων”, λέει ο Librojo.
Το έργο έγινε μέσω του Cinéfondation L’Atelier and Producers Network των Καννών, της Venice Gap-Financing Market, του Locarno Open Doors, όπου κέρδισε ένα βραβείο ανάπτυξης και ένα βραβείο Sørfond, TorinoFilmLab, όπου πήρε το Βραβείο FOCAL Resource, και το Εργαστήριο Νοτιοανατολικής Ασίας του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σιγκαπούρης. Έχει την υποστήριξη του CNC και του Γαλλικού Ινστιτούτου Aide aux cinémas du monde, του Νορβηγικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου Sørfond, της Visions Sud Est και της Purin Pictures.
Τώρα σε προηγμένη χρηματοδότηση μετά από χρόνια ανάπτυξης, η ομάδα χρησιμοποιεί το Busan για να κλείσει το κενό που απομένει και να συναντήσει συνεργάτες για να ξεκινήσει την παραγωγή της ταινίας. «Μετά από ένα τόσο μακρύ ταξίδι ανάπτυξης, ελπίζουμε ότι το Busan μπορεί να είναι η τελευταία γέφυρα μεταξύ ανάπτυξης και παραγωγής», λέει ο Nieva.
