Η ιστορία επικεντρώνεται σε ένα ζευγάρι που βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου, όταν η σύζυγος, η οποία πάσχει από πρόωρη μορφή Αλτσχάιμερ, δεν θυμάται πλέον το διαζύγιο και η σκέψη της επιστρέφει στην εποχή που ερωτεύτηκαν, όταν ήταν στα 20 τους. Ένας αυστηρός παππούς και η σχέση του ζευγαριού με την κόρη τους, που ανήκει στη Γενιά Ζ, συμπληρώνουν την εικόνα. Η κόρη στην ταινία είναι 20 ετών, η ίδια ηλικία με την κόρη του Τσαν, η οποία εκπαιδεύεται για να γίνει ηθοποιός. Συνεργάτης του Τσαν είναι η ηθοποιός Σάντρα Νγκ.
Ο αγγλικός τίτλος προέρχεται από το ποίημα του Ρόμπερτ Φροστ, το οποίο ο Τσαν χαρακτήρισε ως το μότο της ζωής του, ενώ ο κινεζικός τίτλος, «Ming Tian Hui Geng Hao», μεταφράζεται ως «Αύριο θα είναι καλύτερα». «Δεν υπάρχει πραγματικά σωστός δρόμος», είπε. «Είτε είναι σωστό είτε λάθος, το θέμα είναι πώς το διανύεις. Εσύ το κάνεις σωστό».
Κατά τη διάρκεια της έρευνας για την ταινία, ο Τσαν επισκέφθηκε ένα ίδρυμα φροντίδας ασθενών με Αλτσχάιμερ στο Τσενγκντού, στην επαρχία Σιτσουάν της Κίνας, όπου έμαθε μια φράση οκτώ λέξεων στα μανδαρινικά, την οποία χρησιμοποίησε για να συνοψίσει την καριέρα του: «Ακολούθησε τη ροή και μάθε πότε να σταματάς». Στη δεκαετία του ’90, όταν γύριζε ρομαντικές κωμωδίες στην United Filmmakers Organization (UFO), την εταιρεία που συνίδρυσε, οι ταινίες γκάνγκστερ και οι wuxia κυριαρχούσαν στις οθόνες του Χονγκ Κονγκ. «Δεν ακολουθούσαμε ακριβώς το ρεύμα, αλλά κατά κάποιον τρόπο το δημιουργήσαμε», είπε.
«Αυτή η ταινία μου έδωσε μια νέα πνοή στην κινηματογραφική μου καριέρα για τα επόμενα 30 χρόνια, μέχρι σήμερα», είπε ο Τσαν.
Είπε ότι το 90% του κοινού τον θυμάται για εκείνη τη μοναδική ταινία, «σαν να μην έκανα τίποτα καλύτερο μετά», χαρακτηρίζοντάς την ως ευλογία αλλά και ως ένα ξόρκι που ήθελε να σπάσει.
Ο Τσαν, ο οποίος ανέφερε επίσης ότι η δεκαετία του ’90 σηματοδότησε την αρχή της παρακμής του κινηματογράφου του Χονγκ Κονγκ και όχι τη χρυσή του εποχή, περιέγραψε την ταινία του για τη DreamWorks «The Love Letter» ως μια δύσκολη εμπειρία. Δεν τον έφερε σε δύσκολη θέση η διαπολιτισμική συνεργασία, είπε, καθώς μεγάλωσε ως Ταϊλανδός-Κινέζος και ένιωθε σαν ξένος ακόμη και στο Χονγκ Κονγκ. Αυτό με το οποίο δυσκολεύτηκε ήταν ένα εταιρικό σύστημα όπου δεν ήταν σαφές ποιος είχε τον τελευταίο λόγο, καθώς και η εξάρτηση από δοκιμαστικές προβολές που παρομοίασε με τους σημερινούς αλγόριθμους. Είπε ότι ήταν πιθανώς ο πρώτος, αν όχι ο μόνος, σκηνοθέτης του Χονγκ Κονγκ που γύρισε μια ταινία χωρίς σκηνές δράσης στο πλαίσιο του αμερικανικού συστήματος στούντιο.
«Αν συνεχίσουμε αυτή την πανασιατική προσπάθεια, θα καταλήξω να γυρίζω ταινίες τρόμου για όλη μου τη ζωή», είπε ο Τσαν σχετικά με την απόφασή του να μετακομίσει στην ηπειρωτική Κίνα, όπου η πρώτη του ταινία ήταν το μιούζικαλ του 2005 «Perhaps Love».
Ανέφερε εννέα σεναριογράφους για την ταινία «The Warlords» και είπε ότι οι σεναριογράφοι αστειεύονται λέγοντας ότι οι σεναριογράφοι των ταινιών του δεν θα χωρούσαν σε ένα μίνι λεωφορείο. «Εκμεταλλεύομαι έναν σεναριογράφο μέχρι θανάτου και μετά εκμεταλλεύομαι έναν άλλο», είπε. «Γι’ αυτό και η κοινότητα των σεναριογράφων δεν με συμπαθεί και πολύ. Αλλά το να γυρίζεις ταινίες δεν έχει να κάνει με το να είσαι αγαπητός».
«Η δημιουργία κάθε ταινίας είναι μια απάντηση σε κάποια ερωτήματα της ζωής που έχω σε εκείνη τη φάση, σε εκείνο το σημείο της ζωής μου», είπε. «Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, τα τελευταία 36 χρόνια δημιουργώ την ίδια ταινία στο μυαλό μου».
