Η Ολίβια Κόλμαν υποδύεται μια ανύπαντρη ψαρά σε μια μεσαιωνική κοινότητα όπου ο γάμος είναι αυτό που δίνει αξία σε μια γυναίκα. Αν και είναι μια σκληροτράχηλη και ανεξάρτητη γυναίκα, το χωριό την κοροϊδεύει καθώς προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην. Μια μέρα πηγαίνει στον τοπικό καλαθοπλέκτη, τον οποίο υποδύεται ο Πίτερ Ντίνκλατζ, και του ζητά να της φτιάξει έναν «καλαθένιο» σύζυγο.
Εδώ μπαίνει ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ — ναι, αυτός είναι κάτω από όλο αυτό το μακιγιάζ — φορώντας ένα πρακτικό κοστούμι και προσθετικό μακιγιάζ για να μεταμορφωθεί σε άνδρα-καλάθι.
Όμως, δεν μπορούσαν να το φτιάξουν με παραδοσιακό τρόπο, οπότε το ζευγάρι στράφηκε προς τη σύγχρονη καινοτομία, χρησιμοποιώντας ψηφιακή γλυπτική 3D και εκτύπωση 3D.
Ξεκίνησαν με μια σάρωση ολόκληρου του σώματος του Σκάρσγκαρντ, ώστε να μπορέσουν να δημιουργήσουν κομμάτια ειδικά για αυτόν.
Η περίπλοκη πλέξη του καλαθιού δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας μια σχετικά νέα διαδικασία εκτύπωσης με λέιζερ σε κλίνη σκόνης. Η Ντάνκλεϊ εξηγεί: «Πρόκειται για έναν όγκο θερμοπλαστικού ελαστομερούς· εκτοξεύεις ένα λέιζερ πάνω του και εκεί όπου βρίσκεται το εστιακό σημείο του λέιζερ, η σκόνη συντήκεται και μπορείς να δημιουργήσεις περίπλοκη πλέξη και σύνθετη γεωμετρία. Η σκόνη στο στρώμα κρατά τα νήματα χωριστά ενώ στερεώνονται.»
Και γιατί ο Colman δεν έπαθε σκλήθρες κατά τη διάρκεια των καυτών ερωτικών σκηνών της ταινίας;
Ο Dunckley λέει: «Είναι ένα ημι-εύκαμπτο υλικό, που δεν διαφέρει πολύ από την αίσθηση που έχεις όταν αγγίζεις πραγματική πλέξη από λυγαριά».
Όσον αφορά τα προσθετικά, ο Ρουμπάνο επικεντρώθηκε στο μακιγιάζ, το οποίο αποτελούνταν από 10 ξεχωριστά κομμάτια.
Τα μαλλιά του προσώπου του — γενειάδα, μαλλιά και βλεφαρίδες — κατασκευάστηκαν από «μουκά», μια μεταξένια απαλή ίνα που εξάγεται από το φυτό «χαρακέκε». Αυτό το υλικό τους επέτρεψε να δέσουν τις μεμονωμένες τρίχες πάνω στην ίδια την πλέξη, ώστε να μπορούν να τις κόψουν και να τις χτενίσουν σαν ανθρώπινα μαλλιά.
Το κλειδί ήταν να μην χαθεί ο Σκάρσγκαρντ κάτω από το μακιγιάζ. Ο Ντάνκλεϊ λέει ότι η ομάδα χρησιμοποίησε λογισμικό 3D animation: «Μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε το εύρος των εκφράσεων του προσώπου, ώστε να ενσωματώσουμε στην πλέξη την ικανότητα να κινείται σύμφωνα με τις εκφράσεις του».
Συνολικά, χρειάστηκαν λιγότερο από δύο ώρες για να μεταμορφώσουν τον Σκάρσγκαρντ στον άντρα από λυγαριά. «Στο τέλος, είχαμε φτάσει στα 90 λεπτά», λέει ο Ρουμπάνο.
Αντιμετώπισαν ένα μικρό πρόβλημα. Ο Ρουμπάνο αποκαλύπτει: «Ζεσταίνεται εύκολα· η στολή είναι κάπως ζεστή και ήταν μια ζεστή ουγγρική άνοιξη».
Και τι γίνεται με το πέος από λυγαριά;
«Έχουν γίνει πολλές εικασίες σχετικά με τον μηχανισμό λειτουργίας του και τον πιθανό κίνδυνο ενός πέους από λυγαριά», λέει ο Ντάνκλεϊ. «Νομίζω ότι ο καλαθοπλέκτης είναι επιδέξιος. Έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Έχει μάθει από κάθε πολιτισμό πώς να πλέκει, και πιστεύω ότι θα ξέρει ακριβώς πώς να πλέξει ένα πέος από λυγαριά ώστε να είναι εύχρηστο».
Ο Rubano αποδίδει την ιδέα αυτής της λεπτομέρειας στους σχεδιαστές κοστουμιών της ταινίας, András Dániel Tóth και Attila Godena-Juhász. «Κατασκεύασαν το πέος από λυγαριά για τη λήψη ολόκληρου του σώματος στο ποτάμι. Έκαναν καταπληκτική δουλειά, παρόλο που ήταν της τελευταίας στιγμής, αλλά είναι φουσκωμένο σπαντέξ. Η πλέξη ήταν τρισδιάστατη, οπότε είχε βάθος. Από μακριά, το ταίριαξαν χρωματικά τόσο όμορφα.»
