Σε μια εποχή που οι λαμπερές συγγραφικές δουλειές έχουν αποκτήσει την μη πραγματικότητα της λαογραφίας, αισθάνεται σωστό το δελεαστικό και στοργικό ντεμπούτο της Alexandra Pechman, «Magazine», να απεικονίζει τον λογοτεχνικό κόσμο της ως παραμύθι. Διαδραματίζεται σε μια μακρινή εποχή – καλοκαίρι του 2011 – όταν τα φλερτ γραφείου ήταν διασκεδαστικά, η φιλοδοξία ήταν δεδομένη και τα πορτοφόλια κρέμονταν χιαστί, η ταινία ακολουθεί τη Nora (Lily McInery), μια επίδοξη ποιήτρια που κάνει μια ανταγωνιστική πρακτική άσκηση στο Κύλινδρος εκτυπωτήένα φανταστικό λογοτεχνικό περιοδικό The Paris Review. Ο χρόνος της Νόρας στο γραφείο και οι σχέσεις που ανθίζουν —και που μαραίνονται— κατά τη διάρκεια αυτής της διαμορφωτικής περιόδου δίνουν σχήμα σε αυτή τη σοβαρή, ελκυστική ταινία για τον ιδεαλισμό που χάθηκε αλλά διατηρείται η αθωότητα.
Η Pechman, η οποία εργάστηκε σε περιοδικά την εποχή που απεικονίζει, βασίστηκε στις δικές της εμπειρίες για να γράψει το “Magazine”. Αλλά η ταινία – όπως το “Almost Famous” για το n+1 πλήθος — ενδιαφέρεται λιγότερο για τον ρεαλισμό παρά για την ανάδυση της λαμπερής, αιχμηρής ατμόσφαιρας αυτού του πρόσφατου παρελθόντος. Στοιβαγμένο με άψογες βελόνες και νεύματα σε μια αστεία στιγμή, ξεχειλίζει από ζεστή νοσταλγία, παρόλο που σκιάζει τη ρομαντική του ματιά με μια οξυδερκή κατανόηση του πώς νιώθεις να είσαι μια νεαρή γυναίκα σε έναν χώρο εργασίας που εμπνέει σεβασμό ενώ φλερτάρει την απογοήτευση.
Αυτή η εμπειρία είναι αειθαλής και το “Magazine” καταγράφει τις συγκινήσεις και τις αγωνίες του με βαθιά στοργή και έντονη προσοχή. Η ιστορία ξεκινά την πρώτη μέρα της δουλειάς της Νόρα, καθώς περιπλανιέται έξω από το Κύλινδρος εκτυπωτή γραφεία, περιμένοντας να χτυπήσει το ρολόι λίγα λεπτά μπροστά. Ο Τόμας (Τζόσουα Μέλνικ), βοηθός συντάκτη, της είπε να φτάσει λίγο μετά τις 10 το πρωί, και όταν ανοίγει την πόρτα πέντε λεπτά μετά την ώρα, είναι σίγουρη ότι η θέση δαμάσκηνου (αλλά φυσικά απλήρωτη) που την περιμένει θα είναι η είσοδός της σε μια σπάνια ονειρική καριέρα.
Στην αρχή το φωτεινό, ευάερο Κύλινδρος εκτυπωτή τα γραφεία φαίνεται να επιβεβαιώνουν τη φαντασίωση. Όπως ορίστηκε από τη σχεδιάστρια παραγωγής Valeria De Felice, ο χώρος εργασίας είναι ένα λογοτεχνικό ονειρικό τοπίο, επενδεδυμένο με περσικά χαλιά και βιβλιοθήκες που εμφανίζουν ένα ουράνιο τόξο από ράχη περιοδικών. Περπατώντας μέσα, η Νόρα εντάσσεται σε ένα κλιμάκιο ακατάστατων ασκουμένων, τους οποίους το συντακτικό επιτελείο αντιμετωπίζει με ένα μείγμα απογοήτευσης και περιφρόνησης. Μεταξύ αυτών είναι η σίγουρη για τον εαυτό της Tabitha (Lukita Maxwell), η οποία, με τακούνια μποτάκια και μουντζούρα eyeliner, είναι ξεκάθαρα μια σύντομη φίλη, και ο ασυνήθιστος Leonard (Daniel Zolghadri), που δεν μπορεί να αντισταθεί στο να επισημάνει ότι η Nora πρέπει να προέλθει από χρήματα, αν μπορεί να αντέξει οικονομικά να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη
Στην πραγματικότητα, η Νόρα ζει με υποτροφίες που κέρδισε από το ανώνυμο κολέγιό της — αλλά αυτή η λεπτομέρεια δεν έχει σχεδόν καμία σημασία. Στον μυθοποιητικό κόσμο του «Magazine», τα χρήματα είναι βασικά άσχετα. Όταν ένας από τους κωδικοποιημένους-πλούσιους νεποτισμός απολύεται επειδή παραμελεί την εργασία του, η εκδίωξη γίνεται σε μια παροδική γραμμή διαλόγου. Και παρόλο που ο Τόμας — ο οποίος, όπως πικρά σημειώνει ο Λέοναρντ, έχει ευλογηθεί με την καλή εμφάνιση και υπέροχο γούστο στα βιβλία — κατοικεί σε μια φουσκωτή σοφίτα στο Μανχάταν που ανήκει στη μητέρα του, η τελική του σειρά από καντσί έχει να κάνει περισσότερο με τον εύθραυστο επαγγελματικό του εγώ παρά με το προνόμιό του.
Πράγματι, με την αφοσίωσή της στη λάμψη, η Pechman αρνείται να διερευνήσει πολύ βαθιά οποιαδήποτε από τις πιο βλαβερές ή εκμεταλλευτικές διαστάσεις του κλάδου. Δεν είναι ότι η ταινία της είναι τυφλή στους κινδύνους. Η πλοκή εξαρτάται από την ανακάλυψη της Νόρας ότι τα αφεντικά της δεν έχουν ανοσία στο κλισέ να χτυπούν τους πιο σκληρούς ασκούμενούς τους. Αλλά ακόμα κι όταν αυτή και η Tabitha παρασύρονται σε τέτοιες μανάδες και στη συνέχεια μελανιάζονται από αυτούς, η ταινία ενδιαφέρεται λιγότερο να κρίνει παρά να ξυπνήσει τη συγκίνηση των πρωτοετών μαθητών του να είσαι νέος, περίεργος και αφύλαχτος.
Αυτό μπορεί, σε ορισμένα σημεία, να κάνει το “Magazine” να φαίνεται υπερβολικά ευγενικό. Στην αλλεργία του στον κυνισμό, μερικές φορές έρχεται σαν μια ιστορία αγάπης με έναστρο μάτια, όχι μεταξύ ανθρώπων, αλλά μεταξύ της Νόρας και της ζωής που έχει οραματιστεί για τον εαυτό της. Καθώς η ηρωίδα μας σύρεται βαθύτερα στο Κύλινδρος εκτυπωτή σκηνή, που συναναστρέφεται με αγέρωχους συντάκτες και συμμετέχει σε πάρτι δίπλα σε γνωστούς συγγραφείς – τον οποίο υποδύεται ο πολύ αστείος Alex Edelman – θαυμάζουμε το πάθος της ενώ παρατηρούμε νευρικά την αφέλειά της.
Δεν αποτελεί έκπληξη όταν έρχεται σε σχέση με τον Τόμας, του οποίου το φακιδωτό χαμόγελο εναλλάσσεται μεταξύ άτακτου και χειριστικού. Φιλικός και απορροφημένος στον εαυτό του εξίσου, χαίρεται να κοιμάται με τη Νόρα, αρκεί κανείς να μην το μάθει και εκείνη να μην ζητήσει τίποτα σε αντάλλαγμα. Το ότι ο Τόμας δεν έχει καμία πρόθεση να βοηθήσει επαγγελματικά τη Νόρα είναι προφανές για εμάς, αλλά λιγότερο για εκείνη, αν και εκφράζεται από έναν από τους πιο ασυνήθιστους και σαγηνευτικούς χαρακτήρες της ταινίας: τη Δάφνη (Ίρις Απάτοου), μια κοσμική κοινωνικά που συμβουλεύει τη Νόρα να μην κάνει σεξ με τους ανωτέρους της. θα αποδειχθούν χρήσιμα μόνο αν τους δελεάσεις και μετά παραμείνουν απρόσιτοι.
Αυτή η συμβουλή – να χρησιμοποιήσει κανείς τη θηλυκότητά του για να παίξει τους παίκτες – ακούγεται κατευθείαν από το στόμα της Samantha στο “Sex and the City”: μια θεωρία τρίτου κύματος που οι γυναίκες μπορούν να πάρουν ή να φύγουν. Η στρατηγική της Δάφνης ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες του ναΐφ μας, αλλά στο «Magazine», η κοσμοθεωρία του σοφιστικέ αποδεικνύεται κατάλληλη. Καθώς τα συναισθήματα της Νόρας για τον Τόμας έρχονται σε αντίθεση με την επιθυμία της για προσφορά πλήρους απασχόλησης στο Κύλινδρος εκτυπωτήοι ρομαντικές αντιλήψεις της για τους ανθρώπους και τον τόπο καταρρέουν. Όπως αποδεικνύεται, το περιοδικό δεν είναι ένα μαγεμένο βασίλειο, αλλά ένα παιχνίδι με συγκεκριμένους κανόνες. Η Νόρα μπορεί είτε να μάθει να παίζει είτε να φύγει.
Το «Περιοδικό» είναι η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας που χάνει τη θρησκεία της, της νεανικής βεβαιότητας που θολώνει από αμφιβολίες. Ο Pechman φωτίζει το ξύπνημα της Nora με νότες αισιοδοξίας: φιλίες που αποκτήθηκαν, αναμνήσεις σφυρηλατημένες, διδάγματα. Δεν υπάρχουν μεγάλα συντρίμμια εδώ, ούτε επιφυλάσσεται στους παραβάτες. Εκεί που άλλοι σκηνοθέτες θα μπορούσαν να κατέβουν πιο σκληρά στη σκηνή, δίνοντας την εμπειρία της Nora ως απόδειξη της εδραιωμένης δυσλειτουργίας και των σύννεφων της καταιγίδας που αιωρούνται στον ορίζοντα, ο Pechman κρατά την καλή διάθεση. Αλλά αν το ένστικτο της ταινίας για επιείκεια την κάνει μικρότερη, δεν μειώνει ποτέ τη λάμψη της.
