Όταν ήταν νεότερος, η ταινία ήρθε πρώτη για τον Αλφόνσο Κουαρόν. Αυτές τις μέρες, λέει ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης, η ζωή το κάνει.
Έκανε την παρατήρηση στο masterclass του στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν την Πέμπτη, μια μέρα αφότου ο ίδιος και ο γιος του Jonas Cuaron, ο συν-σεναριογράφος του στο διαστημικό δράμα επιβίωσης του 2013 «Gravity», επανεξέτασαν την ταινία μετά από μια προβολή στο Imax.
Η σχέση του Αλφόνσο με τον κινηματογράφο έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. “Όταν ήμουν νεότερος, ο κινηματογράφος ήταν το παν και η ζωή ήταν απλώς μέρος του. Τώρα είναι το αντίθετο”, είπε. «Η ζωή ως εμπειρία είναι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο τώρα».
Σε εκείνη την ομιλία, το ζευγάρι σκέφτηκε την κοινή αγάπη για τον κινηματογράφο και τον τεχνικό πειραματισμό πίσω από το «Gravity», το οποίο κέρδισε στον Αλφόνσο το Όσκαρ καλύτερης σκηνοθεσίας. Ο Jonas έφερε επίσης το “Campeón Gabacho” στο Busan για την ασιατική πρεμιέρα του στο τμήμα World Cinema.
Για τον Jonas, ο πυρήνας του «Gravity» ήταν η αναγέννηση: δύο χαρακτήρες που αντιμετωπίζουν την απώλεια και βρίσκουν δρόμο προς τα εμπρός, με περιορισμένους διαλόγους και ένα περιβάλλον που έκανε κάθε δράση σημαντική. Ο Αλφόνσο θυμήθηκε τις συζητήσεις τους για το πώς το σκηνικό και η κίνηση θα μπορούσαν να εκφράσουν την επιθυμία για επιβίωση.
Η συνεργασία τους βασίστηκε και στις ταινίες που έβλεπαν μαζί. Σε μια συνέντευξη Τύπου, ο Αλφόνσο θυμήθηκε την παιδική στοργή του Τζόνας για το “A Man Escaped” του Robert Bresson και το “Bicycle Thieves” του Vittorio De Sica.
«Μεγαλώνοντας βλέποντας ταινίες που του αρέσουν και μετά ανακαλύπτοντας τι αγαπώ, τείνω να λέω μια ιστορία που είναι απλή αλλά ισχυρή από άποψη συναισθημάτων», είπε ο Jonás.
Ο Αλφόνσο ανέφερε την προσέγγιση του Χίτσκοκ να βάζει τους απλούς ανθρώπους σε εξαιρετικές καταστάσεις ως αναφορά για το «Gravity», δίνοντας έμφαση στο ανθρώπινο διακύβευμα πίσω από το θέαμά του. Οι εκτεταμένες λήψεις του σχεδιάστηκαν από την αρχή για να διατηρήσουν τη συναισθηματική συμμετοχή του κοινού.
Ο ανώτερος Cuaron θυμήθηκε ότι αντλούσε έμπνευση από οθόνες LED σε μια συναυλία των Rolling Stones. Για το «Gravity», η παραγωγή χρησιμοποίησε ένα προσαρμοσμένο κουτί φωτός LED για να προσομοιώσει το μεταβαλλόμενο φως των ψηφιακών διαστημικών περιβαλλόντων της στους ηθοποιούς, μαζί με κάμερες ελεγχόμενες από ρομπότ και εκτεταμένο CGI.
Στο masterclass, ο Αλφόνσο επέκτεινε την προσέγγισή του στις μεγάλες λήψεις και τα καδράρισμα, επικαλούμενος τον Γάλλο κινηματογραφιστή Alain Resnais. “Υπάρχουν 1.000 δυνατότητες να τοποθετήσετε μια κάμερα, αλλά μόνο μια σωστή”, είπε ο Alfonso. «Δεν έχει να κάνει με αυτό που βλέπεις αλλά με αυτό που δεν βλέπεις».
Αυτή η έμφαση στην επιλογή του τι παραμένει έξω από το κάδρο ενημέρωσε την άποψή του ότι η εικονική πραγματικότητα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον κινηματογράφο.
Ο Jonas, εν τω μεταξύ, εξέφρασε τον θαυμασμό του για την παραγωγή ταινιών κορεατικού είδους και το χιούμορ της, αναφέροντας τα “The Host”, “Parasite”, “Hope” και “No Other Choice”. Ο ενθουσιασμός του μικρού γιου του για το “Train to Busan”, πρόσθεσε, έκανε το ταξίδι ιδιαίτερα συναρπαστικό για την οικογένειά του.
Ερωτηθείς για τη μελλοντική δουλειά, ο Jonas είπε ότι παρέμεινε συγκεντρωμένος στην πρόσφατα ολοκληρωμένη ταινία του, ενώ διερευνούσε διαφορετικές προσεγγίσεις για έργα υπό ανάπτυξη. Ο Αλφόνσο εξέφρασε ενδιαφέρον να κάνει μια κωμωδία και να μάθει από μια νεότερη γενιά κινηματογραφιστών.
«Πιστεύω στο κοινό», είπε ο Αλφόνσο. «Πριν από σκηνοθέτης, είμαι σινεφίλ».
