Πώς οι σχεδιαστές παραγωγής «Ink» αναδημιούργησαν το Sun Newsroom

Η τελευταία ταινία του Danny Boyle «Ink» παρακολουθεί την άνοδο του Rupert Murdoch στην Fleet Street του Λονδίνου και την εξαγορά της εφημερίδας The Sun.

Η ταινία κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου και θα κάνει πρεμιέρα σε επιλεγμένους κινηματογράφους στις 11 Δεκεμβρίου πριν βγει στο Netflix στις 8 Ιανουαρίου στις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική.

Το «Ink» βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Τζέιμς Γκράχαμ, το οποίο είχε υποψηφιότητα για τον Τόνι, ο οποίος διασκεύασε το δικό του έργο για την οθόνη. Ο Γκάι Πιρς υποδύεται έναν θρασύ, 30άρη, Ρούπερτ Μέρντοκ, με τον Τζακ Ο’ Κόνελ ως συντάκτη τον Λάρι Λαμπ, τον δημοσιογράφο της εργατικής τάξης που τον βοήθησε να μετατρέψει το The Sun σε έναν λαϊκιστή τζάγκερναυτ.

Τοποθετημένο στο Λονδίνο το 1969, ο Boyle στρατολόγησε τους σχεδιαστές παραγωγής του, Gareth Pugh και Carson McColl, για να ζωντανέψει το όραμά του. Το σλιπ του Μπόιλ ήταν απλό. «Είπε ότι ήθελε να επαναφέρει τις προσδοκίες μιας ταινίας εποχής», εξηγεί ο McColl. «Θεωρήσαμε ότι αυτό σημαίνει ότι ήθελε να αναδημιουργήσει το 1969, αλλά με έναν τρόπο που αισθάνθηκε άμεσος και αρπακτικός». Κοίταξαν πίσω πώς το The Sun ήταν ένα από τα αρχικά μέρη που βρήκαν τίτλους τύπου clickbait.

Fleet Street

Η σημερινή Fleet Street μοιάζει πολύ διαφορετική από την Fleet Street του 1969. «Πολλή Fleet Street δεν υπάρχει πια», λέει ο Pugh.

Τα κεντρικά γραφεία της Sun το 1969 βρισκόταν αρχικά στην οδό Bouverie, με το έντυπο πιεστήριο στο υπόγειο των γραφείων. Στη θέση του πλέον στέκονται σύγχρονα κτίρια. «Αντιμετωπίσαμε προκλήσεις όταν προσπαθούσαμε να αναδημιουργήσουμε την αίθουσα σύνταξης», λέει ο Pugh.

Τελικά βρήκαν έναν χώρο στο Μπρόμλεϊ του Ηνωμένου Βασιλείου, τον οποίο θα μπορούσαν να μεταμορφώσουν για γυρίσματα. «Είχε εκκενωθεί από το τοπικό συμβούλιο και ο συνδυασμός διαφορετικών αρχιτεκτονικών στυλ το έκανε ιδανικό για τη στέγαση των διαφόρων σκηνικών, ιδιαίτερα της αίθουσας σύνταξης», εξηγεί.

Το Newsroom

Το newsroom ήταν ένα τεράστιο εγχείρημα για τον Pugh και ο McColl το περιγράφει ως το «νευρικό κέντρο» της ταινίας.

Ο Μπόιλ αναφερόταν στο διάστημα ως διαστημόπλοιο. Ο Pugh σημειώνει, «Είναι εκεί που περάσαμε τον περισσότερο χρόνο μας στο σενάριο».

Ο McColl προσθέτει, “Για να αισθάνεται ο χώρος πραγματικός, η διάταξη ήταν το κλειδί. Σε μια αίθουσα σύνταξης, ειδικά εκείνης της εποχής, υπήρχε ένα καθημερινό σύστημα εύρεσης δρόμων – από το πρωί μέχρι τη λήξη της προθεσμίας αντιγραφής το βράδυ – που θα κλιμακωνόταν σε μια φρενίτιδα δραστηριότητας και ανθρώπινης κυκλοφορίας.” Εξηγεί ότι συνεργάστηκαν με συμβούλους που είχαν εμπειρία στη Fleet Street το 1969 για να χαρτογραφήσουν το newsroom και να χορογραφήσουν τη ροή του με το καστ. «Ήταν καταπληκτικό να δεις πώς έμοιαζε με οικοσύστημα», λέει ο McColl.

Το σετ έπρεπε να εξισορροπήσει το εύρος και την κλίμακα παρά τον χαμηλό προϋπολογισμό της ταινίας, που ανάγκασε την ομάδα να είναι δημιουργική και πολυμήχανη. «Ο Ντάνι μας δίνει πολύ περιθώριο όταν σχεδιάζουμε σκηνικά», λέει ο ΜακΚολ.

Το ζευγάρι είχε κόψει πρόσφατα το κάπνισμα, αλλά ήθελαν να προσθέσουν ένα επιπλέον στρώμα αυθεντικότητας. Ο McColl λέει, «Καπνίσαμε σαν δύο πακέτα τσιγάρα, έτσι που μύριζε σαν καπνός τσιγάρου».

Επιπλέον, βρήκαν παλιά περιστροφικά τηλέφωνα, γραφομηχανές και άλλα σετ που βύθισαν το καστ και την ταινία σε εκείνη την εποχή.

Linotype Machines

Μια πρόκληση ήταν η εύρεση των μηχανών Linotype στις οποίες βασίστηκε η Sun για τη στοιχειοθεσία της. Ο McColl λέει, “Είναι ανεκτίμητα. Έχουν απομείνει πολύ, πολύ λίγα στον κόσμο.”

Ο διακοσμητής σκηνικών της ταινίας Ben Barrington Groves ήρθε στη διάσωση. Ο McColl λέει, «Βρήκε κάποιον που είχε εμμονή με την εκτύπωση καυτού μετάλλου και τον έπεισε να έρθει σε αυτό το ταξίδι μαζί μας». Η ομάδα εξασφάλισε τελικά τρία πλήρως λειτουργικά μηχανήματα Linotype.

Γραφείο Λάρι

Το γραφείο του Larry Lamb σχεδιάστηκε για να αντικατοπτρίζει το τόξο της ιστορίας του. Ο McColl εξηγεί, “Η αίθουσα σύνταξης έπρεπε να φαινόταν κουρασμένη — λειτουργική, αλλά αντικατοπτρίζει μια εφημερίδα που αγωνίζεται. Μέσα στο χάος, ο Larry χρειαζόταν τον δικό του χώρο και όσο προχωρούσε η ταινία, θα έπρεπε να αισθάνεται όλο και πιο απομονωμένος. Θέλαμε το κοινό να τον δει μέσα από τα στριφογυρισμένα παράθυρα, μόνος στις τελευταίες σκηνές όπου ήταν στο τηλέφωνο, ενώ έδειχνε το τηλέφωνο με τον Hugh. πήρε όλα όσα ήθελε, βρέθηκε μόνος».

Η ομάδα συνεργάστηκε επίσης στενά με τη διακοσμήτρια σκηνικών, Alice Davies, της οποίας η συμβολή αποδείχθηκε ανεκτίμητη. «Όταν μπήκα στο γραφείο του Larry μια μέρα, η πρόχειρη διάταξή της ήταν σχεδόν τέλεια», θυμάται ο McColl. «Ήταν μια απόδειξη του πόσο στενά συντονισμένοι ήμασταν μεταξύ μας».

Ήταν τόσο πολύ το βλέμμα και η προσοχή τους στη λεπτομέρεια που βρήκαν έναν τρόπο να κάνουν το τηλέφωνο του Larry να λειτουργήσει. «Θα μπορούσατε να το παραλάβετε και θα λάβατε τους αριθμούς πωλήσεων», λέει ο McColl.

Ο σωλήνας

Σε μια σειρά, ο Ρούπερτ Μέρντοκ καβαλάει το σωλήνα. Όπως με όλα τα άλλα, το μετρό του Λονδίνου είχε εκσυγχρονιστεί από τότε. Έτσι, η ακολουθία του τρένου παρουσίασε τις δικές της προκλήσεις. «Υπάρχει μόνο ένα τρένο της σωστής εποχής, που βρίσκεται κοντά στο Watford», εξηγεί ο Pugh. «Είναι μέρος ενός μουσείου, οπότε η ιδέα να φέρουμε ένα κινηματογραφικό συνεργείο αρχικά έκανε τους επιμελητές νευρικούς».

Όταν δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί όπως ήθελαν, έγιναν δημιουργικοί. Ο Pugh λέει: «Χρησιμοποιήσαμε ανεμομηχανές υψηλής ισχύος και ιπτάμενες εφημερίδες για να δημιουργήσουμε το φρενήρειο περιβάλλον, ενώ είμαστε προσεκτικοί με τα τεχνουργήματα».

Η σκηνή ζωντάνεψε ο σχεδιαστής φωτισμών Steve Mackie, ο οποίος χρησιμοποίησε γρήγορα κινούμενα φώτα μπαρ. «Μπόρεσε να ρίξει το φως σε όλο το μήκος του τρένου και να το κάνει να φαίνεται σαν να πηγαίνει με ένα εκατομμύριο μίλια την ώρα», λέει ο Pugh.

Ο McColl προσθέτει: “Υπήρχε κάτι πολύ punk και DIY. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, πειραματιστήκαμε με διαφορετικές ρυθμίσεις – να τρέχουμε κάμερες στους διαδρόμους και να φτιάχνουμε ψεύτικα παράθυρα για να πετύχουμε τη σωστή εμφάνιση. Ο Danny έφερε μια κάμερα 360 μοιρών στο “Ink” και τη χρησιμοποίησε για ορισμένες σεκάνς, συμπεριλαμβανομένης της κομβικής απαγωγής και του κινδύνου από τον Μούριελ.”