Μια νεαρή νύφη που βλέπει φαντάσματα μπαίνει σε ένα πολυγαμικό μουσουλμανικό νοικοκυριό και δημιουργεί δεσμό με μια από τις άλλες συζύγους του συζύγου της στο “The Wife Who Can See Dead People (Or Jinn),” το νέο έργο του Ινδονήσιου σκηνοθέτη Mouly Surya (“Marlina the Murderer in Four Acts”).
Το έργο είναι μέρος της Ασιατικής Αγοράς Έργων, η οποία λειτουργεί στο πλαίσιο της Ασιατικής Αγοράς Περιεχομένου & Κινηματογράφου (ACFM) του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν.
Η Gadis, 20, μόλις μεταφέρθηκε στο σπίτι ως η τέταρτη σύζυγος του 50χρονου Abi. Όταν εκμυστηρεύεται ότι της εμφανίζονται φαντάσματα, της λέει ότι οι νεκροί δεν μπορούν να γίνουν φαντάσματα στο Ισλάμ, μόνο τζιν, πνεύματα που μπορούν να πάρουν πολλές μορφές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των ανθρώπων που έχουν πεθάνει. Από τις τρεις προηγούμενες συζύγους και τα παιδιά τους, η Γκάντις ελκύεται από την Ίντα, την τρίτη σύζυγο, 35 ετών, και τον επτάχρονο γιο της Φιρμάν. Η Indah της διδάσκει πώς να διευθύνει το σπίτι και ακόμη και τι να κάνει στο συζυγικό κρεβάτι, και ο Gadis φροντίζει τον Firman, το ένα άτομο που παίρνει στα σοβαρά τις ιστορίες φαντασμάτων της. Με τον Άμπι μακριά στο εξωτερικό, ο Φίρμαν εξαφανίζεται και ο Γκάντις και μια ετερόκλητη ομάδα φαντασμάτων βοηθούν την Ίντα να τον αναζητήσει. Όταν το σώμα του αγοριού βρίσκεται δίπλα σε ένα ποτάμι, η αδελφότητα των συζύγων χωρίζεται μεταξύ του να κάνουν αυτό που αισθάνεται σωστό και να ακολουθούν τις επιθυμίες του συζύγου τους και την ισλαμική παράδοση.
Η Surya λέει ότι το θέμα είναι προσωπικό. Τα μέλη της άμεσης οικογένειάς της έχουν πολλές συζύγους και ένας στενός φίλος ισχυρίζεται ότι βλέπει φαντάσματα. «Πρόκειται για ιστορίες που είναι πολύ κοντά σε εμένα προσωπικά, αλλά για τις οποίες έχω πάντα ερωτήσεις», λέει.
Η ταινία βασίζεται σε ένα σύνολο αντιφάσεων, λέει η Surya. Η Ινδονησία έχει τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στον κόσμο χωρίς να είναι ισλαμικό κράτος, και ενώ ο λαός της πιστεύει σε φαντάσματα, το Κοράνι δεν έχει τέτοια έννοια. Η Γραφή επιτρέπει στους άνδρες να παίρνουν πολλές συζύγους, αλλά ο ινδονησιακός νόμος δεν αναγνωρίζει αυτές τις ενώσεις. Η παρακολούθηση πολυγαμικών οικογενειών, λέει η Surya, της προκαλεί οίκτο, κρίση και ενσυναίσθηση, καθώς και γοητεία με τη συντροφικότητα, την αντιπαλότητα και την αδελφότητα μεταξύ των γυναικών. «Υπάρχει μια μοναδική, κάπως γλυκόπικρη αγάπη μεταξύ τους, σε μια νεαρή γυναίκα που δεν έχει βρει ακόμα τα δικά της πόδια όπως η Γκάντις ή μια με σπασμένα όνειρα όπως η Ιντά», λέει.
Το έργο βρίσκεται στο μέσο της ανάπτυξης, με το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου να έχει ολοκληρωθεί, και τώρα βρίσκεται σε χρηματοδότηση καθώς η ομάδα κάνει αίτηση για κεφάλαια και συνεργάτες συμπαραγωγής.
Οι παραγωγοί Gita Fara και Rama Adi λένε ότι από το “Marlina” έχουν ωθήσει περαιτέρω την τέχνη της αφήγησης και της παραγωγής τους. Αυτή τη φορά αναζητούν κάτι πιο οικείο και ενήλικες, πιο κοντά στην προηγούμενη δουλειά τους, διατηρώντας παράλληλα το σπλαχνικό ύφος της Surya: ένα γειωμένο, συγκινητικό δράμα γεμάτο με περίεργες στιγμές που μπορεί να είναι συναρπαστικές, αστείες και στοιχειωτικές.
Υποδεικνύουν επίσης τον σύζυγο στο κέντρο της ιστορίας, έναν άντρα που εργάζεται σκληρά για να προστατέψει και να προστατεύσει την οικογένειά του, ενώ επιχειρεί το αδύνατο έργο να φέρεται δίκαια και ισότιμα σε κάθε γυναίκα. «Χωρίς να προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε, θέλουμε να δείξουμε την πολυγαμία πέρα από προκαταλήψεις και να οραματιστούμε πώς ζουν μεταξύ τους, αντιμετωπίζοντας τραγωδίες, προκλήσεις και πράγματα που είναι λίγο ασυνήθιστα», λένε.
Στο Busan, οι παραγωγοί θέλουν να συναντήσουν πιθανούς συνεργάτες συμπαραγωγής και πωλήσεων και να κάνουν το πρώτο βήμα της ταινίας στη διεθνή σκηνή. Η Fara είναι επίσης στο φετινό APM ως παραγωγός στο “Casparina” του Reza Rahadian.
