Συσκευασμένα στο σύνολό τους από πρώτους και δεύτερους σκηνοθέτες, τα 12 έργα στο φετινό φόρουμ συμπαραγωγής Ventana Sur Proyecta προσφέρουν ένα στιγμιότυπο νέας γενιάς, που υποστηρίζεται από μερικούς από τους καλύτερους παραγωγούς της Λατινικής Αμερικής, το οποίο προσφέρει ένα πορτρέτο της σύγχρονης πραγματικότητας.
Στο βασικό κάστινγκ, η Maeve Jinkings από τη Βραζιλία, γνωστή για τον κεντρικό ρόλο της στο βραβευμένο με Όσκαρ “I’m Still Here” του Walter Salles, πρόκειται να πρωταγωνιστήσει στο “Cabildo 71”. Η Natalia Oreiro («Yosi, the Regretful Spy») στο «The Other Mountain».
Το έργο επιβεβαιώθηκε την Τρίτη από την San Sebastián Oil. Το Φεστιβάλ, το οποίο συνεργάζεται στο Proyecta με το Marché du Film του Φεστιβάλ Καννών και το Ventana Sur, το «Give Me Shelter» σηματοδοτεί ένα από τα τελευταία έργα της Rei Pictures. Με έδρα την Αργεντινή, το Μεξικό και την Ισπανία, βρίσκεται πίσω από το επιλεγμένο “Our Land” της Βενετίας της Lucrecia Martel, το “Kill the Jockey” που υποβλήθηκε από την Αργεντινή για Όσκαρ και το νικητή των Καννών Un Certain Regard “The Settlers” των μόλις πρόσφατων ταινιών.
Το «Give Me Shelter» θα σηματοδοτήσει το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Nicolás Pérez Veiga μετά από μια γεμάτη βραβεία καριέρα, συμπεριλαμβανομένων επτά Cannes Lions, διεθνές υποψηφιότητα για Emmy για το «Out There» και σκηνοθεσία του «Ringo, Glory and Death».
Το «The Absence» που πραγματοποιήθηκε στο εργαστήριο της Εβδομάδας Κριτικών των Καννών, το επόμενο βήμα, παράγεται από τον διάσημο Piano του Julio Chavezmontes, παραγωγό και συμπαραγωγό με έδρα την Πόλη του Μεξικού σε ταινίες από τους Apichatpong Weerasethakul, Ruben Östlund, Lucrecia Martel και Leos Carax.
Το «Rabbits» σηματοδοτεί τον πρώτο τίτλο νέου Κολομβιανού σκηνοθέτη από το Ocúltimo με έδρα την Κολομβία, συνιδρυτή του οποίου είναι ο Simón Mesa Soto, σκηνοθέτης του αναγνωρισμένου «A Poet», ενός βραβείου της κριτικής επιτροπής στις Κάννες Un Certain Regard. Το Ocúltimo στοχεύει «να γίνει μια πλατφόρμα για νέες γενιές Κολομβιανών κινηματογραφιστών με τολμηρές ταινίες που καθοδηγούνται από σκηνοθέτες», είπε ο Mesa Soto. Ποικιλία.
Το «Los Mejores Días» στήνεται στο Tarea Fina του Χουάν Πάμπλο Μίλερ, ένα προπύργιο του αργεντίνικου κινηματογράφου τέχνης, πίσω από διακεκριμένους όπως το Las acacias, το «Incident Light» και το «Sleepwalkers» που έχει κερδίσει τη Χρυσή Κάμερα των Καννών.
Ο τίτλος του Φόρουμ Συμπαραγωγής Ventana Sur Proyecta «Portrait Huaco» είναι η δεύτερη ταινία της Melina León, της οποίας το «Song Without a Name» («Canción sin nombre») έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις Cannes Directors του 2019.
Μια πιο προσεκτική ματιά στα 12 κινηματογραφικά έργα στο φετινό lineup της Proyecta:
“Η απουσία» (“The Absence”, Χόρχε Σίστος Μορένο, Μεξικό)
Το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Sistos Moreno, του οποίου «The Darkness επιλέχθηκε για την Εβδομάδα Κριτικής των Καννών το 2022. Τον 18ο αιώνα, η Morelia, μια γυναίκα μεστίζο, η κυρία ενός κτήματος, επικαλείται μια προγονική θεότητα αναζητώντας μια σύφιλη του συζύγου της, της μεταδόθηκε. την κληρονομιά μας λόγω των δυνάμεων και των παραδειγμάτων που μας επιβλήθηκαν», λέει ο Sistos Moreno.
“Κεφάλαιο 71, (Victoria “Pitoka” Pena, Ουρουγουάη, Βραζιλία, Αργεντινή, Ισπανία)
Μια δεύτερη έξοδος για τη Victoria “Pitoka” Pena, της οποίας το ντεμπούτο μεγάλου μήκους, “Delia”, κέρδισε το Silver Biznaga Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μάλαγα, το “Cabildo 71” βασίζεται σε γεγονότα της πραγματικής ζωής για τις γυναίκες που φυλακίζονται στο Cabildo – ένα μοναστήρι φυλακής που διευθύνουν οι καλόγριες του Good Shepherd. Μια οικεία άποψη για το μεγαλύτερο διάλειμμα στη φυλακή γυναικών στην ιστορία. Επιβιβάστηκε από την Una Presencia (Αργεντινή) και τη Vitrine Filmes (Βραζιλία/Ισπανία), η κύρια παραγωγή της Monarca Films της Ουρουγουάης και της συμπαραγωγού Boulevard Filmes, Βραζιλία.
“Βρώμικο πρόσωπο” (“Dirty Face”, Ignacio Acconcia, Ισπανία)
Ο Acconcia βασίζεται σε μια δεκαετία που εργάζεται με άτομα με διανοητική αναπηρία για το ντεμπούτο του σε μεγάλου μήκους μυθοπλασίας. Με επικεφαλής την Ayhe Productions μαζί με την Kabiria Films και την Contraria Media με έδρα τη Βαρκελώνη, πίσω από τον νικητή του Βραβείου Βραβείου Ταλέντου Βερολίνου VFF «14η Μαρτίου», το δράμα ακολουθεί έναν μαύρο έφηβο με λεύκη που βρίσκει αποδοχή ενώ εκτελεί κοινωφελείς υπηρεσίες σε οίκο φροντίδας αναπηρίας. Ο David Aymerich του Ayhe λέει ότι η ταινία στοχεύει να φέρει υποεκπροσωπούμενες κοινότητες στην οθόνη.
“Βρώμικο πρόσωπο”
“Δώσε μου καταφύγιο» (“A Safe Place”, Nicolás Pérez Veiga, Αργεντινή, Μεξικό)
«Ένα αληθινό θρίλερ βασισμένο σε γεγονότα, που διαδραματίζεται λίγες μέρες πριν από το στρατιωτικό πραξικόπημα της Αργεντινής το 1976, «μια ιστορία ανθεκτικότητας και θάρρους που σχεδόν
κανείς δεν ξέρει», λέει ο Pérez Veiga. Όταν ο πατέρας του απάγεται από μια παραστρατιωτική ομάδα εργασίας λίγες μέρες πριν από το πραξικόπημα, ο γιατρός Gustavo Vaca Narvaja επιστρέφει στην οικογένειά του και αποφασίζει να ρισκάρει τα πάντα σε μια απελπισμένη απόδραση. «Υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα: είναι είκοσι έξι και κανείς δεν μπορεί να μείνει πίσω».
“Isabel Hernandez (Giorgio Giampà, Ιταλία-Μεξικό)
Η Zoe Films της Ιταλίας, πίσω από τη συμμετοχή στο διαγωνισμό της Βενετίας “A Bit of Light”, οδηγεί το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Giampà μαζί με το LaDoc και το Fiasco και το Madrefoca του Μεξικού. Το δράμα διαδραματίζεται στη Γουατεμάλα και ακολουθεί μια νεαρή γεωπόνο που ερευνά τον πατέρα της που απουσίαζε εδώ και καιρό εν μέσω της μεταναστευτικής κρίσης. Με τον καθιερωμένο Ιταλό διανομέα τέχνης Teodora Film, το έργο συμμετείχε στο FeatureLab του TorinoFilmLab 2026. «Με τράβηξε αμέσως το βάθος και η πολυπλοκότητα των χαρακτήρων του και η προσεκτική εξερεύνηση του πώς μεταφράζεται το τραύμα σε πολλές γενιές», λέει η Έλενα Φόρτες του Fiasco.
“Οι καλύτερες μέρες», (Maria Zanetti, Αργεντινή)
Η δεύτερη ταινία από τη María Zanetti, ένα AMPAS της Αργεντινής του 2025, το καλύτερο πρώτο μεγάλου μήκους για το ντεμπούτο “Alemania”. Τοποθετημένο σε τρία χρονοδιαγράμματα και αλληλεπιδρώντας με την Αργεντινή και την Ισπανία, ένα δυνητικά ισχυρό πορτρέτο της νεανικής αγάπης και ενός διαρκούς πάθους, παρά τη σκοτεινή πλευρά, μια «εξερεύνηση της αγάπης χωρίς στολίδια και έμφαση», λέει ο Zanetti.
“Το άλλο βουνό» («Το άλλο βουνό», Horacio Reyes Páez, Ουρουγουάη-Αργεντινή)
Η Natalia Oreiro (“Wakolda”) είναι προσηλωμένη στο να πρωταγωνιστήσει σε μια νέα εικόνα για το αεροπορικό δυστύχημα των Άνδεων το 1972, που λέγεται από την οπτική γωνία μιας μητέρας που περιμένει νέα για τον εξαφανισμένο γιο της. Η Reyes Páez, ο πραγματικός εγγονός της, την αποκαλεί «η οικεία, αόρατη μάχη μιας μητέρας, μακριά από το χιόνι και τα συντρίμμια». Η U Films της Ουρουγουάης και η Sueño Cine παράγουν μαζί με την Αργεντινή FAM Contenidos.
“Ο Τόπος και η Ελπίδα» («Ο τόπος και η ελπίδα», Ariagna Fajardo Nuviola, Κούβα-Γαλλία)
Η Nuviola επανεξετάζει τον αντίκτυπο μιας κοινοτικής πρωτοβουλίας δημιουργίας ταινιών που ξεκίνησε πριν από 30 χρόνια στη γενέτειρά της Sierra Maestra. Σε παραγωγή της Torrente Films του Julio Raúl Vega Garcés, το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους βασίζεται σε οικογενειακά αρχεία για να εξερευνήσει τη δύναμη του κινηματογράφου να διατηρεί τη συλλογική μνήμη. Με την υποστήριξη του Ταμείου Προώθησης Κινηματογράφου της Κούβας, κέρδισε ειδική μνεία στο Eurodoc στο Φόρουμ RIDM του Μόντρεαλ.
“Πορτρέτο Χουάκο», (“Huaco Portrait”, Melina León, Περού, Γαλλία, Ισπανία)
Μια πολυαναμενόμενη μεταφορά του αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος της Περουβιανής συγγραφέα Gabriela Wiener “Portrait Huaco”. Η Γκαμπριέλα επιστρέφει στη Λίμα μετά τον θάνατο του πατέρα της. Πίσω στο σπίτι, ανακαλύπτει ένα βιβλίο του προ-προπάππου της, Αυστριακού εξερευνητή Τσαρλς Βίνερ. Η αναζήτησή της στο οικογενειακό παρελθόν γίνεται ένας απολογισμός με τις μακροχρόνιες κληρονομιές της αποικιοκρατίας, του εσωτερικευμένου ρατσισμού και της εγκατάλειψης. Παραγωγή από την Mano de Obra Cine του Περού, με επικεφαλής τη Melissa Cordero, και τη La Vida Misma Films, και οι δύο πίσω από το «Song Without a Name».
“κουνέλια», (“Κουνέλια”, Sara Nanclares, Κολομβία, Χιλή, Γερμανία, Γαλλία)
Μια ισχυρή υψηλού διαμετρήματος συμπαραγωγή Λατινικής Αμερικής-Ευρώπης που επανεξετάζει ένα κοινωνικό πείραμα στον έλεγχο των γεννήσεων που διεξάγεται στην Κολομβία για περισσότερα από 30 χρόνια. «Με ένα αιχμηρό σενάριο και μια πνευματώδη, ειλικρινή πρωταγωνίστρια που αρνείται να οριστεί από τις περιστάσεις της, η ταινία αμφισβητεί τις συμβατικές απόψεις της εφηβικής εγκυμοσύνης, φέρνοντας στο φως τις επιθυμίες και τις αντιφάσεις που κρύβονται από κάτω της», λέει η Nanclares.
“Σαλαμάνκα», (Χουάν Σεμπάστιαν Τοράλες, Αργεντινή, Γαλλία)
Η δεύτερη ταινία από τον Torales του οποίου το «Almamula», ένα δράμα ενηλικίωσης, με ρίζες στους θρύλους και τη λαογραφία της υπαίθρου της Αργεντινής, έπαιξε το 2023 Generation 14Plus του Βερολίνου. Τοποθετημένο στο Twin Latin Films της Lorena Quevedo Argentina (“Venezia”), η οποία συμπαραγωγός ήταν το ντεμπούτο του Torales.
