Κατά κάποιον τρόπο, η λέξη «μανία» εξακολουθεί να φαίνεται ακατάλληλη για οτιδήποτε αφορά την Έλλα Λάνγκλεϊ, της οποίας η γοητεία βασίζεται εξ ολοκλήρου σε μια χαλαρή, country σεμνότητα. Ωστόσο, από εμπορική άποψη, αν ο όρος ταιριάζει, ας τον χρησιμοποιήσουμε.
Αν όμως υπήρχε κάποιος πανικός για την εξάντληση των εισιτηρίων, αυτό δεν θα το είχατε αντιληφθεί μέσα στο αμφιθέατρο. Αν εξαιρέσουμε το μέγεθος της σκηνής, αυτή ήταν μια παράσταση που θα μπορούσε να είχε πραγματοποιηθεί εξίσου εύκολα στο «Crystal Palace» του Μπακ Όουενς όσο και στο «Greek». Ακριβώς δύο ώρες αδιάλειπτης μουσικής από το Νάσβιλ, καλά ερμηνευμένη… σε ένα ύφος όπου κυριαρχούν οι αυθεντικοί, αναγνωρίσιμοι ήχοι της κάντρι, αλλά με την απαραίτητη ποπ πινελιά για να ταιριάζει στο γούστο της δυτικής ακτής… Τι δεν πάει καλά με αυτή την εικόνα; Τίποτα. Και το γεγονός ότι η Λάνγκλεϊ φαίνεται χαλαρή και άνετη, σχεδόν σε αντίστροφη αναλογία με τη φασαρία που την περιβάλλει, αποτελεί μέρος της γοητείας της. Ακόμα και όταν τραγουδάει για έναν έρωτα που πήγε στραβά, η μουσική της δίνει την αίσθηση ότι όλα είναι καλά στον κόσμο… και ότι δεν χρειάζεται κάθε νέος καλλιτέχνης να προσπαθεί τόσο απεγνωσμένα να μας κερδίσει, όταν μια επιδέξια γοητεία μπορεί να είναι αρκετή.
Τι ήταν αυτό που έλεγε ο Τιμ ΜακΓκρόου ότι του έλεγε ο μάνατζέρ του — «Γιε μου, δεν θα μπορούσες να γίνεις ποπ με τον κώλο γεμάτο πυροτεχνήματα»; Αυτό κάποτε θα ίσχυε και για τη Λάνγκλεϊ, εκτός από το ότι το «Choosin’ Texas» έχει γίνει τόσο μεγάλο χτύπημα που θεωρείται πλέον ένα τεράστιο παλιό ποπ χιτ, όπου αλλού κι αν θριάμβευσε αρχικά. Δεν είναι τόσο η ίδια που μπαίνει στο mainstream για να το καταφέρει αυτό, όσο ο κόσμος που έρχεται από μόνος του στην πόρτα της Αλαμπάμα. Είναι μια πολύ ωραία κατάσταση, αν τυχαίνει να σου αρέσει αυτό το είδος γλυκιάς τοπικής προφοράς.
Το «Somethin’ Simple» προηγήθηκε η μακρύτερη ομιλία της βραδιάς, στην οποία μίλησε για το ότι κατάγεται από «μια μικρή πόλη νότια του Μοντγκόμερι, στην Αλαμπάμα — πραγματικά, πραγματικά μικρή. Απλά μια πόλη με βοοειδή. Δεν μεγάλωσα με πολλά χρήματα ή κάτι τέτοιο, απλά με ένα μεγάλο όνειρο σε αυτή τη μικρή καρδιά». Και μετά άρχισε μια ίσως αναπόφευκτη φλυαρία για το πώς, παρόλο που ζει το όνειρό της τώρα, το επόμενο όνειρό της είναι να είναι ακριβώς όπως το κοινό της, πίσω σε μια μικρή πόλη «να σκέφτομαι τον ήλιο που δύει στη πίσω βεράντα, φορώντας ένα μεγάλο μπλουζάκι χωρίς μακιγιάζ· κάποιος πραγματικά σέξι να σου μαγειρεύει κάτι νόστιμο στη σχάρα… Η φαντασίωσή μου έχει αλλάξει λίγο, ξέρεις; Μην ξεγελιέσαι, θα συνεχίσω να το κάνω αυτό για το υπόλοιπο της ζωής μου, αλλά αρχίζω να σκέφτομαι κάποιον να το μοιραστώ μαζί του· ίσως να κάνω και παιδιά κάποια μέρα. Ποιος ξέρει; Είμαι μόνο 27.» Ναι, αλλά 27 και ήδη σε φάση Ρέμπα.
Επιστρέφοντας στη μορφή της μπάντας, η πραγματική της επιτυχία, το «You Look Like You Love Me», τα πήγε μια χαρά χωρίς την πινελιά του ντουέτου με τον Riley Green, τραγουδισμένο από τη Langley καθισμένη πάνω σε ένα πιάνο, επιδεικνύοντας τα πόδια της και φροντίζοντας να νιώσουμε μια δόση αλαζονείας που συνοδεύει τη σεμνότητα. Το «Choosin’ Texas» τοποθετήθηκε ως το προτελευταίο κομμάτι του κύριου σετ, περνώντας με τόσο λίγη αίσθηση της στιγμής — χωρίς κανένα τυπικό προοίμιο της κάντρι του τύπου «Σας ευχαριστώ που αλλάξατε τη ζωή μου με αυτό το τραγούδι» — που σχεδόν θα μπορούσες να το μπερδέψεις με ένα άλλο καλό κομμάτι του άλμπουμ και όχι με ένα τυχαίο κομμάτι που έγραψε ιστορία.
Setlist για την Ella Langley στο «Greek» στο Λος Άντζελες, 13-14 Οκτωβρίου 2026:
DandelionI Gotta QuitBottom of Your BootsI Can’t Love You AnymorePaint the Town BlueGirl You’re Taking Home20-20You & Me TimeBrokenHere for the PartyLast Call for UsSomethin’ SimpleButterfly SeasonDreams (με τους Strangers (με τον Kameron Marlowe) «Speaking Terms», «Be Her», «You Look Like You Love Me», «Loving Life Again», «Choosin’ Texas», «Weren’t for the Wind»
Ενκόρ: «Wish I Didn’t Know Now», «That’s Why We Fight»
