Ωστόσο, η σειρά ταινιών — η ανεξάρτητη ταινία του Όρεν Πέλι γυρίστηκε αρχικά το 2006 με προϋπολογισμό 15.000 δολάρια και απέφερε έσοδα σχεδόν 200 εκατομμυρίων δολαρίων — διαθέτει τη δική της νεανική και διαχρονική βάση θαυμαστών. (Η όγδοη ταινία της σειράς έχει προγραμματιστεί για το επόμενο έτος.)
Το καινοτόμο στοιχείο είναι ότι πρόκειται για ζωντανό θέατρο, χωρίς τη βοήθεια εναλλαγών πλάνων, κοντινών πλάνων ή κινητών λήψεων. Ναι, είναι απλώς ένα θεατρικό έργο, αλλά η ένταση είναι μεγαλύτερη όταν όλα μπροστά μας φαίνονται υπερβολικά αληθινά.
Μετά από περίεργες ηλεκτρικές δυσλειτουργίες, μια εντυπωσιακή εξαφάνιση και αρκετά αλλόκοτα γεγονότα που συμβαίνουν τη νύχτα, ο Τζέιμς σύντομα γίνεται πιστός και το ζευγάρι απευθύνεται σε μια πνευματιστή από το podcast, την Εθιλίν Κοτγκρέιβ (Εύα Καμίνσκι), μια «κυνηγό φαντασμάτων» με βρετανικό στυλ, της οποίας η πνευματιστική συνεδρία καταλήγει σε φιάσκο.
Η πλοκή του Χόλογουεϊ συχνά γίνεται ασαφής ή αδέξια, οι χαρακτήρες του δεν προχωρούν πέρα από το κοινό τραύμα και ο ίδιος προσπαθεί υπερβολικά να καλύψει ευρύτερα θέματα όπως η πίστη, η ψυχολογία, η δαιμονική κατοχή και οι γονικές ευθύνες. Αλλά τελικά — ή, πιο σωστά εδώ, τη νύχτα — όλα περιστρέφονται γύρω από τον «μπογκιμάν».
Και το «ποιος», το «τι» και το «γιατί» του εκδικητικού πνεύματος αποτελούν την αφηγηματική έλξη του έργου — μαζί με την έντονη προσμονή για περισσότερες αποκαλύψεις, υποψίες και ανατροπές. Η αντίληψη είναι τα πάντα, ακόμα και όταν — ή ειδικά όταν — είναι λανθασμένη.
Αυτό που φωτίζει το σκοτάδι της ιστορίας στις πρώτες σκηνές είναι η παιχνιδιάρικη διάθεση, τα πειράγματα και η σεξουαλικότητα της Λου και του Τζέιμς. Οι Άλβαρεζ και Νάιτ προσδίδουν μια ευπρόσδεκτη σύγχρονη γοητεία και χημεία στους ρόλους τους, και εμπλουτίζουν τους διαλόγους με περισσότερη διασκέδαση και νόημα από ό,τι υπάρχει στο κείμενο. Όμως, καθώς η κατάσταση ξεφεύγει όλο και περισσότερο από τον έλεγχο, προσφέρουν επίσης ένα εντυπωσιακό φάσμα συγκλονισμού, φόβου και πανικού.
Ακριβώς όπως έκανε με το μακροχρόνιο φαινόμενο των ρομαντικών βραδιών της Punchdrunk, το «Sleep No More», ο σκηνοθέτης Felix Barrett δημιουργεί μια εντυπωσιακή, εξωπραγματική και καθηλωτική εμπειρία. Αυτή τη φορά, όμως, το κοινό παραμένει καθισμένο στις θέσεις του, ενώ ο σκηνοθέτης καθοδηγεί με δεξιοτεχνία τις αναπνοές του κοινού σαν ένας απειλητικός μαέστρος και προσφέρει μια συναρπαστική βραδιά διασκέδασης μέσα στο θέατρο.
