Λιγότερο από ένα χρόνο μετά την ταινία «I Swear», η οποία φώτισε τις πολυπλοκότητές του συνδρόμου Tourette, η νέα ταινία «Onwards and Sideways» έρχεται να ρίξει φως στην ασθένεια του Πάρκινσον και στις προκλήσεις που αυτή συνεπάγεται. Η εν λόγω ταινία, παρόμοια με την προηγούμενη, διακρίνεται από έντονα συναισθηματικά στοιχεία που κυμαίνονται από το δραματικό στο κωμικό, προσφέροντας μια μοναδική οπτική στον κόσμο ενός ανίατου νοσήματος που πολλοί εκ των θεατών ίσως να γνωρίζουν ελάχιστα.
Σύμφωνα με τον Ράις Ίφάνς, τον γνωστό και βραβευμένο ηθοποιό, που έχει ενσαρκώσει αξέχαστους ρόλους σε ταινίες όπως το «Notting Hill» και «Mr Nice», η πρόκληση να υποδυθεί κανείς έναν χαρακτήρα που ζει με την ασθένεια του Πάρκινσον απαιτεί μεγάλο απόθεμα ευθύνης. Στην διάρκεια προετοιμασίας του για την ταινία, βυθίστηκε σε έρευνα για τη νευρολογική αυτή διαταραχή και συμμετείχε σε χορευτικές τάξεις με ανθρώπους που έχουν Πάρκινσον, ανακαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο η μουσική μπορεί να επηρεάσει τη ζωή τους.
Μια μοναδική εμπειρία
Ο Ίφάνς περιγράφει τη συνεργασία του με την υπέροχη Λόρα Λίνεϊ ως μια μοναδική εμπειρία. «Είναι το τέλειο σενάριο: τρυφερό, σκοτεινό, αστείο και συγκινητικό, πραγματικά περίπλοκο και με πολλές αποχρώσεις», δηλώνει. Ο ηθοποιός αναφέρει επίσης την απερίγραπτη δύναμη της κοινότητας που δημιουργείται ανάμεσα στους ανθρώπους που πλήττονται από την ασθένεια, καθώς και τη σημασία της διαχείρισης των συμπτωμάτων στην καθημερινότητά τους.
Η ταινία «Onwards and Sideways» επιδεικνύει, παράλληλα με τη δραματική πλευρά της ασθένειας, και τη σημασία του χιούμορ κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αυτής. Ο Ίφάνς καταθέτει ότι η πρώτη του αντίδραση διαβάζοντας το σενάριο ήταν η εντύπωση ότι η ζωή είναι μια συνεχής εναλλαγή γέλιου και δακρύων, κάτι που κάνει τον θεατή να συνδεθεί βαθιά με την ιστορία.
Η κοινωνική διάσταση της ασθένειας
Καθώς η πλοκή εξελίσσεται, μας αποκαλύπτεται ότι η ασθένεια του Πάρκινσον επηρεάζει περισσότερα από τη φυσική κατάσταση των ατόμων. Σημειώνεται ότι οι παρενέργειες των φαρμάκων περιλαμβάνουν και προβλήματα, όπως ο εθισμός στον τζόγο και οι υπερβολικές αγοραστικές συμπεριφορές, αποκαλύπτοντας μια άλλη διάσταση της καθημερινότητας των ασθενών.
«Αυτό είναι ένα ολόκληρο σύμπαν που οι άνθρωποι με Πάρκινσον πρέπει να περιηγηθούν», προσθέτει ο Ίφάνς, κάνοντας λόγο για την αναγκαιότητα της κατανόησης του ανθρώπου πίσω από τα συμπτώματα. Ο ίδιος πιστεύει ότι η τέχνη του κινηματογράφου έχει τη δύναμη να εισάγει τους θεατές σε τέτοιες κοινωνικά ευαίσθητες θεματολογίες, κάτι που ενισχύεται από συναντήσεις με θεατές οι οποίοι φεύγουν από τις αίθουσες με μια πιο βαθιά γνώση για την εν λόγω ασθένεια.
Καταληκτικά σχόλια
Ο Ίφάνς αναγνωρίζει την εξαιρετική συμβολή των συμπρωταγωνιστών του, όπως η Μόνικα Ντόλαν, και τη χημεία που μοιράζεται με τη Λίνεϊ. «Είναι πραγματικά ευτυχία να εργάζεσαι μαζί τους», καταλήγει, αποτυπώνοντας την αίσθηση της αλληλεγγύης και της δημιουργικής συνεργασίας που διαπνέει την ταινία αυτή.
