Το «Digger», με πρωταγωνιστή τον Tom Cruise ως μεγιστάνα του πετρελαίου του Τέξας που απελευθερώνει δυνάμεις ακόμα πιο ισχυρές από τον εαυτό του, είναι μια ταινία που πιστεύει ότι προσφέρει κάτι μεγαλύτερο από ένα απλό μήνυμα. νομίζει ότι μας φέρνει τη λέξη. Ο Cruise, κάτω από τα κιλά του αστείου μακιγιάζ και τα αραιά ατημέλητα λευκά μαλλιά, υποδύεται τον Digger Rockwell, έναν αρχαίο νότιο τιτάνα ορυκτών καυσίμων που δεν κυριαρχεί απλώς στην εταιρεία του. Είναι ένας άνθρωπος που κυβερνά τη βιομηχανία πετρελαίου, και επομένως κυβερνά την Αμερική και ίσως τον κόσμο.
Κρουαζιέρα, δηλώνοντας κάθε γραμμή, που ακούγεται με τυφλές ατάκες και μια βαριά λάμψη από χαρά, κάνει το Digger ένα περιπατητικό κινούμενο σχέδιο — μια πιο απίστευτη σάτιρα υπερβολικής αμερικανικής αλαζονείας, όπως ο LBJ που διασταυρώνεται με τον Foghorn Leghorn. Η ερμηνεία είναι σε μεγάλο βαθμό ένα κομμάτι με αυτό που έκανε ο Κρουζ με το χυδαίο κοστούμι του ως ο χυδαίος στέλεχος του στούντιο Les Grossman στο “Tropic Thunder”. Κάποια στιγμή, ο Κρουζ ήθελε να κάνει μια ταινία Les Grossman, και κατά κάποιο τρόπο το “Digger” είναι αυτή η ταινία – μια ευκαιρία γι ‘αυτόν να την αφήσει να σκίσει για δύο ώρες, για να δώσει το είδος της στυλιζαρισμένης παράστασης hambone που είναι ουσιαστικά μια καρικατούρα “Saturday Night Live”, που εκτελείται μόνο με πληρότητα Method. Με τους δικούς του όρους, η ερμηνεία του Cruise στο “Digger” είναι καλοπαιγμένη και επιδέξια χαραγμένη. Είναι διασκεδαστικό – ή, θεωρητικά, θα έπρεπε να είναι – να τον βλέπεις να ξεκολλάει. Αλλά ο χαρακτήρας του Les Grossman ήταν ένας τετριμμένος κορυφαίος της showbiz. Ο Alejandro G. Iñárritu, ο σκηνοθέτης του «Digger», έχει πιο σοβαρά πράγματα στο μυαλό του.
Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, όπου ο Ντάγκερ ξυπνά σε μια έπαυλη που είναι τόσο επιχρυσωμένο καταφύγιο όσο το Xanadu του Τσαρλς Φόστερ Κέιν. (Κοιμάται με την αφράτη άσπρη γάτα του, η οποία ετοιμάζεται να πεθάνει και τον υποδύεται, για κάποιο λόγο, μια ψεύτικη μηχανική γάτα.) Αμέσως, ο Digger λαμβάνει μια ανησυχητική επικοινωνία από τον κολλητό του στη Γροιλανδία, όπου φαίνεται ότι η εξερεύνηση πετρελαίου έχει πλήξει. Υπάρχει μια ρωγμή στον πάγο, μόλις λίγα μέτρα πλάτος, αλλά γίνεται μεγαλύτερη κάθε λεπτό. Ο Digger λέει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Το μήνυμά του είναι το ίδιο με το οποίο διευθύνει την εταιρεία του εδώ και δεκαετίες: Τρυπήστε, μωρό μου, τρυπήστε και γαμήστε τις συνέπειες.
Μόνο που αυτή τη φορά οι συνέπειες δεν συνεργάζονται. Χρόνια κατάχρησης του κλίματος, αλόγιστων γεωτρήσεων στα πέρατα της γης, έχουν εξαπολύσει ένα κύμα μεθανίου, το οποίο από την άποψη της περιβαλλοντικής καταστροφής κάνει το διοξείδιο του άνθρακα να μοιάζει με αέριο που γελάει. Ένα ράφι πάγου, πλάτους 400 μιλίων, αποσπάται από τον παγετώνα και αρχίζει να επιπλέει προς την Ευρώπη. Είναι έτοιμο να συγκρουστεί με την ήπειρο και να προκαλέσει τσουνάμι, μεγάλη καταστροφή και μαζικούς θανάτους. Γελάμε ακόμα;
Το «Digger», με το σενάριο αντίστροφης μέτρησης για τον Αρμαγεδδώνα, θέλει να είναι ο «Δρ. Στράντζελοβ» της κλιματικής αλλαγής. Θέλει επίσης να είναι το «Δίκτυο» της αλλαγής του κλίματος και να ανεβάσει ριζικά την αρχή στο «Don’t Look Up», τη δακτυλοδεικτική σάτιρα του Adam McKay για την κλιματική αλλαγή. Ανέφερα ότι η ταινία είναι για την κλιματική αλλαγή; Παίρνω αυτό το θέμα στα σοβαρά, αλλά σε αυτό το σημείο μια ταινία όπως το «Digger» πρακτικά σκοντάφτει το κοινό της. Μας έχει ξεπεράσει ένα βαρέλι (πετρελαίου): Στην άκρα της, η ταινία λέει ότι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι τόσο τραγική, τόσο στον γκρεμό της καταστροφής, που αν παρακολουθήσετε αυτήν την ταινία και αποτύχετε με κάποιο τρόπο να αγκαλιάσετε το «οραματικό» μήνυμα της αποκάλυψης τώρα, συμβάλλετε στο πρόβλημα.
Αλλά εδώ είναι το πραγματικό πρόβλημα: το “Digger” δεν είναι αστείο. Είναι νευρικό, στο πρόσωπό σου, περιπετειώδες και περίεργο με έναν τρόπο που κινείται ελεύθερα, έξω από το κουτί. Και αυτό αισθάνεται σαν κωμωδία, αφού τροφοδοτείται από την αδυσώπητη υπερπαραγωγή μιας κακής ταινίας των αδελφών Κοέν. Αλλά το “Dr. Strangelove”, που χτίστηκε γύρω από την ιδιοφυΐα του Peter Sellers, ήταν εξαιρετικά αστείο. Το “Digger” δανείζεται την αρχιτεκτονική του “Strangelove” του Doomsday, αλλά αφήνει έξω την πονηριά, αντικαθιστώντας το με ένα πολυτελές υπερκλιμακωμένο θέαμα φρυδιού.
Ο Iñárritu, ο οποίος έγραψε το σενάριο με τους Alexander Dinelaris, Nicolás Giacobone και Sabina Berman, έχει σκηνοθετήσει την ταινία ως ένα μπαρόκ κομμάτι οπτικού φετιχισμού, με περίτεχνα λεπτομερή σκηνικά και έναν επιδεικτικό μονοχρωματικό συνδυασμό χρωμάτων ακριβώς αυτή την πλευρά του ασπρόμαυρου. Η ταινία σάς ενημερώνει με κάθε τρόπο ότι προσφέρει στο κοινό κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν συνηθίσει να βλέπουν.
Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος ότι το “Digger” πρόκειται να συνδεθεί, γιατί είναι τόσο γεμάτο από μόνο του — τόσο πολύ σημαντικό. Η παραγωγή της ταινίας κόστισε περίπου 125 εκατομμύρια δολάρια, και αυτό το ποσό δεν είναι μόνο πολύ μεγάλο για να δικαιολογηθεί πιθανώς. είναι απόδειξη της αλαζονείας των δημιουργών του κινηματογράφου — της υπόθεσης ότι θα παρουσιαστούμε ομαδικά σε αυτή τη βαριά παράλογη διάλεξη. Η ταινία αντιμετωπίζει τον Digger Rockwell σαν να ήταν απόγονος του Daniel Plainview από το “There Will Be Blood”, μια ταινία που ήταν επίσης υπερβολικά διδακτική για το καλό της, ακόμη και όταν το μήνυμά της (καπιταλισμός: κακό!) έγινε catnip σε μια γενιά λάτρεις του κινηματογράφου. Το “There Will Be Blood” ήταν αναμφισβήτητα σύλληψη. Το “Digger” είναι ανυποχώρητο, με μια μπρεχτιανή ανατροπή που προκαλεί και ξεσηκωτικό. (Σκέφτεστε, «Είναι αυτοί πραγματικά το κάνεις αυτό;» Τότε σκέφτεσαι, “Γιατί το κάνουν αυτό;»)
Το να ανεβάζεις μια ταινία ευρείας επίπληξης μαξιμαλισμού δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να ανεβάζεις μια ταινία απαίσιας σατιρικής παραφροσύνης. Μαζί με τον Κρουζ, το «Digger» παρουσιάζει τη θλιβερή θεατρικότητα του Τζον Γκούντμαν, ο οποίος λάμπει με μια μοναδική μοχθηρία ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έναν χαρακτήρα που έχει προσβληθεί από «καρκίνο του κώλου» (γελάμε ακόμα;), και επίσης η Σάντρα Χούλερ ως η έξαλλη ετεροθαλής αδερφή του Ντάγκερ, που διευθύνει μια περιβαλλοντική εταιρεία. η βιομηχανία πετρελαίου μας ρίχνει. Ο Riz Ahmed υποδύεται τον Ganesh, τον στενό επιστημονικό σύμβουλο του Digger, ο οποίος έχει τις ρίζες του στον πραγματικό κόσμο και επομένως πρέπει να είναι ο αγγελιοφόρος των κακών ειδήσεων. Γίνεται ένας μπερδεμένος, μεθυσμένος χάος.
Υπάρχει μια σειρά που κάνει το αίμα σου να ανεβάζει το αίμα σου, και αυτό οφείλεται στην υποκριτική του Cruise, αλλά και λόγω του τι λέει η σκηνή. Καθώς ο κόσμος στρέφεται προς την καταστροφή, ο Digger στέκεται μπροστά σε μια παγκόσμια συνέλευση (μοιάζει με τον ΟΗΕ του μέλλοντος) και δίνει μια ομιλία εξηγώντας γιατί ο κόσμος έχει παραμείνει εθισμένος στο πετρέλαιο. Είναι, λέει, γιατί εσείς το θέλουμε έτσι – όλοι εμείς που είμαστε κολλημένοι σε 1.000 επιλογές τρόπου ζωής, πολύ πέρα από τα αυτοκίνητα με βενζίνη, που στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να τα παρατήσουμε. Είναι η ομιλία του Χάουαρντ Μπιλ της ταινίας, και είναι έτοιμο να δεις το «Digger», τουλάχιστον για 10 λεπτά, να σταματήσεις να κατηγορείς τους Συνηθισμένους Κακούς και να δεις τον Κρουζ να εκπέμπει αυτό το μήνυμα με μια χαρά από φωτιά και θειάφι. Στη συνέχεια, όμως, αυτό το θέμα ξεφεύγει και επιστρέφει στην καταγγελτική ταινία με την καταστροφή της καταστροφής. Και ενώ δεν θα αποκαλύψω τίποτα περισσότερο για το σπάσιμο του τέταρτου τοίχου από την ταινία, επιτρέψτε μου να πω μόνο το εξής: Κάνει την ταινία, όσο άθελά της, να μοιάζει να μην έχει τίποτα τόσο πολύ όσο ο Tom Cruise να αναλάβει αυτόν τον ρόλο και ο Iñárritu να στήνει το οικοδόμημα για να σταθεί. Και αυτό είναι ένα κουφό λάθος. Ενισχύει το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ να λύσουμε την κρίση της κλιματικής αλλαγής μέχρι να την ξεμπερδέψουμε από τον καυτό αέρα των ανθρώπων που γιορτάζουν τον εαυτό τους.
