Ο Πέδρο Πασκάλ φτιάχνει τη θήκη του για Όσκαρ με τσέλο.
Το «Behemoth!», η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Tony Gilroy ως σκηνοθέτης μετά το «The Bourne Legacy» το 2012, έκανε παγκόσμια πρεμιέρα την Παρασκευή το βράδυ στο Alice Tully Hall ως η κεντρική επιλογή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης. Ο Πασκάλ υποδύεται τον Άλεξ Σέριαν, ένα πρώην παιδί θαύμα από μια οικογένεια μουσικών στούντιο του Λος Άντζελες που επιστρέφει στο σπίτι μετά από 20 χρόνια περιοδείας για να ηχογραφήσει παρτιτούρες ταινιών του Χόλιγουντ.
Ο Πασκάλ προσφέρει μια όμορφη, εσωτερικευμένη ερμηνεία που κατατάσσεται μεταξύ των καλύτερων έργων του στον κινηματογράφο. Επιπλέον, είναι η πρώτη φορά που ένας σκηνοθέτης χτίζει μια ταινία με βάση το τι συμβαίνει στο πρόσωπο του Πασκάλ όταν κανείς δεν μιλάει.
Ο Πασκάλ δεν πήρε τη φήμη του από τις ταινίες. Ήταν σχεδόν 40 όταν ο χαρακτήρας του στο «Game of Thrones» Oberyn Martell έγινε ένας από τους πιο αγαπημένους – και πιο εξωφρενικά βραχύβιους – χαρακτήρες στην ιστορία της τηλεόρασης. Στη συνέχεια ήρθαν περισσότερες σειρές στα «Narcos», «The Mandalorian» και «The Last of Us». Σε εκείνη την ανάβαση, ο Πασκάλ έγινε φίλος του Διαδικτύου («Μπαμπάς», όπως τον αποκαλούσαν πολλοί). Δεν μπορείς να με κατηγορήσεις που ανησυχώ για το ότι το κοινό εστιάζεται στο βάθος και το ταλέντο του μέσα στη δίψα.
Αυτός είναι, ίσως, ο λόγος για τον οποίο η ερμηνεία του στην κωμωδία δράσης του 2022 «The Unbearable Weight of Massive Talent» αγνοήθηκε ύποπτα. Έπαιξε τον Τζάβι, τον δισεκατομμυριούχο σούπερ θαυμαστή του Νίκολας Κέιτζ (και ίσως έναν βασιλιά του καρτέλ), ο οποίος συνάντησε έναν από τους πιο ένδοξους ηθοποιούς της γενιάς του. Ο Πασκάλ έκλεψε κάθε καρέ.
Το σύντομο “Strange Way of Life” του Pedro Almodóvar, το “Materialists” της Celine Song και το “Eddington” του Ari Aster έδωσαν στον Πασκάλ εύρος. Gilroy και “Behemoth!” τον κάνουν αναμφισβήτητο.
Ο Πέδρο Πασκάλ στο «Behemoth!»
Ευγενική προσφορά της Searchlight Pictures
Ο Gilroy δομεί την ταινία γύρω από αναδρομές. Κάθε φορά που ο Άλεξ του Πασκάλ κάθεται για να παίξει το αρχικό σύνθημα μιας διαφορετικής ταινίας, η μουσική τον στέλνει πίσω στους ανθρώπους και τις συνθήκες που τον έκαναν να φύγει. Ο Πασκάλ δεν διατυπώνει απροκάλυπτα αυτές τις αναμνήσεις. Τους νιώθουμε σε βλέμματα, παύσεις και μικρές αλλαγές στη στάση του. Η απόδοση ανεβαίνει εκείνες τις στιγμές.
Το έργο του Πασκάλ θυμίζει τον Τζουντ Λο στο «Κρύο Βουνό», το οποίο εξακολουθεί να είναι το βασικό μου παράδειγμα μιας δεσμευμένης ερμηνείας που επιβίωσε μιας σεζόν Όσκαρ που συνήθως ανταμείβει μεγάλες ερμηνείες. Σε εκείνη την ταινία, ο τραυματισμένος στρατιώτης του Λο, Ίνμαν, μόλις και μετά βίας μιλάει κατά τη διάρκεια της μεγάλης βόλτας του στο σπίτι από τον Εμφύλιο Πόλεμο, ωστόσο οι ψηφοφόροι τον παρατήρησαν ούτως ή άλλως. Δεν υπάρχει πόλεμος για τον Πασκάλ για να περάσει αν δεν μετρήσετε αυτόν που έχει στο μυαλό του — σχετικά με τον πατέρα του (Χανκ Αζάρια) ή τον αδελφό του (Γουίλ Άρνετ).
Και μετά είναι η Olivia Wilde. Κάπως έτσι, η χρονιά της νοκ-άουτ που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο «The Invite» και θυμίζοντας σε όλους μας την εντολή και τη νόστιμη απήχησή της στο «I Want Your Sex», γίνεται καλύτερη. Καταβροχθίζει κάθε καρέ στο «Behemoth!» καθώς ο πρώην Πασκάλ δεν μπορεί να ταρακουνηθεί αρκετά. Διοχετεύει μια μικρή Cameron Diaz στο “Vanilla Sky”, έχοντας εμμονή με ένα τρομακτικό φιτίλι. Αξίζει να σημειωθεί: Η Diaz έλαβε Χρυσή Σφαίρα και υποψηφιότητα για SAG για εκείνη την παράσταση, αλλά η Ακαδημία πέρασε. Δεν αξίζει την ίδια μοίρα.
Ωστόσο, το πραγματικό αστέρι του “Behemoth!” είναι η ίδια η μουσική.
Ο Gilroy στρατολόγησε εννέα συνθέτες, ο καθένας από τους οποίους σημείωσε μια διαφορετική φανταστική ταινία μέσα στην ταινία. Το αποτέλεσμα είναι ένα soundtrack που κινείται σε εποχές και είδη με τον ίδιο τρόπο που κάνει η μνήμη του Alex. Η ομάδα περιλαμβάνει τον Michael Abels (“Get Out”) μαζί με την πιανίστα και συνθέτρια Emily Bear, τον Lukas Frank, τον Michael Giacchino (“Up”), τον James Newton Howard (“Michael Clayton”), τον Henry Jackman (“Captain America: The Winter Soldier”), τον Nami Melumad (“Alreamndor’s Products” της Pixar) («Forrest Gump»).
Υπάρχει λίγη ειρωνεία για όποιον ακολουθεί τον αγώνα βαθμολογίας. Ο Giacchino έχει ήδη το αγαλματίδιο, κέρδισε για το “Up” το 2010. Ο James Newton Howard, ο οποίος σκόραρε το “Michael Clayton” του Gilroy, είναι ένα από τα σπουδαία παράνυμφια της Ακαδημίας, με πολλές υποψηφιότητες και χωρίς νίκες. Ο Silvestri, του οποίου τα ονόματα και οι τίτλοι περιλαμβάνουν τα “Forrest Gump” και “Back to the Future”, δεν κέρδισε ποτέ.
Ο τίτλος αναφέρεται στη γιγάντια ψεύτικη ταινία για την οποία χτίζεται η ιστορία. Ο Gilroy δημιούργησε ένα αφιέρωμα στην κοινότητα σκόρερ του Λος Άντζελες που πιστεύει ότι εξαφανίζεται. Μετά την αλλαγή του κανόνα της ακαδημίας κινηματογράφου το 2024, έως και τρεις συνθέτες μπορούν να λάβουν μεμονωμένα αγαλματίδια για την αρχική παρτιτούρα. Ωστόσο, οι εννέα εξακολουθούν να μην ταιριάζουν, εκτός και αν μπουν ως «ομάδα» και μοιράζονται το όνομα (που σημαίνει ένα μοναχικό αγαλματίδιο Όσκαρ). Μια ταινία για τους μουσικούς, κατά ειρωνικό τρόπο, θα μπορούσε να αποκλειστεί ή να αποκλειστεί από την κατηγορία που φτιάχτηκε για αυτούς, εάν ο κλάδος της μουσικής επιλέξει το εγώ αντί της καλλιτεχνικής αξίας.
Ομολογουμένως, η ταινία δεν θα είναι για όλους. «Behemoth!» είναι πολύ “Tár”-κωδικοποιημένο. Επικεντρώνεται σε έναν πρωταγωνιστή του οποίου το δώρο και η ζημιά προέρχονται από το ίδιο μέρος. Κάποιοι θα βρουν την έπαρση της ψεύτικης ταινίας πολύ έξυπνη και άλλοι μπορεί να πιστεύουν ότι η κορύφωση είναι πολύ μικρή.
Κάτω από όλα κρύβεται μια απλή, πονεμένη ιδέα για την αγάπη και το τι πιστεύουμε ότι δικαιούμαστε. Αυτό είναι το λαμπρό σενάριο του Gilroy στη δουλειά.
«Behemoth!» έκανε πρεμιέρα στα μέσα του μήνα Ισπανικής Κληρονομιάς και για τους Λατίνους που στηρίζουν τον Πασκάλ από το Oberyn, αυτό έχει περάσει πολύς καιρός.
Κοίτα ποιος ήρθε πριν από αυτόν.
Ο José Ferrer, Πορτορικανός, κέρδισε για το «Cyrano de Bergerac» και έγινε ο πρώτος Λατίνος ηθοποιός που κέρδισε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου. Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, είναι ακόμα ο μοναδικός. Ο Μεξικανός Άντονι Κουίν, ο οποίος κέρδισε δύο Όσκαρ Β’, έλαβε υποψηφιότητες για το “Wild Is the Wind” και το “Zorba the Greek”, αλλά δεν πήρε ποτέ το πρώτο βραβείο. Μετά ήρθε ο Edward James Olmos για το “Stand and Deliver”, ο Demián Bichir για το “A Better Life”, ο Colman Domingo για τα “Rustin” και “Sing Sing” και πιο πρόσφατα, ο Wagner Moura, ο οποίος την περασμένη σεζόν έγινε ο πρώτος Βραζιλιάνος που προτάθηκε ποτέ στην κατηγορία, για το “The Secret Agent”.
Και ο Πασκάλ μπορεί να μην είναι ο μόνος Λατίνος που γιορτάζει στην επερχόμενη 99η απονομή των βραβείων Όσκαρ.
Ο Τζον Λεγκουιζάμο, ο οποίος έλαβε το Βραβείο Επιτεύγματος Σταδιοδρομίας στην τελετή Critics Choice Celebracion την ίδια μέρα με την πρεμιέρα του «Behemoth», έχει αιχμαλωτίσει εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Ως Eumaeus, ο χοιροβοσκός που παραμένει πιστός, είναι ο χτύπος της καρδιάς του Christopher Nolan «The Odyssey». Δεν ήταν ποτέ υποψήφιος για Όσκαρ, αλλά αυτό φαίνεται να αλλάξει φέτος.
Πρέπει να καθίσουμε ακίνητοι και να κρατήσουμε το σημείωμα για τον Πέδρο.
«Behemoth!» ανοίγει στις 4 Δεκεμβρίου.
