Ο Bill Burr για το “The Social Reckoning”, Γιατί ο Zuckerberg καταστρέφει τον κόσμο

Πάνω από τρεις δεκαετίες στο stand-up comedy, ο Bill Burr έχει αποκτήσει τη φήμη ότι λέει, με σκληρή πεποίθηση και πολιτική φωτιά, αυτό που έχει στο μυαλό όλων. Στη νέα ταινία του Aaron Sorkin «The Social Reckoning», ο Burr στοχεύει αυτή την αφιλτράριστη στάση στον Mark Zuckerberg.

Ο Burr υποδύεται τον Charlie Garrigan στη συνέχεια του “The Social Network”, το οποίο ακολουθεί τον ιδρυτή του Facebook κατά τη διάρκεια της πανδημίας, καθώς ένας ερευνητής δημοσιογράφος απειλεί να αποκαλύψει τα παραπτώματα της εταιρείας του, ενώ ο Zuckerberg, τον οποίο υποδύεται ο Jeremy Strong, παλεύει με τον δικό του ρόλο στην πυροδότηση της εξέγερσης του Καπιτωλίου στις 6 Ιανουαρίου. Ο Τσάρλι, ένας επενδυτής του Facebook που έγινε κριτικός, μυθιστορημένος για την ταινία, δείχνει στον τιτάνα της τεχνολογίας σκληρή αγάπη καθώς τον βοηθά να προετοιμαστεί να καταθέσει στο Κογκρέσο.

Στον Burr προσφέρθηκε ο ρόλος αφού ο Sorkin τον είδε στην παραγωγή του Ντέιβιντ Μάμετ στο Μπρόντγουεϊ του «Glengarry Glen Ross», όπου το κόμικ έπαιζε τον θυμωμένο πωλητή Dave Moss. Λίγο μετά από εκείνη την παράσταση, ο Burr έλαβε μια κλήση από τον ατζέντη του: Ο Sorkin ήθελε να του δώσει έναν κινηματογραφικό ρόλο.

“Σκέφτηκα ότι ήταν ξεκαρδιστικό, γιατί είναι σαν, “Φίλε, είσαι ο Aaron Sorkin. Θα έβαζα σκηνικά στο παρασκήνιο χωρίς γραμμές για να είμαι σε μια ταινία που κάνεις”, λέει ο Burr. “Ήταν τόσο ταπεινός και αφιέρωσε χρόνο για να μου δώσει τον ρόλο σαν να είμαι κάποιος. Με έκανε να νιώθω καλά.”

Ο χαρακτήρας σας είναι φανταστικός ή ένας συνδυασμός μορφών από το παρελθόν του Ζούκερμπεργκ. Ήταν απελευθέρωση που δεν χρειαζόταν να συνδέσετε την απόδοσή σας με ένα πραγματικό πρόσωπο ή αυτό έκανε τα πράγματα πιο προκλητικά;

Εξάλειψε τα βήματα του να πρέπει να προσπαθήσω να γίνω ένα συγκεκριμένο άτομο. Παρόλο που, πρέπει να σας πω, εξακολουθώ να προσπαθώ να γίνω καλύτερος στην υποκριτική, οπότε θα το είχα όρεξη αν ήταν στο τραπέζι. Με τον Τσάρλι και τον Ζούκερμπεργκ, τόσα πολλά συμβαίνουν ανάμεσα σε αυτούς τους δύο τύπους. Υπάρχει μια επαγγελματική σχέση, μια φιλία, μια διαμάχη. Τον πιάνω στο στόχαστρο ακριβώς πριν πάει μπροστά στο Κογκρέσο, και η μισή αίθουσα απλώς του διδάσκει πώς να μιλά στο Κογκρέσο, ώστε να μην χρειάζεται να αλλάξει τη ζημιά που προκαλεί.

Μπορώ να πω αυτό που μιλούν όλοι γύρω, το οποίο είναι πολύ ρεαλιστικό. Τόσο μεγάλο μέρος της κωμωδίας είναι να λες το πράγμα και μετά να απελευθερώνει όλη αυτή την ένταση. Αλλά σε αντίθεση με μια κωμική παράσταση όπως εγώ, όπου απλώς τα μπερδεύω, αυτό είναι νόμιμο. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που είχε το Facebook. Οπότε ήταν σίγουρα προκλητικό με έναν πραγματικά διασκεδαστικό τρόπο.

Πώς ήταν να παίζεις απέναντι στον Τζέρεμι Στρονγκ; Φαντάζομαι ότι η διαδικασία του δεν μοιάζει με κάποιους από τους σκηνοθέτες που είχατε στο παρελθόν.

Λοιπόν, η διαδικασία του καθενός είναι διαφορετική, επομένως λειτουργούσε απέναντι από έναν άλλο ηθοποιό που είχε διαφορετική διαδικασία. Αλλά ήμασταν όλοι μαζί, και ήταν ενδιαφέρον γιατί δουλέψαμε έξι μέρες στη σειρά, οπότε πραγματικά ένιωθα σαν να κάναμε αυτό που [Zuckerberg and the crisis PR team] έκανε.

Είχατε γνωρίσει τον «Jeremy» πριν ολοκληρωθεί η ταινία ή είχατε να ασχοληθείτε μόνο με τον «Zuckerberg»;

Είχα πάει σε ένα έργο του Μπρόντγουεϊ που έκανε, «Ένας εχθρός του λαού» και τον συνάντησα εκεί. Αλλά όλος αυτός ο μυστήριος γύρω [Method acting] — ξέρεις, παίζουν Winnie the Pooh και ήταν Winnie the Pooh όλη την ώρα. Ήταν περίεργο αυτό; Θέλω να πω, δεν χρειάζεται να παίζω χάκι με κάποιον που βρίσκεται στο ενδιάμεσο. Μερικοί άνθρωποι είναι ασυνήθιστοι και πυροβολούν το αεράκι μαζί σου μέχρι να πουν τις γραμμές τους. Οι άλλοι ησυχάζουν. Άλλοι πάνε να μιλήσουν σε έναν τοίχο. Σε αυτό το σημείο, το κάνω αρκετό καιρό.

Αναρωτήθηκα αν η διαδικασία του βοήθησε στη δημιουργία αυτής της αίσθησης απόστασης και σύγκρουσης μεταξύ των χαρακτήρων σας.

Νομίζω ότι το μπλοκάρισμα βοήθησε να λειτουργήσει – εγώ ήμουν πολύ πάνω στην κερκίδα και εκείνος εκεί κάτω. Αυτό λειτούργησε. Γενικά, ήμουν πολύ αντίπαλος με όλους στην αίθουσα. Διέκοψα την ομαλή ομιλία που έδιναν στον Ζούκερμπεργκ. Λατρεύω όλους τους διαλόγους που έχει η Wunmi Mosaku, όπου του λέει, «Μη λες ανθρώπους.» Είναι σχεδόν σαν να είσαι συνήγορος υπεράσπισης ενός δολοφόνου με τσεκούρι, και ξέρεις ότι το έκανε.

Όλα αυτά τα χρόνια που κοροϊδεύω τις εταιρείες, πάντα κρυφά ήθελα να είμαι σε μια αίθουσα συνεδριάσεων. Πώς μιλάνε για το γεγονός ότι ξέρουν ότι υπάρχει μόλυβδος στην οδοντόκρεμα τους; Μου θύμισε εκείνη την ταινία «Zone of Interest». Όταν οι Ναζί μιλούν για τα θύματα, τα αποκαλούν «φορτίο» ή κάτι τέτοιο. Δεν μπορούν καν να πουν τι κάνουν. Το βρίσκω συναρπαστικό.

Ή όπως στο “Διαδοχή”, όταν ένας υπάλληλος χαμηλού επιπέδου κακοποιείται, το αποκαλούν “NRPI”: Δεν εμπλέκεται πραγματικό πρόσωπο.

Το θέμα με αυτές τις εταιρείες είναι ότι είναι ανώνυμες και απρόσωπες. Το ευρύ κοινό θα θυμώσει με έναν τραγουδιστή ή έναν παίκτη γκολφ ή έναν κωμικό και είναι σαν: “Εντάξει, φίλε. Ονόμασε τους 10 κορυφαίους CEO.” Δεν μπορούν να το κάνουν. Αλλά αν είστε άτομο που συσσωρεύει απολυμαντικό χεριών κατά τη διάρκεια μιας πανδημίας, όλοι γνωρίζουν ποιος είστε και πού ζείτε.

Σε έχω ακούσει να μιλάς για αυτούς τους «σπασίκλες με εφαρμογές» που καταστρέφουν τη χώρα –

Όχι κάπως! Το κάνουν απολύτως. Και κλείνουν την πόρτα πίσω τους και αφήνουν έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων χωρίς δουλειά. Οικονομικά — ξεχάστε τα περιβαλλοντικά — μας οδηγούν στην καταστροφή. Όταν κερδίζετε μόνο εσείς τα χρήματα, πώς θα αγοράσει κάποιος το widget που φτιάχνετε; Ο καπιταλισμός είναι υπέροχος. Ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός είναι τρομακτικός.

Είπατε πρόσφατα ότι ενώ προετοιμαζόσασταν για μια σκηνή στο «The Social Reckoning», συγκινηθήκατε μέχρι δακρύων. Τι σε έκανε τόσο συναισθηματικό; Το υλικό έφτασε κοντά στο σπίτι;

Δεν ήταν το υλικό. Όχι, αυτό ήταν από συναισθηματικό τείχος. Αυτό μου έχει συμβεί σε όλη μου την υποκριτική καριέρα. Περιστασιακά θα έχω μια σκηνή και αν ο χαρακτήρας μου αισθάνεται ένα συναίσθημα που βρίσκεται στο φάσμα των ευάλωτων, μπορεί ξαφνικά να ξεσπάσω σαν να είμαι σε κηδεία και ποτέ δεν κατάλαβα τι ήταν. Με τον τρόπο που μεγάλωσαν τα αγόρια για να γίνουν άντρες, δεν επιτρεπόταν να νιώσεις κανένα από αυτά τα συναισθήματα, έτσι τα έχω περιορίσει για τόσο καιρό που δεν νιώθω αυτά τα συναισθήματα. Και όταν παίζω, αυτοί οι χαρακτήρες κάνουν. Τότε πρέπει να ανοίξω το θησαυροφυλάκιο για να πάω εκεί για να απογοητευτώ ή οτιδήποτε άλλο. Και όταν ανοίγω την πόρτα, αυτό που συμβαίνει είναι κυριολεκτικά μια κραυγή πριν από 40 χρόνια.

Και η σκηνή δεν απαιτούσε κλάμα;

Ξέχασα τι σκηνή ήταν, αλλά δεν ζητούσε κλάμα. Είναι περίεργο. Αντί για λανθασμένο θυμό, είναι σαν το κλάμα με λάθος κατεύθυνση. Έπρεπε να το φωνάξω μόνος μου σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και μετά την επόμενη μέρα μπόρεσα να κάνω τη σκηνή. Τελικά κατάλαβα γιατί συνέβαινε. Όταν ενεργώ, ξαφνικά θα ένιωθα ζωντανός, και ήταν επειδή άνοιγα αυτή την πόρτα που είχα κλείσει για προστασία όταν ήμουν παιδί πριν από πολύ καιρό.

Ανησυχούσατε μήπως δεν μπορέσετε να εκτελέσετε τη σκηνή;

Ήμουν σε έναν απόλυτο πανικό που θα πήγαινα να στήσω και να καταρρεύσει, και δεν θα είχε νόημα. Επειδή μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν παίζεις και κλαις, πρέπει να κάνεις καλή δουλειά. Λοιπόν, όχι αν δεν απαιτείται. Τότε είναι περίεργο.

Είναι συναρπαστικό που η υποκριτική είχε τόσο θεραπευτικό αποτέλεσμα πάνω σου.

Ναι, το κάνει. Έκανα επίσης αυτά τα μασάζ αναπνοής και τελικά ξεφορτώθηκα το 90% του παιδικού μου θυμού. Μπορώ να πω τώρα ότι δεν είμαι θυμωμένος άνθρωπος. Εννοώ, ακόμα μπορώ να θυμώσω, αλλά είναι απλώς ένα άλλο συναίσθημα. Δεν φέρνω μαζί του ολόκληρη την εμπειρία της ζωής μου, αυτό που έκανα παλιά. Κάποτε περπατούσα στο οκτώ και τώρα ξεκινάω από το μηδέν.

Είναι όπως στα αθλήματα pickup, όταν όλοι προσπαθούν να περάσουν καλά και να κάψουν μερικές θερμίδες, και πάντα υπάρχει ένα άτομο που φέρνει ενέργεια στο Παιχνίδι 7. Και λες, “Έλα, φίλε! Δεν προσπαθώ να ξεσπάσω το γόνατό μου εδώ. Δεν υπάρχουν σκάουτερ στις κερκίδες.” Ο θυμός μου ήταν έτσι. Και το να τα βγάζω όλα είναι κάτι στο οποίο είμαι πραγματικά αφοσιωμένος.