Το “Whalefall” είναι ένα υποθαλάσσιο θρίλερ που θα ήθελε να κάνει για τις φάλαινες ό,τι το “Jaws” για τους καρχαρίες. Αλλά δεν βγαίνει έτσι. Η ταινία έρχεται πιο κοντά στο να κάνει για τις φάλαινες ό,τι έκανε το “Howard the Duck” για τους υπερήρωες των αχυρώνων — σε κάνει να μην θέλεις να δεις ποτέ ξανά έναν από αυτούς. Οι φάλαινες, φυσικά, είναι όμορφα πλάσματα και αυτή στο “Whalefall” είναι μια σπερματοφάλαινα με το κουτί σχήμα ενός υποβρυχίου, μακρύ και γωνιώδες, ένα θηρίο που γλιστράει κομψά που κυβερνά τον ωκεανό. Ωστόσο, για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, είμαστε μέσα εκείνη η φάλαινα. Κυριολεκτικά μέσα του. Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Jay Gardiner (Austin Abrams), έχει κάνει καταδύσεις στην ακτή της παραλίας Monastery κοντά στο Monterey, Ca., αναζητώντας το σώμα του πατέρα του, ενός σκληρού ναυτικού που αυτοκτόνησε. (Είχε μεσοθηλίωμα, μια μορφή καρκίνου που σήμαινε ότι δεν μπορούσε πια να βουτήξει· γι’ αυτόν, αυτό σήμαινε ότι η ζωή δεν άξιζε πλέον να ζει.)
Αφού βυθιστεί, ο Τζέι μπλέκεται στα πλοκάμια ενός γιγαντιαίου καλαμαριού και τότε η φάλαινα, που τρέφεται με καλαμάρια, τραβάει και τον Τζέι και το καλαμάρι στο μεγάλο ανοιχτό στόμα του. Λίγες στιγμές αργότερα, ο Τζέι είναι παγιδευμένος μέσα, περιτριγυρισμένος από σκούρες προεξοχές κυματοειδούς σάρκας. Για το υπόλοιπο της ταινίας, θα προσπαθήσει να επιβιώσει μέσα σε αυτή τη φάλαινα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα ρουφήξει τον εαυτό του από τον πεπτικό προθάλαμο του πλάσματος (που λάμπει φωσφορίζον μπλε) και στην εσωτερική κοιλότητα του στομάχου (που ανάβει ένα κόκκινο κόκκινο), όπου το οξύ του στομάχου θα αρχίσει να τον διαλύει.
Για μια στιγμή, σκέφτηκα ότι ο Τζέι μπορεί να συναντήσει τον πατέρα του, τον à la Jonah ή τον Geppetto. Αλλά όχι, είναι μόνος του, κάνει ό,τι μπορεί για να ξεφύγει από αυτό το σφιχτό συμπίεση της σάρκας της φάλαινας. Είναι χονδροειδές; Ωρες ώρες. Κλειστοφοβικό; Λίγο. Τρομακτικός; Ούτε λίγο. Το μέρος που βρίσκεται ο Jay μοιάζει με κολονοσκόπηση που σχεδιάστηκε από τον HR Giger. Τα οπτικά εφέ είναι… εντάξει. Μερικές φορές, είναι σαν να είμαστε κλειδωμένοι σε κάποια αναδυόμενη διαδρομή με θεματικό πάρκο που ονομάζεται Full Cavity Search. Κάποια στιγμή, ο Τζέι χρησιμοποιεί μια μέδουσα που έχει φάει η φάλαινα για να φωτίσει το δρόμο του, και αυτό είναι τόσο κοντά στο να βρει έναν σύντροφο. Το “Whalefall” είναι μια ατρόμητη ιστορία της ανθρώπινης επιμονής και του στομάχου θηλαστικών. Θα έπρεπε να ονομαζόταν «Project Hail Fish Guts».
Βλέποντας το «Whalefall», συνέχισα να σκέφτομαι, «Γιατί θα ήθελε κανείς να δει αυτή την ταινία;» Όμως η απάντηση είναι προφανής. Το “Whalefall” διασκευάστηκε από το μυθιστόρημα του Daniel Kraus του 2023, το οποίο εκτός από μπεστ σέλερ χαιρετίστηκε με μεγάλη αναγνώριση. Όμως κάτι χάθηκε στη μετάφραση. Η κυριολεκτική ταινία που έχει κάνει ο σκηνοθέτης Brian Duffield είναι ένα κομμάτι θρίλερ κιτς, γεμάτο ακούσια γέλια. Με έναν ήρωα που ξοδεύει την καρδιά της ταινίας ρουφώντας το επιστόμιο οξυγόνου του, όχι τόσο μιλώντας όσο κάνοντας ξέφρενους γρυλίσματα φόβου, το «Whalefall» μας αποκλείει από το πιο βασικό ενδιαφέρον ριζοβολίας. Σίγουρα, θέλουμε να δούμε τον Τζέι να βγαίνει από εκεί, αλλά μόνο επειδή η όλη δοκιμασία είναι τόσο εξωφρενική και δυσάρεστη.
Κάτι λέει ότι αυτή είναι η δεύτερη ταινία μέσα σε ένα μήνα όπου ο Austin Abrams πρέπει να παλέψει για να ξεφύγει από τα σαρκώδη πλοκάμια, και μόνο μία από αυτές τις ταινίες δεν είναι τελείως παράλογο, και αυτό είναι το “Resident Evil”. Ο Abrams είχε μια απήχηση στον indie-hipster-on-the-run στην επιτυχία του τρόμου του Zach Cregger, αλλά στο “Whalefall” είναι υπερβολικά μισογύνης, ένα κολλεγιακό παιδί που δεν αποδεικνύει ποτέ στο κοινό ότι έχει τα σωστά πράγματα. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, απογειώνεται από την ταραγμένη σχέση μεταξύ του Τζέι και του πατέρα του, Μιτ, τον οποίο υποδύεται ο Τζος Μπρόλιν με άσχημη λάμψη και τατουάζ στο σώμα, σε μια από αυτές τις ωμές ερμηνείες ως καταχρηστικός φαλλοκρατικός μπαμπάς – ένας όχι τόσο σπουδαίος Σαντίνι που πιστεύει ότι ο καλύτερος τρόπος να προετοιμάσει τον γιο του για τον σκληρό κόσμο που τον μισεί είναι ο σεβασμός. Καθώς ο Μπρόλιν τον υποδύεται, ο Μιτ είναι σαν τον Κουίντ του Ρόμπερτ Σο στο «Σαγόνια», μόνο που ενίσχυσε αρκετές βαθμίδες έντονο ψυχομαζοχισμό.
Η ταινία συνεχίζει να πηδά σε αναδρομές του Τζέι και του Μιτ σε διαφορετικά σημεία της σχέσης τους, που είναι βασικά μια μεγάλη κατηφόρα. Στο δεύτερο μισό, όμως, ο Τζέι αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι ο Μιτ του έχει διδάξει όλα όσα χρειάζεται να ξέρει για να απελευθερωθεί από τη δύσκολη θέση του. Το μήνυμα; Ο νεαρός άνδρας που δένεται με το φάντασμα του πατέρα του ενώ είναι παγιδευμένος σε ένα μαξιλάρι από έντερα φάλαινας στήριγμα με το φάντασμα του πατέρα του. Το “Whalefall” έχει ακόμη και μια “οικολογική” πλευρά: Ο τίτλος αναφέρεται στο τι συμβαίνει όταν το κουφάρι μιας φάλαινας βυθίζεται στον πυθμένα του ωκεανού, ένα γεγονός που μπορεί να δημιουργήσει ένα πλούσιο θαλάσσιο οικοσύστημα. Αλλά το “Whalefall”, η ταινία, είναι ένα κουφάρι ενός θρίλερ που δεν υψώνεται ποτέ.
