Η Margherita Ferrari στο ντεμπούτο παραγωγής Paolo Sorrentino “Once Upon a Future”

Η πρωτοεμφανιζόμενη Ιταλίδα σκηνοθέτις Margherita Ferrari βρίσκεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν με το «Föa – Once Upon a Future», ένα καινοτόμο δράμα ενηλικίωσης που σηματοδοτεί επίσης το ντεμπούτο του Paolo Sorrentino ως παραγωγού.

Τοποθετημένο στη Γένοβα κατά τις τραγικές μέρες του Ιουλίου του 2001, όταν η σύνοδος κορυφής των G8 οδήγησε σε θανατηφόρες συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας, το «Once Upon a Future» αφηγείται την ιστορία της Νικόλ, μιας 18χρονης κοπέλας που είναι οκτώ μηνών έγκυος και παίρνει τρεις διαδηλωτές στο σπίτι της. Χρησιμοποιώντας έναν τόνο που μοιάζει με παραμύθι, η ταινία παρέχει μια νέα προοπτική για τη βία των G8 που έγινε ορόσημο στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης.

«Το «Föa» ξεκινά με μια πληγή που η ιστορία δεν κατάφερε ποτέ να κλείσει», είπε ο Σορεντίνο σε μια δήλωση στο Ποικιλία. «Η Margherita Ferrari μετατρέπει τη μνήμη της Γένοβας σε κάτι οικείο και ονειρικό, όπου το παρελθόν επιστρέφει ήσυχα για να αμφισβητήσει το μέλλον».

Το «Föa – Once Upon a Future», στο οποίο πρωταγωνιστούν τα αναδυόμενα ταλέντα Gaia Ravina, Clara Tramontano, Iker Urgoiti και Gabriele Falsetta, ήταν συμπαραγωγή από την εταιρεία παραγωγής του Sorrentino Numero 10, με το The Apartment και το PiperFilm. Η PiperPlay διαχειρίζεται διεθνείς πωλήσεις.

«Σε μια εποχή που η φαντασία πρέπει να προστατεύεται, η υποστήριξη νέων συγγραφέων και τα μοναδικά τους οράματα είναι πιο σημαντική από ποτέ», συνέχισε ο Σορεντίνο. «Είμαι ιδιαίτερα περήφανος που το Numero 10 ξεκινά αυτό το ταξίδι με μια ταινία που αφηγείται ένα τόσο δυνατό γυναικείο βλέμμα – μια ιστορία που μας υπενθυμίζει ότι ακόμα και αφού το μέλλον φαίνεται να έχει εξαφανιστεί, μπορεί να μας περιμένει ακόμα».

Η ταινία ξεκίνησε ως μικρού μήκους αποφοίτησης της Ferrari στη σχολή κινηματογράφου Centro Sperimentale της Ρώμης, μετά την οποία είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει το διευρυμένο έργο στο Sorrentino. Παρακάτω μιλάει η Ferrari Ποικιλία για το τι πυροδότησε δημιουργικά το «Once Upon a Future» και το τυχαίο ταξίδι παραγωγής του.

Πώς προέκυψε η ιστορία «Föa – Once Upon a Future»;

Στις 20 Ιουλίου 2001, ήμουν μόλις 4. Θυμάμαι τα παράθυρα και τα τυπικά πράσινα παντζούρια του σαλονιού μας στη Γένοβα έπρεπε να κλείσουν γιατί έξω υπήρχε καπνός και θόρυβος. Έτσι, παρόλο που ήταν καλοκαίρι και πνιγόταν μέσα, έπρεπε να φράξουμε τον εαυτό μας, μένοντας στο σκοτάδι. Κλείσε. Αυτή η εικόνα μου επέστρεψε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Είχα αναζητήσει το ίδιο συναίσθημα —της μοναξιάς, της απομόνωσης ακόμη και της αδυναμίας— ενώ κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμένα και από όλους μας, κάτι ισχυρά συλλογικό, συνέβαινε έξω. Σε πιο προσωπικό επίπεδο, πάντα ένιωθα μια κάποια απογοήτευση σχετικά με τα όρια της δικής μου δύναμης. πόσο μικρό αντίκτυπο μπορώ πραγματικά να έχω στον κόσμο ή στη σύγχρονη πραγματικότητα. Είναι ένα συναίσθημα που με χτυπάει κάθε φορά που μιλάω για αυτό το θέμα.

Πες μου περισσότερα.

Ξέρω ότι δεν μιλάω μόνο για μένα. Το βλέπω αυτό να αντικατοπτρίζεται σε τόσους πολλούς συνομηλίκους μου, και ίσως σε ανθρώπους γενικά, που βιώνουν τον κόσμο όπως είναι σήμερα. Υπάρχει λοιπόν αυτό, σε συνδυασμό με την πληγή εκείνων των ημερών και όλα τα ίχνη που άφησαν πίσω τους. Μιλώντας ως κάποιος από τη Γένοβα, ένιωσα την επιθυμία να πω μια ιστορία που, παρόλο που διαδραματίζεται το 2001, αφορά πραγματικά το μέλλον και το σήμερα. Πώς το κάνεις αυτό; Συνήθως, τα παραμύθια διαδραματίζονται στο μακρινό παρελθόν. Ωστόσο, στην πραγματικότητα προορίζονται να μιλήσουν στο παρόν. Έτσι, λίγο-πολύ έτσι προέκυψαν όλα.

Ξεκινώντας με τον τίτλο, «Föa – Once Upon a Future», αυτή η ταινία είναι ένας μύθος. Μίλησε μου για αυτή την αφηγηματική επιλογή, που είναι ασυνήθιστη στην αντιμετώπιση ιστορικών γεγονότων.

Ο Γενοβέζικος όρος “Föa” σημαίνει στην πραγματικότητα “ιστορία”, με την έννοια μιας φτιαγμένης ιστορίας, μιας μικρής ιστορίας ή ενός μύθου. Αυτή η πτυχή μας ενδιέφερε [myself and my co-writers] εν μέρει επειδή θέλαμε να συνδυάσουμε την ιστορία με ένα κεφαλαίο Η, το είδος που μελετάτε στα βιβλία, με μια φανταστική ιστορία για έναν χαρακτήρα που δεν υπάρχει. Υποδηλώνει επίσης ότι για να πεις την αλήθεια για την πραγματικότητα, χρειάζεσαι με κάποιο τρόπο επινόηση και μεταφορές, και επομένως και κινηματογράφο και μύθους. Θέλαμε επίσης να προσεγγίσουμε αυτό το ιστορικό γεγονός από μια πιο συναισθηματική, ονειρική προοπτική, εστιάζοντας στα σχεδόν ασυνείδητα ίχνη που είχαν αφήσει μέσα μας εκείνες τις μέρες. Αυτό ισχύει ακόμη και για εκείνους, όπως εμείς, που βίωσαν τον απόηχο των γεγονότων G8 της Γένοβας. Κατά κάποιον τρόπο, πάντα νιώθαμε ότι βρισκόμασταν μέσα στην κοιλιά της Νικόλ, ας πούμε έτσι. Το παιδί που κουβαλάει η Νικόλ στην ταινία θα ήταν 25 ή 26 ετών σήμερα. Κατά μία έννοια, έχει την ίδια ερώτηση που έχουμε, η οποία είναι: «Πώς θα είναι πραγματικά το μέλλον που μας περιμένει;»

Θα ήθελα να προσθέσω ότι ελπίζω αυτή η ταινία να προσφέρει περισσότερα από τα ερωτήματα που εγείρονται από αυτά τα γεγονότα. Ελπίζω να επιτρέψει στο κοινό να φανταστεί ότι τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν κάπως καλύτερα. Είναι όπως στα παραμύθια, πάντα οραματιζόμουν μια στιγμή ανακούφισης στο τέλος, μια ανάσα φρέσκου αέρα που αφήνει χώρο για αυτή την πιθανότητα.

Πώς ήταν να είχες τον Paolo Sorrentino ως παραγωγό σου;

Ο Πάολο συμμετείχε πολύ τόσο στην αρχική φάση της συγγραφής όσο και στη διαδικασία του μοντάζ. Όχι όμως στα γυρίσματα. Πάτησε ελαφρά σε εκείνη τη φάση. Μόλις σταμάτησε μια φορά για να πει ένα γεια. Προσπάθησα να τον εμπλακώ, αλλά δεν ήθελε. Βασικά, ήθελε πολύ να μην είναι παρεμβατικός και να σέβεται τα όρια του σετ. Θεωρώ αυτή τη χειρονομία ως πράξη μεγάλης τρυφερότητας εκ μέρους του. Παρόλο που πάντα μου άρεσε να παίρνω τις συμβουλές του, ποτέ δεν με φόβισε, θεωρώ ότι ο Πάολο είναι πολύ υπομονετικός. Νομίζω ότι συχνά είχε ήδη σκεφτεί ορισμένες λύσεις πριν το κάνουμε εμείς. Όμως περίμενε εμένα, ή εμένα και τον μοντέρ, να φτάσουμε εκεί μόνοι μας, να φτάσουμε στην κατεύθυνση που έπρεπε να πάει η ταινία. Με βοήθησε να επιδιώξω και να προστατεύσω το όραμά μου μέχρι το τέλος, ενώ στήριξε τη δουλειά μου ως σκηνοθέτης σε κάθε φάση. Ήταν μια όμορφη δημιουργική διαδικασία από την αρχή. Με βοήθησε επίσης να εξελιχθώ, με βοήθησε να φέρω την ταινία στην οθόνη και να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα. Πάνω κάτω έτσι πήγε.