Σε πρόσφατο βιομηχανικό πάνελ των World Soundtrack Awards, ο συνθέτης Simon Franglen χτύπησε μια κοινή χορδή όταν μιλούσε για τη δουλειά του στο “Avatar: Fire and Ash”.
«Είχαμε εκατοντάδες μουσικούς σε ένα δωμάτιο, που ξεχύνουν τα συναισθήματά τους σε αυτό ακριβώς το δευτερόλεπτο», θυμάται. «Πώς μπορεί αυτό να αναπαραχθεί από την τεχνητή νοημοσύνη;»
Οι φετινές Ημέρες Μουσικής Κινηματογράφου της WSA, που πραγματοποιήθηκαν στις 8–10 Οκτωβρίου στη Γάνδη του Βελγίου, στόχευαν σε αυτό ακριβώς το ερώτημα, συγκεντρώνοντας τη βιομηχανία για τρεις ημέρες ομιλιών, στρογγυλών τραπεζιών και μίξερ για να αντιμετωπίσουν τις πιο πιεστικές ανησυχίες των συνθετών.
Ακολουθούν τέσσερα στοιχεία από μια εκδήλωση που απέδειξε ότι οι συνθέτες δεν χρειάζεται να παίζουν σόλο.
Δύναμη στους αριθμούς
Οι δομές εργασίας αποτελούν εμπόδιο. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους βασικούς δημιουργικούς και επικεφαλής τμημάτων, οι συνθέτες στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετωπίζουν νομικά εμπόδια στη συνδικαλιστική οργάνωση και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Η European Composer and Songwriter Alliance συμβάλλει στην κάλυψη αυτού του κενού, ενώνοντας εθνικές ενώσεις για να ασκήσουν πίεση στους πολιτικούς και να καθοδηγήσουν νέους συνθέτες μέσω συμβάσεων και διαπραγματεύσεων.
Εκπροσωπώντας περισσότερους από 30.000 συνθέτες και τραγουδοποιούς σε 57 οργανισμούς μέλη, η ECSA είχε ισχυρή παρουσία στη Γάνδη, φιλοξενώντας μια στρογγυλή τράπεζα πριν λάβει το φετινό Βραβείο Βιομηχανίας WSA.
«Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος και πολλή δουλειά να γίνει», είπε η πρόεδρος της ECSA, Helienne Lindvall, παραλαμβάνοντας το βραβείο. “Αλλά ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: Έχουμε γίνει μια υπολογίσιμη φωνή, δίνοντας στους συνθέτες και τους τραγουδοποιούς μια θέση στο τραπέζι. Γιατί, όπως είπε κάποιος κάποτε, αν δεν κάθεστε στο τραπέζι, το πιθανότερο είναι ότι είστε στο μενού.”
Τέχνη εναντίον εσένα
Για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη απειλή της γενετικής τεχνητής νοημοσύνης, η ECSA πιέζει επίσης να διαμορφώσει τον εξελισσόμενο νόμο AI της ΕΕ γύρω από τρεις βασικές απαιτήσεις: Οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να λάβουν άδεια προτού χρησιμοποιήσουν μουσική που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα για να εκπαιδεύσουν παραγωγικά μοντέλα. οι δημιουργοί πρέπει να αποζημιώνονται δίκαια για αυτή τη χρήση· και οι πλατφόρμες πρέπει να αποκαλύπτουν ποιους καταλόγους και σύνολα δεδομένων χρησιμοποιούν.
«Αν θέλουμε να προστατεύσουμε εκείνους που βρίσκονται στο επίκεντρο της μουσικής δημιουργίας, πρέπει να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τις τρεις θεμελιώδεις αρχές της Εξουσιοδότησης, της Αμοιβής και της Διαφάνειας», είπε ο Lindvall. «Με άλλα λόγια, η τέχνη μας».
Πλατφόρμες όπως η γεννήτρια μουσικής AI Suno καθιστούν αυτές τις απαιτήσεις ακόμη πιο επείγουσες. Ο Lindvall είχε μια ωμή προειδοποίηση για μουσικούς και συνθέτες που ήταν περίεργοι για την τεχνολογία. «Διαβάστε τους όρους παροχής υπηρεσιών», παρακάλεσε. «Οτιδήποτε ανεβάζετε, ακόμα κι αν σκέφτεστε, «απλώς θα ανεβάσω τη μουσική μου και θα δω αν μπορούν να βρουν ένα γλείψιμο κιθάρας», τους δίνετε το δικαίωμα να χρησιμοποιούν τη μουσική σας και να την εκμεταλλεύονται εμπορικά, χωρίς περιορισμούς, στο διηνεκές».
©Jeroen Willems
Star Track: The Next Generation
Για πολλούς συμμετέχοντες, η βραχυπρόθεσμη εξοικονόμηση τεχνητής νοημοσύνης έρχεται σε βάρος της επόμενης γενιάς συνθετών. Καθώς τα εργοστάσια μουσικής και τα εργαλεία παραγωγής αναλαμβάνουν την εργασία σε αρχικό επίπεδο, οι νεοφερμένοι κινδυνεύουν να χάσουν μια ζωτική βάση στη βιομηχανία.
«Ο Χανς Ζίμερ δεν θα ήταν αυτός που είναι σήμερα χωρίς [getting a gig on the 1980s British game show] «Πηγαίνοντας για χρυσό», είπε ο Franglen. «Όλοι από κάπου ξεκινάμε και όλοι έχουμε τα διάφορα βήματά μας. Είναι σημαντικό να υπάρχουν αυτά τα βήματα».
Ο Darrell Alexander, ο οποίος διευθύνει το πρακτορείο συνθετών Cool Music, θεωρεί ότι η εργασία ως πρόσθετος συνθέτης είναι το καλύτερο σημείο εισόδου για όποιον ξεκινάει. «Είναι ακόμα καλύτερο να προσπαθήσουμε να γίνουμε επιπλέον συνθέτης σε σχέση με έναν μάστερ», είπε. «Δεχόμαστε αιτήσεις για θέσεις εργασίας και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί μπορείτε να μελετήσετε, να μάθετε και να δείτε».
Η Adiescar Chase κάνει και αυτή τη δουλειά της. Μετά την αναγνωρισμένη δουλειά της στο “Heartstopper” του Netflix, πίεσε να φέρει σε επιπλέον χέρια για τις επόμενες σεζόν. «Είπα στην παραγωγή πριν ξεκινήσουμε, «Για να ξέρεις, θα έχω έναν βοηθό αυτή τη φορά», είπε. “Έπρεπε να με εμπιστευτούν. Ελπίζω ότι στην κοινότητά μου, οι άνθρωποι που φέρνω να βοηθήσουν γνωρίζουν ότι είμαι αξιόπιστος.”
Κοιτάζοντας το μέλλον, ο Martin Phipps (“The Crown”) πιστεύει ότι οι δημιουργικοί θα δίνουν πάντα προτεραιότητα στην ανθρώπινη επαφή — και ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα τρώει κάθε δουλειά.
«Είναι από μόνο του μια ικανότητα να προτρέπεις ένα AI», είπε ο Phipps. “Πρέπει να προσλάβεις κάποιον για να το κάνει αυτό, και κάποιος πρέπει να είναι εκεί, για λίγο. Αν και ξέρω μερικούς σκηνοθέτες που θα ήθελαν πολύ να γράψουν τη μουσική οι ίδιοι, κάτι που είναι ανησυχητικό!”
Πάρτε το στην Τράπεζα
Πέρα από τις ανησυχίες για την τεχνητή νοημοσύνη, οι συμμετέχοντες στο πάνελ πήγαν επίσης στο WSA για να μοιραστούν τις βέλτιστες πρακτικές. Ιδιαίτερα οι τράπεζες υγιούς αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αγαπητές.
Στο “The Chronology of Water” της Kristen Stewart, για παράδειγμα, η Paris Hurley παρέλειψε να σκοράρει σε εικόνα. Αντ ‘αυτού, η Hurley δημιούργησε και συνέλεξε ήχους κατά παραγγελία, χρησιμοποιώντας συχνά το σώμα της ως όργανο, στη συνέχεια τους αναδιάταξη και την αναμίξη τους για να ταιριάζουν σε κάθε τμήμα της ταινίας. «Αυτή είναι μια ιστορία που λέγεται μόνο μία φορά, με έναν σκηνοθέτη που νοιάζεται βαθιά για αυτό που φτιάχνεται, και θα ήταν σχεδόν κακό να ακούγεσαι με μια συλλογή γνωστών ήχων», λέει ο Hurley.
Ο συνθέτης των «Slow Horses» Daniel Pemberton μοιράζεται το ένστικτο. «Η δημιουργία της δικής σας ηχητικής παλέτας που είναι μοναδική για κάθε έργο κάνει μια τέτοια διαφορά σε ένα σκορ», λέει. “Έτσι, προσπαθώ πάντα να φτιάχνω φρέσκες παλέτες. Είναι σαν να παίρνω ένα νέο όργανο κάθε φορά και να επεξεργάζομαι πώς λειτουργεί. Υπάρχει μια αφέλεια σε αυτό, αλλά και μια φρεσκάδα, και το υλικό είναι πιο φρέσκο γιατί ελπίζω ότι είναι πράγματα που οι άνθρωποι δεν έχουν ξανακούσει.”
Μαζί με το να δίνει σε ένα έργο τη δική του ηχητική ταυτότητα, μια τράπεζα ήχου μπορεί να επιταχύνει τη δουλειά, ένα πραγματικό πλεονέκτημα σε μια παράσταση με ένα πρόγραμμα τόσο αμείλικτη όσο το “Slow Horses”.
«Η τράπεζα ήχου «Slow Horses» χρειάστηκε πολύ, πολύ χρόνο για να λειτουργήσει», λέει ο Pemberton. “Αλλά τώρα έχω δημιουργήσει όλους αυτούς τους ήχους που είναι πολύ διακριτικοί για το σόου. Είναι σαν να έχεις ένα συνθεσάιζερ με προεπιλογές που δεν έχει κανένας άλλος. Και μπορείς να είσαι πολύ τεμπέλης, να κρατάς ένα πράγμα κάτω και να ακούγεται ακόμα ωραίο!”
©Jeroen Willems
