Μερικές φορές οι ταινίες βγαίνουν σε μια εποχή που συνάδει με την πραγματική ζωή. Καθώς οι Αμερικανοί συζητούν την ηθική των σχεδόν πανταχού παρών καμερών Flock που τοποθετούνται σε γειτονιές σε όλο το έθνος, με διαθέσιμες μόνο ασαφείς πληροφορίες σχετικά με το πώς θα βοηθήσουν την αστυνομία, οι πολίτες όλων των πολιτικών στρωμάτων ανησυχούν για αυτή την αυξημένη παρακολούθηση.
Αυτό το σκηνικό της πραγματικής ζωής τροφοδοτεί τον κόσμο του “Compound”, ενός θρίλερ όπου η ιδιωτικότητα και η επιτήρηση ωθούν μια κοινότητα στο χείλος του γκρεμού. Στην ταινία, μια παρανοϊκή οικογένεια που ζει εκτός δικτύου καταγράφει συνεχώς την απομακρυσμένη ιδιοκτησία της μέσω μιας σειράς διασυνδεδεμένων καμερών. Τα πράγματα γίνονται τρομερά και βίαια καθώς ο έξω κόσμος αρχίζει να απειλεί τη μοναξιά της καλά οπλισμένης οικογένειας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα χαρακτηριστικό ραμμένο από τα πλάνα.
«Χτίζοντας αυτόν τον κόσμο του συγκροτήματος Williams, με επικεφαλής τη Sarah Williams, αυτή τη βετεράνο που είναι παρανοϊκή, θα ήταν λογικό να εγκαταστήσει όλες αυτές τις κάμερες σε όλη την ιδιοκτησία της όπου προσπαθεί να διδάξει στα παιδιά της τον τρόπο ζωής της», λέει ο σκηνοθέτης και συγγραφέας James Mulcahy. “Λοιπόν, ήταν μια ταινία με κάμερα παρακολούθησης πρώτα, συνδεδεμένη με αυτήν την αυθεντικότητα, δεμένη με την οικογένεια. Για μένα, το καλύτερο είδος ταινίας τρόμου είναι μια ταινία που έχει κάτι λίγο περισσότερο. Η εύρεση αυτών των θεμάτων παράνοιας και οικογενειακών δεσμών πραγματικά ζωντανεύει μόλις αρχίσαμε να παίζουμε στο ακίνητο και να αναπτύξουμε πραγματικά τους χαρακτήρες και τι μπορούσαμε να κάνουμε με την κάμερα.”
Το “Compound”, το οποίο ξεκίνησε να προβάλλεται ως μέρος της φετινής αγοράς TIFF, γυρίστηκε επιτόπου σε μια καμπίνα του Τέξας χρησιμοποιώντας πραγματικές κάμερες ασφαλείας στημένες γύρω από την ιδιοκτησία. Ενώ ήταν ένας τρόπος να κρατηθεί ο προϋπολογισμός χαμηλά, ζητούσε μια αποδόμηση του τρόπου με τον οποίο θα γυριζόταν η αφήγηση. Για να προσθέσει ρεαλισμό, ο Mulcahy, ο οποίος έγραψε την ταινία με τον Max Perkins, δημιούργησε ένα σύστημα γυρισμάτων που ονόμασε «The Immersive World Approach».
«Είναι ένα καυτό σετ παντού», λέει. “Για μια σκηνή, μπορεί να κινούνται έξι ή επτά κάμερες, που την καταγράφουν από διαφορετικά σημεία. Οι ηθοποιοί πρέπει πραγματικά να ζήσουν στη σκηνή. Μπορεί να υπάρχουν μερικές σελίδες σεναρίου, αλλά ξεκινάμε πριν από αυτές τις σελίδες και πηγαίνουμε μετά από αυτές τις σελίδες. Ακόμη και όταν νομίζουν ότι έχουν τελειώσει, πρέπει να παραμείνουν στον χαρακτήρα γιατί μια άλλη κάμερα θα τους έλεγε πόσο διασκεδαστικές επιλογές θα τους έλεγε.
Ένα από τα πιο δύσκολα σημεία αυτής της προσέγγισης ήταν ότι οι ίδιοι οι ηθοποιοί ήταν κάπως απομονωμένοι, καθιστώντας δύσκολη τη μετάδοση νέων ιδεών ή τροποποιήσεων σε αυτούς.
«Είμαστε σε ένα βασικό δωμάτιο ελέγχου και προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε έξι ή επτά διαφορετικές γωνίες», λέει ο Mulcahy. “Το να δίνετε σημειώσεις ερμηνείας ήταν ένα παιχνίδι αναμετάδοσης μέσω walkies και τέτοια πράγματα. Αλλά αυτή είναι η φύση του γυρίσματος. Είστε κάπως απομακρυσμένοι από τη δράση σε ορισμένα σημεία, και ήμασταν επίσης όταν σκηνοθετούσαμε και παρακολουθούσαμε.”
Ενώ οι περισσότεροι παραδοσιακοί κινηματογραφιστές μπορεί να αρνηθούν την προσέγγιση, η ομάδα “Compound” αγκάλιασε την ιδιορρυθμία.
«Λατρεύω τη δημιουργικότητα μέσα σε περιορισμούς», λέει ο Mulcahy. “Κάναμε μια σειρά από εργαστήρια και χορογραφίες της δράσης και των ακροβατικών. Τα φτιάξαμε νωρίς γύρω από το πλαίσιο. “Πώς το κάνουμε αυτό cool στο μοντάζ;” Ίσως αυτή είναι η φυσιολογική ερώτηση, αλλά για εμάς ήταν πώς να το φτιάξουμε αυτό το ωραίο πρακτικάζήστε σε αυτό το πλαίσιο που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτό έγινε πολύ διασκεδαστικό και έγινε ένα είδος δοκιμής. Νομίζω ότι σε αναγκάζει να είσαι πιο δημιουργικός μερικές φορές και υπάρχει καλύτερο αποτέλεσμα».
Παρά το γεγονός ότι είναι τόσο αντισυμβατικό, ο Mulcahy είναι αισιόδοξος ότι το κοινό που επιδιώκει τη δυναμική νέα αφήγηση θα βρει το “Compound”.
«Οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν κάτι που είναι πολύ φρέσκο και πρωτότυπο, και προσπαθήσαμε να κάνουμε κάτι που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο, τόσο στον τρόπο που καταναλώνεται όσο και στον τρόπο παρασκευής του», λέει. «Ας ελπίσουμε ότι ο κόσμος θα ανταποκριθεί σε αυτό».
Καθώς ολοκληρώνουμε τη συζήτησή μας, κοροϊδεύω ότι με την πανταχού παρουσία των καμερών Flock, ο Mulcahy θα μπορούσε να κινηματογραφήσει μια πνευματική συνέχεια στην πατρίδα του στο New Jersey.
«Σοβαρά… δεν είναι αστείο», λέει. “Οι άνθρωποι πραγματικά σκέφτονται τις κάμερες γύρω τους με έναν τρόπο που δεν είχαν πριν. Είναι λίγο τυχαίο που αυτό το είδος ταινίας συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αλλά είναι αυτή η ιδέα του “Πότε εκδηλώνεται η παράνοια για ένα πράγμα;” Είναι στον πυρήνα της ιστορίας και νομίζω ότι έχουμε να κάνουμε με πολλά από αυτά στην κοινωνία αυτή τη στιγμή».
