Δεν είναι γνωστό αν η Swift φτιάχνει τούρτα ή κάνει κάτι άλλο για να γιορτάσει τα 20α γενέθλια του «μωρού» της. Δεν το γιορτάζει με κάτι τόσο προφανές ή που να ικανοποιεί τους θαυμαστές, όπως η κυκλοφορία μιας deluxe έκδοσης του «Debut» (όπως έχει αρχίσει να αποκαλείται ανεπίσημα, για λόγους ευκολίας). Αφήνει τον κόσμο των Swifties να οργανώσει το δικό του πάρτι για το άλμπουμ που άλλαξε τα πάντα, πρώτα απ’ όλα για την ίδια τη σταρ, αλλά και για να ξεκινήσει τη διαδικασία της δραματικής αναθεώρησης των προσδοκιών σχετικά με το πόσο ανοιχτές και ειλικρινείς θα έπρεπε να είναι από τότε και στο εξής οι σούπερ σταρ της ποπ, ειδικά καθώς οι γυναίκες ανέλαβαν τα ηνία μετά την υποχώρηση του κύματος των boy bands.
Κοιτάζοντας πίσω τις σημειώσεις μου, θυμάμαι ότι με εντυπωσίασε μια γαστρονομική ιδιαιτερότητα που θα μπορούσε να θεωρηθεί συμβουλή για δίαιτα: Η Swift δεν ήπιε ολόκληρο το μιλκσέικ· το χρησιμοποίησε ως σάλτσα για να βουτήξει τις πατάτες της. Ίσως χρειαστεί να ξαναπάω σε εκείνο το In-N-Out στο Universal City αυτό το Σαββατοκύριακο, να καθίσω στο ίδιο τραπέζι και να δω αν είχε δίκιο με αυτή τη συνταγή για το γεύμα. Μετά από εκατοντάδες εκατομμύρια πιστοποιήσεις άλμπουμ και σινγκλ στις ΗΠΑ, κάποιος τείνει να εμπιστεύεται την κρίση της.
Σουίφτ: [Talking to then-publicist Paula Erickson, who is collecting her order.] Θέλω ένα Νο 2 χωρίς κρεμμύδια και ένα σοκολατένιο μιλκσέικ… [Turning to me.] Δεν μετράει αν το φας έξω από την πόλη. Αυτός είναι ο κανόνας.
Αφού δεν είσαι από εδώ, πότε ήταν η πρώτη σου εμπειρία στο In-N-Out;
Πώς μπόρεσε να το πει αυτό; Πώς μπόρεσε να το πει αυτό; Ω, Θεέ μου. Όχι, οι πατάτες είναι φανταστικές. Απλά πρέπει να ανοίξει το μυαλό της στις φρέσκες τηγανητές πατάτες. Τα φτιάχνουν όλα φρέσκα. Πώς είναι δυνατόν να μην σου αρέσει αυτό;
Ήσουν στην εκπομπή του Leno χθες το βράδυ. Πώς ήταν;
Ήταν η δεύτερη φορά που εμφανίστηκα στο Leno. Είναι ωραίο, σου φέρνει ένα δώρο στο καμαρίνι κάθε φορά. Την πρώτη φορά ήταν ένα ρολόι· τη δεύτερη φορά ήταν αυτή η πραγματικά ωραία κουβέρτα. Ο Τζέι έρχεται πάντα να πει ένα γεια, ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή πού βρίσκεται το σινγκλ σου στα charts.
Θα σου πω ένα μυστικό: Έχω βρεθεί στο καμαρίνι με καλλιτέχνες αρκετές φορές, και ο Τζέι πάντα περνάει, αλλά δεν τον έχω δει να φέρνει δώρο σε κανέναν άλλο.
[Laughs.] Ξέρουν ακριβώς πώς να φροντίζουν τους καλεσμένους τους.
Έχεις δύο τραγούδια στα charts — το «Our Song» κάνει θραύση στην κάντρι, ενώ το «Teardrops on My Guitar» μόλις αρχίζει να παίζεται για πρώτη φορά στο Top 40. Ήταν δύσκολο να αποφασίσεις ποιο να διαλέξεις;
Όποιο είναι στο Νο. 1. Για μένα, ήταν σχεδόν αυτονόητο να παίξω το «Our Song», γιατί μόλις συμπλήρωσε την έκτη εβδομάδα του στο Νο. 1 των country charts. Και στο «Dick Clark’s Rockin’ New Year’s Eve», κατάφερα να παίξω και τα δύο. Αλλά όταν πρέπει να διαλέξω, συνήθως επιλέγω αυτό που βρίσκεται ψηλότερα στα charts. Θα εκμεταλλευτώ αυτό το Νο 1 όσο περισσότερο μπορώ.
Είναι εκπληκτικό που κανένα από τα δύο προηγούμενα τραγούδια δεν έφτασε στο νούμερο 1 στα country charts, αν το σκεφτούμε εκ των υστέρων [“Teardrops on My Guitar” peaked at No. 2].
Η Τέιλορ Σουίφτ κατά τη διάρκεια των CMT Music Awards του 2007 – στο The Curb Event Center του Πανεπιστημίου Μπέλμοντ στο Νάσβιλ, Τενεσί, Ηνωμένες Πολιτείες.
FilmMagic, Inc
Πιθανότατα υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να έχουν αμφιβολίες, λόγω της ηλικίας σου, για το αν πραγματικά γράφεις τα τραγούδια… αλλά αν κοιτάξει κανείς ποια έγραψες μόνη σου, κανείς δεν μπορεί να ακούσει το «Our Song» και να αμφιβάλλει ότι είσαι τραγουδοποιός.
Ευχαριστώ. Πραγματικά, είμαι πολύ ενθουσιασμένη που αυτό το τραγούδι ήταν το πρώτο μου Νο. 1, γιατί αυτό λέει κάτι. Πάντα ήθελα αυτόν τον σεβασμό από την κοινότητα των τραγουδοποιών στο Νάσβιλ, και φέτος είχα την τύχη να κερδίσω το βραβείο «Τραγουδοποιός-Καλλιτέχνης της Χρονιάς» της NSAI, το οποίο απονέμεται αποκλειστικά μετά από ψηφοφορία των ίδιων των τραγουδοποιών. Και το γεγονός ότι πέτυχα το πρώτο μου Νο. 1 με ένα τραγούδι που έγραψα μόνη μου, σημαίνει πραγματικά πολλά για μένα.
Όντας μεγαλύτερη, πολλές φορές δεν συνδέομαι με τη λεγόμενη «εφηβική μουσική»…
Δεν παρεξηγώ, δεν πειράζει!
Αλλά αυτό που θέλω να πω είναι ότι, αν και δεν νοσταλγώ πάντα εκείνη την ηλικία, υπάρχει κάτι στη γλυκιά ιδιαιτερότητα του «Our Song» που, όταν το ακούω, για τρία λεπτά τουλάχιστον, με κάνει να σκέφτομαι: «Εντάξει, ίσως θα ήθελα να ήμουν ξανά έφηβος».
Έγραψες επίσης το «The Outside» μόνη σου.
Ήμουν 12 ετών, ναι.
Και υπάρχει ένα τραγούδι στο πρόσφατο χριστουγεννιάτικο EP σου που έγραψες μόνη σου.
Το ανέφερες αυτό όταν σε πήρα συνέντευξη για πρώτη φορά την περασμένη άνοιξη, και τότε αναρωτήθηκα: γιατί ένιωθε έτσι; Κάποιος που σε έβλεπε θα σκεφτόταν ότι ήσουν ένα από τα δημοφιλή παιδιά. Αλλά ήσουν σαφώς πρόωρα ώριμη — αυτό σε ξεχώριζε από τους συμμαθητές σου;
Καθώς τραγουδούσες πολύ, το έκανες μέσα στην κοινότητά σου και διαπίστωσες ότι αυτό σε βοήθησε να δημιουργήσεις σχέσεις με τους ανθρώπους, ή ήσουν πάντα μόνη σου και το έκανες πιο ιδιωτικά;
Πότε μετακόμισες τελικά στο Χέντερσονβιλ από την Πενσυλβάνια;
Υπήρχαν κάποιοι δείκτες επιτυχίας πριν από τη μετακόμιση; Σε ενθάρρυνε κανείς, ώστε να μην σου φαίνεται σαν ένα τόσο μεγάλο άλμα πίστης;
[A boy steps up to the table: “Miss, can I take a picture with you?” She responds: “Of course. Does your mom have a camera? What’s your name, sweetheart?… He’s really cute…. Where was I?” She resumes.]
Αν θυμάμαι σωστά από την προηγούμενη συνέντευξή μας, ο λόγος που αποχώρησες από τη συμφωνία ανάπτυξης ήταν εν μέρει επειδή ήθελαν να ηχογραφήσεις υλικό άλλων.
Σ’ αγαπώ, Άσλεϊ.
Αναρωτιέσαι αν κάποιος μαθαίνει κάτι από την επιτυχία σου, ή μήπως απλά χρειάζονται ακόμα, ας πούμε, μια άλλη Τέιλορ Σουίφτ να εμφανιστεί για να αποδείξει κάτι περαιτέρω;
Ελπίζω οι άνθρωποι να δουν τι συνέβη με εμένα, που δημιούργησα μια βάση θαυμαστών στο MySpace, γράφοντας δικό μου υλικό. Ειλικρινά, ελπίζω να υπάρχουν και άλλοι καλλιτέχνες σαν εμένα. Θέλω η κάντρι μουσική να είναι μουσική πρώτης τάξεως. Σε έναν τέλειο κόσμο, νομίζω ότι κανείς δεν θα έλεγε «Μισώ την κάντρι μουσική». Θέλω η κάντρι μουσική να είναι όσο καλύτερη γίνεται, και θέλω να υπάρχει μια ομάδα καλλιτεχνών που θα προσελκύει κόσμο από παντού σε αυτό το είδος. Και νομίζω ότι κινείται προς αυτή την κατεύθυνση.
Η μουσικός Τέιλορ Σουίφτ ποζάρει κατά τη διάρκεια της 50ής ετήσιας τελετής ανακοίνωσης των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία Γκράμι, που πραγματοποιήθηκε στο Henry Fonda Music Box Theatre στις 6 Δεκεμβρίου 2007 στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια.
Getty Images
Πιστέψτε με, είμαι πιο έκπληκτη από όλους μας. Το άλμπουμ επέστρεψε ξανά στο Νο. 1 για πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα. Με αφήνει άφωνη, πραγματικά. Το άλμπουμ έχει κυκλοφορήσει εδώ και πολύ καιρό — πάνω από ένα χρόνο — και μόλις τώρα σημειώνει την εβδομάδα με τις περισσότερες πωλήσεις. [The No. 1 status she was referring to was on the country albums chart; on the overall Billboard 200 chart, it peaked at No. 5, and was her only album to fall short of No. 1.]
Δεν θέλω καθόλου να ακουστεί αυτό σαν υποτίμηση, αλλά έχεις πετύχει όλη αυτή την επιτυχία και εξακολουθεί να υπάρχει μια τεράστια πλειοψηφία ανθρώπων που δεν σε έχουν ακούσει.
Αυτό είναι που με ενθουσιάζει τόσο πολύ, και αυτό που με κρατάει σε κίνηση καθημερινά είναι το γεγονός ότι δεν ξέρω τίποτα σε σύγκριση με αυτά που θα ξέρω σε ένα χρόνο από τώρα. Δεν ξέρω τίποτα. Δεν έχουμε προσεγγίσει ούτε το μισό του κοινού που θα προσεγγίσουμε, και δεν έχω έρθει σε επαφή ούτε με το ένα δέκατο των ανθρώπων με τους οποίους θέλω να έρθω σε επαφή. Τα πράγματα που έχουμε ακόμα να κάνουμε πραγματικά με γεμίζουν ενέργεια και με κάνουν τόσο ευτυχισμένο.
[The boy who asked for the autograph earlier returns. She says, “It was good to meet you, Tyler; give me a handshake. Good luck with your movie. You’re welcome.”]
Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι στο Νάσβιλ σε έβλεπαν στην τηλεόραση για την υποψηφιότητα στα Grammy και πόσο καιρό τους παίρνει να θυμηθούν: «Πω πω, αυτή είναι εκείνο το κοριτσάκι που χτύπησε την πόρτα μου πριν από μερικά χρόνια».
Είσαι διάσημη για τις τετράωρες συνεδρίες υπογραφής αυτόγραφων μετά τις συναυλίες. Σου έχει συμβεί ποτέ, στο τέλος μιας τέτοιας συνεδρίας, να σκεφτείς: «Ίσως φτάνουμε στο σημείο όπου 10 λεπτά θα είναι αρκετά»;
Μόλις κάναμε μια τέτοια στο Νάσβιλ την άλλη βραδιά. Ήμασταν εκεί κυριολεκτικά τεσσεράμισι ώρες. Και νιώθω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, αν αυτοί οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να περιμένουν τόσο πολύ, το ίδιο είμαι κι εγώ. Και δεν κάθομαι. Αν οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να περιμένουν τόσο πολύ μόνο και μόνο για να με συναντήσουν, αυτό είναι κάτι βασικό, από μόνο του. Αλλά υπάρχουν φορές που δεν μπορούμε να το κάνουμε, είτε επειδή η ασφάλεια δεν θα μείνει τόσο πολύ είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο. Ο μάνατζέρ μου μου μιλούσε την άλλη μέρα και μου έλεγε: «Θα φτάσουμε σε ένα σημείο όπου θα πεις: “Δεν έχω γίνει εγώ πολύ μεγάλη, το κοινό έχει γίνει”». Αλλά θα συνεχίσω να το κάνω όσο μπορώ.
Ξέρεις, το να με συγκρίνουν με τη Μπρίτνεϊ… Δεν με έχουν καταδιώξει τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής μου. Δεν με έχουν περικυκλώσει εντελώς όπου κι αν πάω. Δεν ξέρω πώς είναι αυτό. Φαντάζομαι ότι θα τρελαινόμουν αν για κάθε πράγμα που έκανα, υπήρχαν 30 φωτογράφοι να το φωτογραφίζουν. Οπότε δεν ξέρω πώς είναι αυτό, οπότε δεν μπορώ να κάνω υποθέσεις. Αλλά δεν πίνω, όχι. Δεν παίρνω ναρκωτικά, δεν πηγαίνω σε πάρτι, δεν βγαίνω έξω, πραγματικά, καθόλου — είμαι κάπως βαρετή. Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει την «αντί-Μπρίτνεϊ» ή απλά ένα διαφορετικό είδος ανθρώπου.
Όχι, όχι. Θέλεις να ακούσεις τη νέα μου φιλοσοφία για την καριέρα και τις σχέσεις; Όταν βρω κάποιον που με συναρπάζει τόσο όσο και η καριέρα μου, θα το ρισκάρω. Δεν είμαι αντίθετη στα ραντεβού. Απλά δεν έχω βρει ακόμα τον σωστό άνθρωπο για να βγω μαζί του. Όσο για το αν θα μου τελειώσει το υλικό: Αν σε έχουν απατήσει μια φορά, δεν ξεχνάς ποτέ αυτό το συναίσθημα. Και δεν ξεχνάς ποτέ πώς είναι να σε χωρίζει κάποιος. Ποτέ δεν ξεχνάς πώς είναι να συμπεριφέρεται κάποιος με τρόπο που δεν καταλαβαίνεις καθόλου, και να λες: «Τι σου συμβαίνει;» Αν σου συμβεί αυτό μια φορά, δεν χρειάζεται να ξανασυμβεί. Ξέρεις πώς είναι. Γι’ αυτό, αν πρέπει να γυρίσω πίσω στην εποχή που ήμουν 15 ετών και ένιωσα κάτι τέτοιο, θα το κάνω. Ή μπορείς να γράψεις ένα τραγούδι για μια φιλία ή μια επαγγελματική σχέση που μοιάζει τόσο πολύ με έναν χωρισμό, που δεν μπορείς καν να καταλάβεις τη διαφορά. Έχω κάνει τέτοια πράγματα για το επόμενο άλμπουμ μου. Εννοώ, υπάρχει ένα τραγούδι που έγραψα με την Colbie Caillat που θα μπει στο επόμενο άλμπουμ μου («Breathe»), και αυτή θα τραγουδήσει τις δεύτερες φωνές σε αυτό. Το τραγούδι δεν αφορά μια σχέση ή έναν χωρισμό, αλλά ακούγεται πραγματικά, πραγματικά σαν να αφορά. Και όποιος το ακούσει θα σκεφτεί ότι το έγραψα για τον πιο οδυνηρό χωρισμό της ζωής μου, ενώ στην πραγματικότητα το έγραψα για την απώλεια ενός φίλου.
Δεν εννοείς λόγω θανάτου…
Όχι, όχι, όχι, όχι λόγω θανάτου, δόξα τω Θεώ.
Όταν τραγουδάς τραγούδια όπως το «Should Have Said No», το κάνεις με πολύ, πώς να το πω, πάθος.
Κάθε τραγούδι μοιάζει ασυνήθιστα προσωπικό.
Νομίζω ότι αυτό που με κάνει μοναδική είναι ότι γράφω τα πάντα και δεν αφαιρώ ονόματα, λεπτομέρειες ή προσωπικά στοιχεία. Δεν φοβάμαι να αφήσω τους ανθρώπους να μπουν στη ζωή μου. Δεν έχω την πιο ψηλή ή δυνατή φωνή στη μουσική βιομηχανία. Αλλά γράφω ό,τι νιώθω, και αυτό είναι ουσιαστικά το μόνο που μπορώ να κάνω.
Μια λέξη που περιγράφει την προσέγγιση πολλών από τους αγαπημένους μου τραγουδοποιούς είναι «συνομιλητική».
Όσον αφορά το να βάζεις ονόματα ανθρώπων στα τραγούδια, έχει αντιταχθεί κανείς;
Όλα τα χαρούμενα τραγούδια προήλθαν από μια σχέση;
Ναι, τα «Tim McGraw» και «Our Song» είναι γραμμένα για τον ίδιο άντρα. Και όλα τα υπόλοιπα είναι γραμμένα για διάφορους ανθρώπους. Το βρίσκω αστείο, γιατί ακούγεται σαν να έχω βγει με πολλούς ανθρώπους, αν μπορούσα να γράψω τόσα πολλά τραγούδια για άντρες. Αλλά δεν χρειάζεται να βγεις με κάποιον για να γράψεις ένα τραγούδι γι’ αυτόν. Δεν χρειάζεται καν να ξέρεις το όνομά του για να γράψεις ένα τραγούδι για κάποιον.
Μιλούσαμε για το «Teardrops on My Guitar» νωρίτερα, όταν έκλεισε η κασετόφωνό μου. Μιλούσες για τον Drew που ανέβαινε το δρομάκι.
Ναι, στο προφίλ του στο MySpace για μένα γράφει: «Γεια, είμαι ο Drew, και το μόνο για το οποίο είμαι γνωστός είναι ότι έχει γραφτεί ένα τραγούδι κάντρι για μένα».
Είπες ότι μερικά από τα τραγούδια σου είναι τόσο προσωπικά, που δεν είχες πολλά που να μπορούν να διασκευαστούν, επειδή τα έγραψες τόσο συγκεκριμένα. Αλλά έχεις γράψει ένα τραγούδι με την Kellie Pickler που δεν ήταν για τον εαυτό σου. Σου αρέσει η ιδέα να κάνεις και κάτι άλλο παράλληλα;
Αυτό θα ακολουθήσει.
Άρα ήξερες να κρατήσεις τα πιο δυναμικά για αργότερα.
[She laughs.]
