Μια νοσοκόμα κατ’ οίκον, της οποίας η εργάσιμη ημέρα εκτείνεται από 12 ώρες έως 72, κάθεται στο κέντρο του «Selvi», της πρώτης ταινίας του Ταμίλ σκηνοθέτη Sailesh Rathnakumar, που κάνει πρεμιέρα στο τμήμα Vision–Asia του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μπουσάν.
Η Anjali Patil παίζει τον ομώνυμο ρόλο και την παραγωγή μέσω του banner της Anahat Films. Ο Rathnakumar έγραψε το σενάριο με τον διευθυντή φωτογραφίας Bargav Sridhar και ο Sreekar Prasad επιμελήθηκε την ταινία.
Η Σέλβι ελπίζει να αποκτήσει τα προσόντα ως νοσοκόμα και τελικά να εργαστεί στη Σιγκαπούρη. Όταν η Kavitha, μια φίλη από την παιδική της ηλικία, επιχειρεί να αυτοκτονήσει, η Selvi αναλαμβάνει τις βάρδιές της πάνω από τις δικές της και περνά τις μέρες της μετακομίζοντας ανάμεσα σε ιδιωτικά σπίτια, φροντίζοντας οικογένειες που γνωρίζουν ελάχιστα για αυτήν.
«Για κάποιον σαν τον Σέλβι, μια κρίση δεν φτάνει απαραίτητα ως ένα δραματικό γεγονός», λέει ο Rathnakumar Ποικιλία. «Αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά ωρών εργασίας, πρόσθετων ευθυνών και μικρών συμβιβασμών που σταδιακά γίνονται αφόρητοι».
Το άλμα από τις 12 στις 24, τις 48 και μετά τις 72 ώρες έδωσαν στην ιστορία τη μορφή της, λέει. Καθώς το ρολόι τρέχει, η Selvi είναι πάντα σε ετοιμότητα για κάποιον άλλο και έχει όλο και λιγότερο χρόνο για να είναι ένα άτομο από μόνη της.
Η ταινία ανοίγει σε μια παραλία, με τη Σέλβι και τις φίλες της να πετούν χαρταετούς, πριν μετακομίσουν σε εσωτερικούς χώρους όπου ο κόσμος της στενεύει. «Με τους χαρταετούς ήθελα να δείξω τη δυνατότητα να κοιτάξει κανείς ψηλά, να φανταστεί κάτι πέρα από τις άμεσες συνθήκες της ζωής του», λέει ο Rathnakumar.
Η παραγωγή πήρε τον χρόνο της βρίσκοντας σπίτια που ένιωθαν να κατοικούν και σηματοδοτούσαν την τάξη των οικογενειών μέσα σε αυτά. «Ο Selvi μπορεί να είναι απαραίτητος για την καθημερινή ζωή μιας οικογένειας χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζεται ως κάποιος που ανήκει σε αυτήν», λέει.
Οι περισσότερες από τις νοσοκόμες που έχει γνωρίσει ο διευθυντής ήρθαν από αγροτικά χωριά στις πόλεις για δουλειά. Βλέπει μια ακραία τάξη στον τομέα της περίθαλψης, όπου ορισμένοι εργαζόμενοι έχουν την κατάρτιση και τα μέσα να πάνε στο εξωτερικό, ενώ άλλοι μένουν κολλημένοι σε ανασφαλείς δουλειές κάνοντας οικεία, απαιτητική εργασία με ελάχιστη αναγνώριση.
Επειδή ο Sridhar συνέγραψε το σενάριο, το σχέδιο της κάμερας φτιάχτηκε από το στάδιο της συγγραφής. Η ταινία δεν φεύγει ποτέ από την οπτική γωνία της Σέλβι και το κοινό μαθαίνει πράγματα μόνο όταν το κάνει.
Ο Πρασάντ ήρθε στο στάδιο του σεναρίου. Στην πρώτη τους συνάντηση, ο μοντέρ επισήμανε σκηνές που θα μπορούσαν να περάσουν χωρίς να βλάψουν την ιστορία, γεγονός που εξοικονομούσε χρόνο και χρήμα στην παραγωγή, λέει ο Rathnakumar. Ο σκηνοθέτης γύρισε μερικά από αυτά πάντως. Κανένας δεν έκανε την τελική κοπή.
Απόφοιτος της Σχολής Κινηματογράφου της Πράγας, ο Rathnakumar ξεκίνησε την καριέρα του κάνοντας ήχο και μουσική επίβλεψη για τον βετεράνο Ινδό μοντέρ B. Lenin.
Για την Πατίλ, η συνήθεια της Σέλβι να βάζει τα δικά της σχέδια σε αναμονή έπεσε κοντά στο σπίτι. Αφού ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο σχέδιο και τη σκηνοθεσία στην Εθνική Δραματική Σχολή το 2010, στράφηκε στην υποκριτική και έγινε μια από τις βασικές εισπράξεις της οικογένειάς της. Ξεκίνησε την Anahat Films το 2021 με σκοπό να ασχοληθεί με το σενάριο και τη σκηνοθεσία και στη συνέχεια πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια παραγωγής της για άλλους κινηματογραφιστές.
«Κάπως οι φιλοδοξίες μας αναπτύσσονται γύρω από περιστάσεις όπως οι μύκητες», λέει ο Patil. “Επίσης, πολιτιστικά, στην ινδική κοινωνία, αυτή η συμπεριφορά γιορτάζεται. Το να κρατάς τους άλλους μπροστά από τον εαυτό σου σε σημείο απόλυτης εξάντλησης. Είμαστε περιτριγυρισμένοι από τόσους πολλούς Σέλβι, άνδρες και γυναίκες”.
Το γύρισμα δεν μπορούσε να διεξαχθεί με τη σειρά και οργανώθηκε ανά τοποθεσία, οπότε η Πατίλ παρακολούθησε το δικό της μακιγιάζ, τα μαλλιά, το σώμα και τη φωνή της κατά τη διάρκεια της παρακμής της Selvi, βασιζόμενη σε φωτογραφίες συνέχειας και μακροχρόνιες πρόβες με το σύνολο. «Μου αρέσει να είμαι αυτός ο ανθρώπινος θερμοστάτης για την ταινία», λέει.
Το να φοράς και τα δύο καπέλα είχε κόστος. Η τελευταία σκηνή γυρίστηκε στην παραλία της Μαρίνας στο τέλος μιας δύσκολης μέρας, σε ένα παράθυρο μόλις λίγων ωρών. Ο Πατίλ ήταν απασχολημένος με το αν η παραγωγή θα μπορούσε να αντέξει οικονομικά να επιστρέψει αν το έχανε, και μέχρι την τελευταία λήψη το φως είχε φύγει. Ο Rathnakumar και ο Sridhar της είπαν ότι είχαν ό,τι χρειάζονταν, αλλά εκείνη δεν ήταν ικανοποιημένη.
«Θυμάμαι ότι έφευγα βιαστικά στην παραλία Marina Beach, κλαίγοντας απογοητευμένος, κρυβόμουν από το συνεργείο, σκεπτόμενος ότι, ως παραγωγός, δεν είχα καν την πολυτέλεια να αφιερώσω στον εαυτό μου τον κατάλληλο χρόνο για το κοντινό πλάνο του τέλους της ταινίας», λέει ο Patil.
Ο ηθοποιός, του οποίου οι τίτλοι περιλαμβάνουν τα “Naa Bangaaru Talli”, “Newton” και “Kaala”, συμπαραγωγός του “The Moogai”, που έπαιξε τον Sundance το 2024, και “The Shadowbox”, που έπαιξε το Βερολίνο το 2025. Το “Selvi” παρουσιάστηκε ως έργο σε εξέλιξη στο Φόρουμ του Hong Kong και το Marchew Funding-A.
Η διεθνής χρηματοδότηση, λέει ο Patil, σημαίνει μεγάλη αναμονή, περίπλοκα συμβόλαια και συμβάσεις συμπαραγωγής, και οι Ινδοί σκηνοθέτες καταλήγουν να κυνηγούν τις ίδιες επιχορηγήσεις με επαγγελματίες από πλουσιότερες χώρες. «Υπάρχει ήδη μια άγνωστη ανισότητα εκεί για την οποία κανείς δεν μπορεί να μιλήσει», λέει. «Και ειλικρινά, πολλές φορές, αισθάνομαι ότι οι άνθρωποι ακόμα δεν ξέρουν πώς να διανέμουν ανεξάρτητες ινδικές ταινίες σε πολλά μέρη του κόσμου».
Ο Rathnakumar επισημαίνει τις ταινίες Ταμίλ με πρωταγωνιστές χαρακτήρες όπως τα “Maharaja”, “Meiyazhagan”, “Vaazhai” και “Lubber Pandhu”, που βρήκαν κοινό δίπλα σε αστέρια όπως το “Amaran”. «Πιστεύω ότι η πρόκληση για τον ανεξάρτητο κινηματογράφο δεν είναι απαραιτήτως αν το κοινό είναι πρόθυμο να παρακολουθήσει αυτές τις ταινίες, αλλά αν οι ταινίες μπορούν να τις προσεγγίσουν», λέει.
Ο Patil, ο οποίος έχει εργαστεί σε κινηματογράφους στα Χίντι, τα Μαράθι, τα Τελούγκου και τα Ταμίλ, λέει ότι η παραγωγή ταμίλ άνοιξε χώρο για ανεξάρτητες φωνές τα τελευταία δύο έως τρία χρόνια, χαρακτηρίζοντάς το «πολύ, πολύ ελπιδοφόρο για όλους μας».
Στη συνέχεια, ο Rathnakumar κάνει την παραγωγή του μεγάλου μήκους “Average Girl” του Patil, του μικρού μήκους “Florescence” και της σκηνοθετικής προσπάθειας του Sridhar “Goliath”. Αναπτύσσει επίσης το “Uneventful Death of Mr. Srinivasan”, μια κωμωδία για μια οικογένεια της οποίας οι εορτασμοί μετατρέπονται σε πένθος όταν ένας 70χρονος άνδρας πεθαίνει μια ημέρα μετά την τελετή του Bheema Radha Shanthi.
Η Πατίλ, εν τω μεταξύ, σχεδιάζει να εξαφανιστεί μετά το Μπουσάν για να εργαστεί με πλήρη απασχόληση σε ένα κερδοσκοπικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας που αναπτύσσει εδώ και έξι χρόνια. «Δεν θα αναβάλλω τις φιλοδοξίες μου όπως η Selvi», λέει.
