Όταν η Kim Ji-yong διάβασε το σενάριο για το «Possible Love», η συναισθηματική κορύφωσή του, που διαδραματίστηκε σε ένα ήσυχο δάσος δίπλα στην παραλία, δεν είχε αέρα. Οι καλοκαιρινές καταιγίδες της Κορέας στην τοποθεσία το άλλαξαν αυτό.
Ο διευθυντής φωτογραφίας πίσω από το “Decision to Leave” και το “Squid Game” Season 2 ζήτησε από τον σκηνοθέτη Lee Chang-dong να αλλάξει το στήσιμο της σκηνής, μια επιλογή που έληξε με τα μέλη του πληρώματος να τινάζουν τα δέντρα με σχοινιά.
Παραδίδοντας ένα masterclass με τίτλο «Cinematography of Possible Love: Quiet, Yet Deeper» στο πρόγραμμα Creative Asia του Netflix κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Busan (BIFF), ο Kim εξήγησε πώς ο ίδιος και ο Lee έχτισαν την εμφάνιση της ταινίας γύρω από το φυσικό φως και πόση προετοιμασία απαιτούσε αυτή η επιλογή.
Το «Possible Love», η πρώτη ταινία του Λι μετά από οκτώ χρόνια, κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής Ασημένιο Λιοντάρι στη Βενετία τον περασμένο μήνα και είναι η υποβολή της Νότιας Κορέας για το διεθνές Όσκαρ μεγάλου μήκους. Προβάλλεται στην ενότητα Icons του BIFF πριν από την κυκλοφορία του στο Netflix στις 6 Νοεμβρίου. Το δράμα ακολουθεί δύο παντρεμένα ζευγάρια από τα αντίθετα άκρα της οικονομικής κλίμακας: τη Mi-ok (Jeon Do-yeon) και τον απολυμένο σύζυγό της Ho-seok (Sul Kyung-gu) και τον σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Ye-ji (Cho Yeo-Zo-jeong) και τον σύζυγό της.
Παρά τον νατουραλισμό της ταινίας, σχεδόν τίποτα δεν έμεινε στην τύχη, ούτε καν ο καιρός την ημέρα της κορύφωσης.
Η ομάδα προετοιμάστηκε για κάθε μέρα με αέρα που ανακοινώθηκε από το αγαπημένο κανάλι του Lee για τον καιρό στο YouTube. «Και κάθε φορά, ο σκηνοθέτης έλεγε, «Υπάρχει κάτι σαν κινηματογραφικό φάντασμα», είπε η Κιμ στο κοινό. «Αλλά αυτό το φάντασμα εμφανίζεται και βοηθάει μόνο όταν έχουμε προετοιμαστεί πλήρως από το 100% και καταβάλουμε όλη μας την προσπάθεια».
Το φάντασμα δεν εμφανίστηκε ποτέ. Αντίθετα, όλοι στο πλατό εκτός από τα πέντε ή έξι μέλη του πληρώματος που χρειάζονταν για να πυροβολήσουν πήγαν στο δάσος, έδεσαν σχοινιά, κρέμασαν πάνω τους και τίναξαν τα δέντρα. “Το κινηματογραφικό φάντασμα δεν εμφανίστηκε. Αλλά τα φαντάσματα του προσωπικού μας στο πλατό το δημιούργησαν αυτό”, είπε ο Κιμ, χαρακτηρίζοντάς την ως μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές των 20 και πλέον ετών στον κινηματογράφο.
Αυτή η ένταση μεταξύ του φυσικού και του κατασκευασμένου διέτρεχε και τον φωτισμό. «Τελικά, η ισορροπία επικεντρώθηκε στην υποστήριξη του φυσικού φωτός, χρησιμοποιώντας εξαρτήματα φιλμ μόνο για βοήθεια», είπε ο Κιμ. Στις ημερήσιες σκηνές, τα φώτα ταινιών χρησιμοποιούνταν μόνο εκεί όπου το φυσικό φως ήταν χαμηλό. τη νύχτα, η ομάδα βασιζόταν όσο το δυνατόν περισσότερο στα υπάρχοντα φώτα και λάμπες.
Αυτό σήμαινε σχεδιασμός γύρω από τις τοποθεσίες. Ο Lee βρήκε την τοποθεσία του εξοχικού σπιτιού του πλούσιου συζύγου Sang-woo σε ένα κανάλι YouTube real estate και η ομάδα έχτισε το σπίτι κατά τη διάρκεια δύο μηνών προπαραγωγής, μέχρι τη σκηνοθεσία και το μέγεθος κάθε παραθύρου. «Για να δημιουργηθεί ένα τέτοιο αποτέλεσμα απαιτεί τεράστιο όγκο υπολογισμού, προγραμματισμού και προετοιμασίας», είπε ο Kim. «Σε σύγκριση με οποιαδήποτε ταινία που έχω δουλέψει, αυτή είναι η ταινία όπου ανησυχούσαμε, συζητήσαμε και σχεδιάσαμε περισσότερο για να φανεί έτσι».
Οι τίτλοι της Kim περιλαμβάνουν επίσης παραγωγές με εφέ, όπως το “Ashfall”. «Όντας άνθρωπος, αναπόφευκτα αναδύεται ένα συγκεκριμένο στυλ», είπε. «Για αυτό το έργο, ήθελα να τους αφαιρέσω».
Το “Possible Love” γυρίστηκε στο χέρι με μία μόνο κάμερα, εκτός από δύο σκηνές διαλόγου. «Αν είναι πολύ κοντά, αισθάνεται υπερβολικό, και αν είναι πολύ μακριά, νιώθουμε σαν να κόβουμε, να κόβουμε το κάδρο και να κοιτάμε μέσα», είπε η Kim για την απόσταση της κάμερας από τους χαρακτήρες.
Με το ντοκιμαντέρ της Ye-ji στο επίκεντρο της ιστορίας, ο διαχωρισμός του πλάνα της από την ταινία του Lee ήταν ένα άλλο ερώτημα. «Είναι πραγματικά απαραίτητο να κάνουμε αυτή τη διάκριση;» είπε η Κιμ. «Επομένως αποφασίσαμε να μην το λιθοβολήσουμε».
«Ήθελα να θολώ αυτό το όριο», είπε για τα πλάνα από τις κάμερες της ομάδας ντοκιμαντέρ και τα δικά του, τα οποία γίνονται πιο δύσκολο να ξεχωρίσουν όσο προχωρά η ταινία. «Ο λόγος είναι δύσκολο να εξηγηθεί με λόγια, αλλά ήταν μια διαισθητική αίσθηση ότι ένιωθα σωστό».
Όσο για το δάσος, η Kim δεν έχει εγκαταλείψει το κινηματογραφικό φάντασμα. «Αν έχω άλλη μια ευκαιρία να δουλέψω με τον σκηνοθέτη στο μέλλον, ελπίζω ότι θα μπορέσουμε σίγουρα να τη συναντήσουμε τότε», είπε.
